Dla tych, których fascynuje futbol australijski, zwanym również "aussie" bądź "footy". Poza Australią dyscyplina jest wyjątkowo niszowa, ale i tak niska popularność poza krajem kangurów nie odbiera jej atrakcyjności i która dostarcza gros emocji. Przydatne strony: http://www.afl.com.au/ ; http://www.sport.pl/sport/1,74696,5126852.html ; http://pl.wikipedia.org/wiki/Futbol_australijski

Stworzono: Czwartek, 19 Sierpień 2010

3 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Inter Mediolan (Football Club Internazionale Milano, Internazionale Milano Football Club, potocznie – Inter, przydomek – Nerazzurri ) – włoski klub piłkarski z Mediolanu. Osiemnastokrotny i aktualny mistrz tego kraju, sześciokrotny zwycięzca Pucharu Włoch, trzykrotny triumfator Ligi Mistrzów i Pucharu Interkontynentalnego. Pierwotna nazwa klubu brzmiała Football Club Internazionale Milano co oznaczało, że nowo powstała drużyna będzie otwarta zarówno na piłkarzy innych narodowości, tak jak i na Włochów. Barwy klubu to niebieski i czarny – ta tradycja przetrwała do dnia dzisiejszego.

Stworzono: Sobota, 29 Maj 2010

10 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

fan klub messiego

Stworzono: Czwartek, 27 Maj 2010

7 Kibice 2 Dyskusje 0 komentarzy

dołanczajcie

Stworzono: Czwartek, 27 Maj 2010

5 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

Júlio César Soares Espíndola, znany jako Júlio César (ur. 3 września 1979 roku w Rio de Janeiro) – brazylijski piłkarz grający na pozycji bramkarza w Interze Mediolan. Karierę rozpoczął w brazylijskim klubie piłkarskim – Clube de Regatas do Flamengo. Grał w tym klubie przez sześć lat (od 1998 do 2004 roku), rozegrał w jego barwach 129 spotkań i strzelił jedną bramkę. W 2005 roku przeszedł do włoskiego Interu Mediolan, skąd również w 2005 roku został wypożyczony do innego włoskiego klubu – Chievo. W klubie z Werony nie rozegrał ani jednego spotkania i powrócił do Mediolanu. Júlio César został bezsprzecznie bramkarzem numer jeden. Júlio César gra również w reprezentacji Brazylii. Rozegrał w niej 30 meczów. Razem ze swoją reprezentacją zdobył Copa America w 2004 roku i w finale tej imprezy po serii rzutów karnych został bohaterem. Był również powołany na Mistrzostwa Świata w 2006 roku, ale pełnił na nich funkcję rezerwowego. W 2009 roku zajął z reprezentacją pierwsze miejsce w Pucharze Konfederacji rozgrywanym w Republice Południowej Afryki. Zawodnik wystąpił we wszystkich 5 meczach swojej drużyny.

Stworzono: Środa, 26 Maj 2010

6 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

roney

Stworzono: Środa, 26 Maj 2010

6 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

były bramkarz polski

Stworzono: Środa, 26 Maj 2010

4 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

fan klub peji

Stworzono: Poniedziałek, 24 Maj 2010

5 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

Tego nawet nie trzeba tłumaczyć.. http://www.KONIEC-ITI.eu/

Stworzono: Poniedziałek, 24 Maj 2010

7 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

fan klub chelsa

Stworzono: Poniedziałek, 24 Maj 2010

5 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

fani menchesteru

Stworzono: Poniedziałek, 24 Maj 2010

5 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

fani barcy

Stworzono: Poniedziałek, 24 Maj 2010

5 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

kto lubi football

Stworzono: Sobota, 22 Maj 2010

4 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

Najlepsza europejska liga.

Stworzono: Wtorek, 11 Maj 2010

6 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

ja

Stworzono: Poniedziałek, 10 Maj 2010

2 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

taki klub nie istnieje dla wiernych kibiców Interu Mediolan

Stworzono: Poniedziałek, 10 Maj 2010

5 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

amerykański koszykarski klub grający w lidze NBA. Jeden z najbardziej utytułowanych klubów w lidze. Ma na swym koncie największą liczbę zwycięstw (2905 do końca sezonu 2007-2008), największy procent wygranych (61,5%), najwięcej występów w finałach (30), drugie miejsce w liczbie zdobytych tytułów (15) oraz największą liczbę awansów do rozgrywek Playoffs (44). Lakers są również w posiadaniu rekordu największej liczby wygranych meczów z rzędu, spośród wszystkich zespołów zawodowych lig amerykańskich. W latach 1971-1972 wygrali kolejne 33 mecze. Jako Minneapolis Lakers klub występował w latach 1947-1960, a od 1960 jako Los Angeles Lakers. Historia [edytuj] Zespół powstał w 1946 r. w Detroit pod nazwą Detroit Gems. Występował przez jeden sezon w lidze NBL i osiągnął fatalny bilans 4-40. W 1947 r. klub został sprzedany, a nowi właściciele przenieśli go do Minneapolis. Tam otrzymał nową nazwę Lakers - Jeziorowcy, od nazwy stanu Minnesota - "Kraina 10 000 jezior". Jako najgorszy w lidze, klub miał pierwsze miejsce w drafcie 1947 i skorzystał z tego, wybierając centra George Mikana. Mikan i nowy trener John Kundla poprowadzili zespół do mistrzostwa już w pierwszym roku po przenosinach. W następnym sezonie drużyna przeniosła się do ligi BAA, gdzie także zdobyła mistrzostwo. Liga BAA rok później przekształciła się w NBA, więc mistrzostwo z 1949 r. liczy się jako pierwsze w historii Lakersów. W nowej lidze zespół, prowadzony przez Mikana, Verna Mikkelsena i Jima Pollarda, zdobył cztery następne tytuły: w latach 1950 oraz 1952-1954. 22 listopada 1950 r. mecz Lakers z Fort Wayne Pistons zakończył się najniższym wynikiem w historii ligi: 19-18. Nowe przepisy (24-sekundowy czas na rzut, limit 6 fauli) oraz zakończenie kariery przez Mikana ograniczyły dominację Lakersów, w sezonie 1956-57 zespół zajął nawet ostatnie miejsce w lidze. Efektem był jednak pierwsze miejsce w drafcie i znów bardzo trafny wybór skrzydłowego Elgina Baylora. Nowy zawodnik, wraz z Mikkelsenem, ożywił zespół, który znów wystąpił w finałach. Tam przegrał z, wchodzącymi na mistrzowską ścieżkę, Boston Celtics, rozpoczynając wieloletnią rywalizację obu zespołów. W 1960 r., aby uratować finanse, poważnie nadwątlone po odejściu Mikana, drużyna przeniosła się do Los Angeles. Jednocześnie przybył następny wielki gracz - obrońca Jerry West. Lakers wciąż osiągali sukcesy, ale przez całą dekadę nie mogli zdobyć mistrzostwa, powstrzymywani przez niepokonanych Celtów. W 1965 do zespołu dołączył Gail Goodrich, a w 1968 Wilt Chamberlain, który miał powstrzymać Billa Russella. Niestety, bez powodzenia - Lakers grali w latach 60. w siedmiu z dziewięciu kolejnych finałów, ale wszystkie przegrali. W finałach 1969 r. MVP został Jerry West - jedyny raz w historii, kiedy tytuł trafił do rąk zawodnika przegranej drużyny. W 1971 r. na emeryturę odszedł filar zespołu Elgin Baylor, a nowym trenerem został Bill Sharman. Pod jego kierownictwem zespół osiągnął historyczny wynik - na przełomie lat 1971-1972 odniósł kolejne 33 zwycięstwa - do dziś najwięcej w historii wszystkich amerykańskich lig zawodowych. Sezon skończył się również rekordowym bilansem 69-13, a rok uwieńczyło upragnione mistrzostwo, pierwsze od 18 lat. Po następnym finale, przegranym z New York Knicks, zespół opuścił następny wielki gracz - Wilt Chamberlain. Dwa lata później znalazł się jego następca - trzykrotny MVP ligi, Kareem Abdul-Jabbar. W nowej drużynie Jabbar zdobędzie następne trzy tytuły najwartościowszego gracza ligi. W 1979 r. właścicielem Lakers został Jerry Buss, który patronuje drużynie do dziś, a do zespołu trafiła następna wielka gwiazda, Magic Johnson. Już w pierwszym roku Magic poprowadził Lakersów do tytułu mistrza NBA, pierwszego ale nie ostatniego w latach 80., a sam zdobył swój pierwszy tytuł MVP Finałów. W 1982 r. trenerem został niedawny gracz Pat Riley, który doprowadził zespół do mistrzowskiego tytułu w pierwszym roku swojej pracy. Był to zarazem pierwszy z czterech występów w finałach ligi pod rząd, kolejny tytuł Lakers zdobyli w 1985 r. Po roku przerwy w występach finałowych Jeziorowcy wrócili w 1987 r., silniejsi niż kiedykolwiek, zdobywając dwa tytuły z rzędu. Drużynę tę ocenia się jako jeden z najsilniejszych teamów wszech czasów, w składzie którego występowali: Magic Johnson, James Worthy, Kareem Abdul-Jabbar, Michael Cooper, Byron Scott, A. C. Green, Mychal Thompson i Kurt Rambis. Lansowany przez nich "Showtime" do dziś pozostaje wzorem radosnej, ofensywnej i efektownej, a zarazem skutecznej gry dla wielu zespołów NBA. W tym czasie Magic trzykrotnie został wybrany MVP ligi oraz trzykrotnie MVP finałów. Następny rok, szumnie zapowiadany jako "Three-peat" (skrót od three repeat), przyniósł jednak porażkę w finałach z Detroit Pistons i koniec kariery Abdul-Jabbara. Po następnej klęsce, w play-offach 1990 r. z Phoenix Suns, Riley zrezygnował z prowadzenia zespołu. Paradoksalnie, otrzymał wtedy swój pierwszy tytuł trenera roku. Nowym centrem został Serb Vlade Divac, a trenerem Mike Dunleavy. W 1991 Magic Johnson zaszokował świat, oznajmiając o swoim zakażeniu wirusem HIV i przedwczesnym zakończeniu kariery sportowej. Zespół nie mógł podnieść się po odejściu swych frontmanów przez połowę dekady. Nie pomagały nawet desperacki kroki, jak zatrudnienie Magica na stanowisku trenera. Jasne punkty w tym okresie to sezon 1994-95, kiedy pod wodzą Dela Harrisa zespół dotarł do finału konferencji, przynosząc swemu trenerowi tytuł coacha roku, a menedżerowi Jerry'emu Westowi tytuł menedżera roku. Właśnie Jerry West w następnym roku wykonał dwa ruchy, które przywróciły wielkość zespołowi: zatrudnił perspektywicznego centra Shaquille O'Neala, oraz wymienił Divaca za 18-letniego rzucającego obrońcę Kobe Bryanta. Jako jedyna drużyna w lidze Lakers nie mieli wtedy gracza powyżej 30 roku życia. Młody zespół, mający w składzie m.in. Roberta Horry'ego, Dereka Fishera i Ricka Foksa, odnosił umiarkowane sukcesy w play-offach. W 1999 r. do drużyny dołączyli Glen Rice i, na krótko, charyzmatyczny Dennis Rodman, ale decydująca zmiana przyszła rok później, z zatrudnieniem na stanowisku trenera Phila Jacksona. W nowej hali Staples Center Lakers zdominowali ligę w nowym millenium. Zdobyli kolejne trzy tytuły mistrzowskie pod rząd, w latach 2000-2002, a O'Neal trzykrotnie otrzymał tytuł MVP Finałów, w 2000 r. dokładając tytuł MVP ligi i MVP Meczu Gwiazd. Phil Jackson zdobywając dziewiąty tytuł mistrza w ciągu dwunastu lat, dogonił legendarnego Reda Auerbacha. Oprócz wymienionych w mistrzowskiej drużynie prym wiedli Ron Harper i Brian Shaw, a po jednym sezonie zaliczyli weterani: John Salley, A. C. Green, Horace Grant i Mitch Richmond. Następne lata to schyłek potęgi Lakersów, spowodowany w dużej mierze gwiazdorskimi kaprysami liderów. Mimo pozyskania takich gwiazd jak Karl Malone czy Gary Payton, zespół nie osiągnął niczego ponad mistrzostwo konferencji i przegrany finał w 2004 r. Po tym sezonie zespół opuścili Phil Jackson i Shaquille O'Neal, a efektem było niezakwalifikowanie się do fazy play-off. Kolejne sezony to właściwie tylko indywidualne popisy Kobe Bryanta, które jednak nie dawały niczego zespołowi. Dopiero sezon 2007-08 przyniósł pozytywne zmiany. Pozyskano młodego centra z Hiszpanii Pau Gasola, a Bryant stał się prawdziwym liderem zespołu. Swoją grą zasłużył na pierwszy w karierze tytuł NBA MVP, ale drużyna przegrała w finałach ze znakomitymi Boston Celtics. W sezonie 2008-09 Lakers skończyli sezon zasadniczy z bilansem 65-17 i tym samym zajęli pierwsze miejsce w Konferencji Zachodniej. Po zwycięstwie nad Utah Jazz w pierwszej rundzie playoffów 4-1, drużyna z Los Angeles potrzebowała aż siedmiu meczów żeby zwyciężyć z Houston Rockets i sześciu aby pokonać Denver Nuggets w finale Konferencji Zachodniej. W Finałach NBA drużyna prowadzona przez Phila Jacksona wygrała w pięciu meczach z Orlando Magic i tym samym zdobyła mistrzostwo NBA piętnasty raz w swojej historii. Kobe Bryant zdobył tytuł MVP Finałów. Sukcesy [edytuj] * Mistrzostwa NBA: 15 (1949, 1950, 1952, 1953, 1954, 1972, 1980, 1982, 1985, 1987, 1988, 2000, 2001, 2002, 2009) * Mistrzostwa konferencji: 30 (1949, 1950, 1952, 1953, 1954, 1959, 1962, 1963, 1965, 1966, 1968, 1969, 1970, 1972, 1973, 1980, 1982, 1983, 1984, 1985, 1987, 1988, 1989, 1991, 2000, 2001, 2002, 2004, 2008, 2009) Skład [edytuj] Los Angeles Lakers nr.↓ poz.↓ nar.↓ Imię i nazwisko↓ wzrost↓ waga↓ 37 SF Stany Zjednoczone Ron Artest 201 cm 118 kg 12 SG Stany Zjednoczone Shannon Brown 193 cm 96 kg 24 SG Stany Zjednoczone Kobe Bryant 198 cm 93 kg 17 C Stany Zjednoczone Andrew Bynum 213 cm 129 kg 1 PG Stany Zjednoczone Jordan Farmar 188 cm 82 kg 2 PG Stany Zjednoczone Derek Fisher 185 cm 93 kg 16 PF Hiszpania Pau Gasol 213 cm 118 kg 28 C Belgia Didier Ilunga-Mbenga 213 cm 116 kg 6 SF Stany Zjednoczone Adam Morrison 203 cm 93 kg 7 PF Stany Zjednoczone Lamar Odom 208 cm 104 kg 21 PF Stany Zjednoczone Josh Powell 206 cm 102 kg 18 SG Słowenia Saša Vujačič 201 cm 88 kg 4 SF Stany Zjednoczone Luke Walton 203 cm 105 kg Główny trener: Stany Zjednoczone Phil Jackson Zastrzeżone numery [edytuj] * 13 Wilt Chamberlain, C, 1968-73 * 22 Elgin Baylor, F, 1958-71 * 25 Gail Goodrich, G, 1965-68 & 1970-76 * 32 Magic Johnson, G, 1979-91 & 1995-96; Trener 1994 * 33 Kareem Abdul-Jabbar, C, 1975-89 * 42 James Worthy, F, 1982-94 * 44 Jerry West, G, 1960-74; Trener, 1976-79; Manager, 1981-2002 * MIKE Chick Hearn, Broadcaster, 1960-2002 Włączeni do Basketball Hall of Fame [edytuj] * 33 Kareem Abdul-Jabbar * 22 Elgin Baylor * 13 Wilt Chamberlain * 25 Gail Goodrich * 42 Connie Hawkins * 32 Magic Johnson * 34 Clyde Lovellette * 22 Slater Martin * 11 Bob McAdoo * 99 George Mikan * 19 Vern Mikkelsen * 17 Jim Pollard * 42 James Worthy * 44 Jerry West * trener John Kundla * trener Bill Sharman * trener Phil Jackson

Stworzono: Poniedziałek, 10 Maj 2010

6 Kibice 2 Dyskusje 0 komentarzy

mówimy nie trefl sopot

Stworzono: Poniedziałek, 10 Maj 2010

6 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

(ur. 6 marca 1989 w Krakowie), polska tenisistka, najwyżej notowana Polka w historii rankingu WTA. Pierwsza polska tenisistka, która zarobiła na korcie ponad 1 mln USD (obecnie jej zarobki osiągnęły sumę ponad 3 mln USD). Zwyciężczyni czterech turniejów WTA w grze pojedynczej i jednego w grze podwójnej. Triumfatorka dwóch juniorskich turniejów wielkoszlemowych Wimbledon 2005 i French Open 2006 w grze pojedynczej oraz finalistka juniorskiego French Open 2006 w grze podwójnej. Reprezentantka kraju w Pucharze Federacji oraz na Igrzyskach Olimpijskich 2008 w Pekinie. Zdobywczyni nagrody WTA w kategorii Debiut roku za rok 2006. Druga w historii Polka (po Jadwidze Jędrzejowskiej w latach 30.), która dotarła co najmniej do ćwierćfinału turnieju wielkoszlemowego w singlu (Australian Open 2008 oraz Wimbledon 2008 i 2009) i półfinału w turnieju wielkoszlemowego w deblu (Australian Open 2010). Jest także drugą osobą z Polski w erze open (po Wojciechu Fibaku w 1977), która osiągnęła pierwszą dziesiątkę rankingu. Życie prywatne [edytuj] Radwańska pochodzi ze sportowej rodziny: jej dziadek Władysław był hokeistą Cracovii, a ojciec i zarazem trener Robert Radwański to były tenisista KS Nadwiślan, uprawiał też łyżwiarstwo figurowe w KS Krakowianka. Jej matka, Marta, zajmuje się finansami córek. W tenisa gra także jej młodsza siostra, Urszula Radwańska. Wspólnie trenują, a także występują w turniejach deblowych. Obie reprezentują klub sportowy Nadwiślan Kraków. Urodziła się w Krakowie, ale pierwsze lata życia spędziła w Niemczech, gdzie ojciec był trenerem w klubie Gruen-Gold Gronau, tam też zaczęła grać w tenisa. Do Polski wraz z rodziną wróciła w 1995. Kariera [edytuj] Początki [edytuj] Pierwszy kontakt kilkuletniej Agnieszki Radwańskiej z tenisem miał miejsce w Niemczech w Gronau. W wieku sześciu lat wygrała tam swój pierwszy dziecięcy turniej, a jej czteroletnia wówczas siostra zajęła czwarte miejsce. Kolejne lata to regularne treningi pod okiem ojca i wyjazdy na juniorskie zawody, krajowe i zagraniczne. W sierpniu 2003 dotarła do pierwszego finału juniorskiego turnieju rozgrywanego w Zabrzu, gdzie pokonała ją Magdaléna Rybáriková 4:6, 4:6. W 2004 wygrała dwa juniorskie turnieje singlowe w Gdyni i Zabrzu oraz w parze z siostrą Urszulą 4 juniorskie turnieje deblowe w austriackim Bergheim, Gdyni, Zabrzu i czeskiej Pradze. 2005 [edytuj] 23 kwietnia 2005 Radwańska uzyskała status profesjonalny. Na początku czerwca wygrała turniej kategorii ITF PKO BP Ursynów Cup w Warszawie. Dwa tygodnie później odniosła swój pierwszy wielki sukces, wygrywając wielkoszlemowy juniorski Wimbledon 2005. W finale pokonała Tamirę Paszek 6:3, 6:4. W sierpniu dotarła do finału turnieju ITF w Gdyni, a także razem z siostrą Urszulą wygrały dwa turnieje deblowe ITF w Gdyni i Kędzierzynie-Koźlu. W październiku, razem z siostrą Urszulą i Maksymilią Wandel, znalazła się w reprezentacji kraju startującej w finale Junior Fed Cup – juniorskiej wersji Pucharu Federacji. W Barcelonie na imprezie o randze drużynowych mistrzostw świata z udziałem 16 drużyn narodowych Polki wygrały wszystkie swoje mecze, pokonując w finale Francję 2:0. W pięciu występach singlowych Radwańska nie straciła nawet seta, w finale pokonała Alizé Cornet 7:6(5), 6:3. Na koniec sezonu, w listopadzie, dotarła do finałów turniejów ITF w singlu w Mińsku i czeskich Pruhonicach oraz w deblu w Stambule i Mińsku. Ponadto przez cały sezon występowała w turniejach juniorskich. W singlu w styczniu wygrała w Bratysławie i dotarła do finału w czeskim Przerowie, w czerwcu dotarła do finału w niemieckim Halle, a w lipcu wygrała w austriackim Wels. W deblu wygrała 5 turniejów w Bratysławie, Norymberdze, Sankt Pölten, Halle i Wels występując w parze z siostrą oraz turniej w Méridzie, gdzie jej partnerką była Nataša Zorić. 2006 [edytuj] W pierwszym półroczu występowała głównie w turniejach ITF, w kwietniu docierając nawet do finału debla we francuskim Dinan. Majowym J&S Cup 2006 w Warszawie zadebiutowała w cyklu rozgrywek WTA Tour. Występ ten był możliwy dzięki "dzikiej karcie" przyznanej przez organizatorów, gdyż w tym czasie w rankingu WTA zajmowała 309. miejsce. W I rundzie wyeliminowała 6:4, 4:6, 6:4 zajmującą wtedy 12. miejsce w rankingu WTA Anastazję Myskinę. W II rundzie pokonała Klárę Koukalovą Zakopalovą i znalazła się w ćwierćfinale. Tam po wygraniu pierwszego seta została jednak pokonana przez rozstawioną z nr 3 Jelenę Diemientjewą, wówczas dziewiątą tenisistką w rankingu WTA, 7:5, 3:6, 1:6. Następnie próbowała sił w turniejach ECM Prague Open w Pradze, gdzie po przejściu kwalifikacji odpadła w pierwszej rundzie i w Istanbul Cup, gdzie nie przeszła nawet kwalifikacji. 11 czerwca 2006 wygrała, bez straty seta, French Open 2006 juniorek, odnosząc drugie wielkoszlemowe zwycięstwo w karierze. W finale pokonała najwyżej rozstawioną Anastazję Pawluczenkową 6:4, 6:1. Po tym sukcesie Radwańska została, jako pierwsza Polka w historii, liderką rankingu ITF Juniors w kategorii do 18 lat. Wyprzedziła o 27 punktów Anastazję Pawluczenkową i o 561 punktów Wiktorię Azarenkę. Ostatnim wygranym juniorskim turniejem, zarówno w singlu jak i deblu, był Gerry Weber Junior Open w Halle 24 czerwca 2006. Po wygraniu juniorskiego Wimbledonu 2005 została doceniona przez organizatorów , otrzymując "dziką kartę" do turnieju głównego Wimbledon 2006, gdzie w trzech kolejnych rundach wygrała kolejno z Wiktorią Azarenką 7:5, 6:4, Cwetaną Pironkową 7:5, 7:6(5) i Tamarine Tanasugarn 6:3, 6:2, awansując do 1/8 finału, gdzie przegrała 2:6, 2:6 z rozstawioną z numerem 2 Kim Clijsters. Pomiędzy turniejami wielkoszlemowymi wystartowała w dwóch turniejach kategorii IV: Gaz de France Budapest Grand Prix w Budapeszcie, po przejściu eliminacji odpadając w I rundzie oraz w Nordea Nordic Light Open w Sztokholmie odpadając już w eliminacjach. W sierpniu przeszła eliminacje do US Open 2006. W I rundzie pokonała Zi Yan 6:0, 7:5, a w II rundzie przegrała z rozstawioną z numerem 27 Tatianą Golovin. Dało jej to awans do czołowej setki rankingu WTA w singlu. Kolejny sukces przyszedł w turnieju FORTIS Championships Luxembourg w Luksemburgu. Po przejściu eliminacji dotarła do półfinału. W I rundzie wygrała z Marą Santangelo 5:7, 7:6(8), 6:3, w II rundzie wyeliminowała byłą liderkę światowego rankingu Venus Williams 6:3, 6:0, a w ćwierćfinale okazała się lepsza od rozstawionej z numerem 1 Jeleny Diemientjewej wygrywając 7:5, 6:2. W półfinale przegrała jednak z rozstawioną z numerem 5 Francescą Schiavone 5:7, 6:2, 1:6. W drugiej połowie października chciała spróbować swoich sił w turnieju kategorii I Zurich Open, jednak odpadła już po pierwszym meczu eliminacyjnym. Końcem października wystąpiła w Generali Ladies Linz, gdzie dostała się do turnieju głównego dzięki wygraniu trzech meczów eliminacyjnych. W I rundzie wygrała z Anną-Leną Grönefeld 6:4, 7:5, jednak odpadła w II rundzie, gdzie spotkała się z rozstawioną z numerem 5 Aną Ivanović, przegrywając 2:6, 2:6. W ostatnim tygodniu października wzięła udział ostatniej edycji Gaz de France Stars w belgijskim Hasselt. Mimo porażki w II rundzie eliminacji z Olhą Sawczuk, wystąpiła w turnieju głównym jako "lucky loser" (w ostatniej chwili wycofało się sześć zawodniczek) i dotarła do II rundy. W I rundzie zmierzyła się z Jeleną Bowiną i pokonała ją 6:4, 6:2. Następnie kolejny raz spotkała się z rozstawioną z numerem 2 Francescą Schiavone, z którą przegrała 3:6, 4:6. Po tym turnieju awansowała na 53. miejsce w rankingu WTA, a sezon zakończyła na 57. pozycji. Od maja do listopada awansowała o 252 miejsca, a w ciągu sezonu awansowała o 324 miejsca. 2007 [edytuj] Agnieszka Radwańska Sezon rozpoczęła zwycięstwem 6:0, 6:2 nad Anną Wishnik w I rundzie eliminacji do turnieju Moorilla Hobart International w Hobart, w którym była rozstawiona z numerem 3. W II rundzie eliminacji wygrała 6:2, 6:3 z Ałłą Kudriawcewą, ale już w kolejnym meczu uległa 6:3, 4:6, 1:6 Wasilisie Bardinie. Przegrana spowodowana była drobną kontuzją stopy. W pierwszej rundzie Australian Open 2007 pokonała Warwarę Lepczenko 5:7, 6:3, 6:2. W kolejnej rundzie uległa Anie Ivanović 2:6, 6:3, 2:6. W Australian Open wystąpiła także w deblu w parze z Martą Domachowską, już w pierwszej rundzie przegrały 4:6, 2:6 z Vanią King i Jeleną Kostanić Tošić. W lutym została rozstawiona z jedynką w eliminacjach do turnieju Open Gaz de France 2007 w Paryżu. Po przejściu Gracii Radovanovic 6:0, 6:1 i Laury Pous Tio 6:3, 6:2, przegrała z Cwetaną Pironkową 6:4, 5:7, 3:6, jednak zakwalifikowała się jako "lucky loser". W I rundzie przegrała z Martiną Müller 1:6, 0:6. Przegrana była spowodowana niewyleczoną jeszcze z Australii kontuzją stopy. Mimo bólu wystartowała w eliminacjach do turnieju Dubai Duty Free Women's Open 2007 w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. W I rundzie pokonała 7:6, 7:5 Tetianę Perebyjnis, ale w kolejnym meczu uległa Anne Kremer 4:6, 6:4, 4:6. Tydzień później w swoim debiucie w turnieju Pacific Life Open w Indian Wells doszła do II rundy, gdzie przegrała po zaciętej walce z ćwierćfinalistką Australian Open 2007, Lucie Šafářovą 3:6, 7:6, 6:7. Duży sukces przyszedł podczas turnieju Sony Ericsson Open w Miami. W tym turnieju I kategorii, uznawanym za piąte zawody tenisowe świata, wygrała w I rundzie 6:1, 6:2 w 51 minut z Shenay Perry. W kolejnej rundzie wyeliminowała rozstawioną z numerem 27 Zheng Jie 6:3, 6:4. W III rundzie wygrała z turniejową piątką, szóstą rakietą świata, Martiną Hingis 4:6, 6:3, 6:2. W czwartej rundzie przegrała z 24. na świecie Tathianą Garbin 4:6, 2:6. Po tym turnieju awansowała na 42. miejsce w rankingu. W marcu 2007 została uhonorowana nagrodą Sony Ericsson WTA Tour Awards w kategorii Debiut roku za rok 2006. Wcześniej to prestiżowe wyróżnienie otrzymywały m.in. Daniela Hantuchová, Swietłana Kuzniecowa, Maria Szarapowa, Tatiana Golovin i Sania Mirza[1]. Pod koniec kwietnia wystąpiła w reprezentacji Polski w Pucharze Federacji w bułgarskim Płowdiw, w składzie z Martą Domachowską, Urszulą Radwańską i Klaudią Jans. Polki awansowały do półfinału turnieju o awans do II grupy światowej, gdzie przegrały z Ukrainkami 1:2. W warszawskim turnieju J&S Cup 2007, w pierwszej rundzie pokonała Cwetanę Pironkową 7:5, 6:1. W drugiej rundzie przegrała z Aloną Bondarenko 6:0, 4:6, 3:6. W kolejnym turnieju kategorii I, Internazionali BNL d'Italia 2007 w Rzymie, odpadła już w I rundzie. W maju wystartowała jeszcze w Istanbul Cup 2007, w tureckim Stambule. W singlu po zwycięstwach nad Jekatieriną Byczkową 7:5, 7:5 i Rominą Oprandi 6:1, 6:0, w ćwierćfinale trafiła na rozstawioną z numerem pierwszym Marię Szarapową. Bardziej utytułowana zawodniczka pokonała Radwańską w trzech setach 2:6, 6:3, 0:6. Dzięki awansowi do ćwierćfinału Radwańska zajęła 38. miejsce w rankingu, najwyższe w karierze. Z kolei w deblu wraz z siostrą Urszulą nieoczekiwanie wygrały turniej. W drodze do finału pokonały między innymi rozstawione z numerem trzecim siostry Bondarenko, a w finale pokonały rozstawione z numerem pierwszym Sanię Mirzę i Yung-jan Chan 6:1, 6:3. Siostry Radwańskie nie straciły w tym turnieju nawet seta. Po udanym występie w Stambule wystąpiła w wielkoszlemowym turnieju French Open 2007, w którym odpadła już w I rundzie singla po porażce z Marą Santangelo. Lepiej poszło jej w deblu, gdzie z Michaëllą Krajicek dotarły do 1/8 finału. Zaraz po French Open zagrała w turnieju III kategorii DFS Classic 2007 w Birmingham, gdzie została rozstawiona z numerem 12. W pierwszej rundzie pokonała Anne Kremer 6:1, 6:3, ale w 1/16 finału przegrała z Jeleną Lichowczewą 5:7, 6:7. Tydzień później, na turnieju II kategorii International Women's Open 2007 w Eastbourne, ograła Jill Craybas (grającą jako "lucky loser" i swoją partnerkę deblową w turnieju) 6:2, 5:7, 6:0, ale w 1/8 finału przegrała z liderką światowego rankingu WTA, Justine Henin 4:6, 1:6. W I rundzie Wimbledonu 2007 ograła Cwetanę Pironkową 6:2, 6:1, a w II rundzie pokonała dzięki kreczowi przy wyniku 6:1, 4:0 Martinę Müller, rozstawioną z numerem 32 (klasyfikowaną oczko wyżej od Radwańskiej, na 34. miejscu) i w III rundzie rozpoczęła pojedynek z piątą rakietą globu, Swietłaną Kuzniecową, przerwany z powodu deszczu przy stanie 2:6, 3:4. Mecz został wznowiony w poniedziałek 2 lipca 2007 i zakończył się zwycięstwem Rosjanki 2:6, 3:6. W deblu wystąpiła wspólnie z Michaëllą Krajicek dochodząc do III rundy, a w mikście z Mariuszem Fyrstenbergiem odpadając już w I rundzie. Tuż po Wimbledonie wygrała turniej rangi ITF w Bielli we Włoszech z pulą nagród 100 000 dolarów, pokonując w finale Karin Knapp 6:3, 6:3, a wcześniej kolejno Galinę Woskobojewą 6:4, 6:1, Rossanę de los Ríos 6:0, 6:2, Sarę Errani 7:5, 6:2 i Flavię Penettę 6:2, 3:6, 7:6. Następnie wystąpiła również we Włoszech, w turnieju Internazionali Femminili di Tennis di Palermo 2007 w Palermo, docierając do ćwierćfinału. Pokonała Marię Korytcewą 6:1, 6:4 oraz Klárę Zakopalovą 6:3, 6:4 i przegrała z późniejszą triumfatorką turnieju Ágnes Szávay 0:6, 3:6 Pierwszy wygrany turniej WTA Agnieszka Radwańska – Wiera Duszewina 6:1, 6:1 Sztokholm, 30 lipca 2007 5 sierpnia 2007 wygrała swój pierwszy turniej WTA, Nordea Nordic Light Open 2007 w Sztokholmie, gdzie nie tracąc seta kolejno pokonała: Tatjanę Malek 6:2, 6:1, Martę Domachowską 6:0, 6:3, Caroline Wozniacki 6:4, 6:1, Cwetanę Pironkową 6:4, 6:3, a w finale Wierę Duszewinę 6:1, 6:1. Stała się tym samym pierwszą w historii Polką, która triumfowała w turnieju rangi WTA w grze pojedynczej. Po tym turnieju awansowała na najwyższe w karierze 33. miejsce w rankingu WTA. Dwa tygodnie później przesunęła się na 32. pozycję. W turnieju Pilot Pen Tennis rozgrywanym w amerykańskim New Haven pokonała w I rundzie Ai Sugiyamę w 3 setach 7:6(5), 3:6, 6:4, a następnie zagrała z rozstawioną z numerem 1 w tym turnieju, Swietłaną Kuzniecową, z którą przegrała 6:4, 1:6, 4:6. Jej sukcesy w ostatnim roku sprawiły, że została rozstawiona w US Open 2007 (jako pierwsza Polka w historii turniejów wielkoszlemowych), z nr 30. W swoim pierwszym meczu Radwańska pokonała Akiko Morigami 6:2, 6:1. W drugiej rundzie wygrała z Virginie Razzano 6:2, 6:3. W III rundzie pokonała broniącą tytułu, rozstawioną z nr 2 Marię Szarapową 6:4, 1:6, 6:2. W czwartej uległa Shahar Peer 4:6, 1:6. Pod koniec września wystąpiła w FORTIS Championships Luxembourg 2007, jednak nie powtórzyła sukcesu sprzed roku i odpadła już w I rundzie po porażce z Wiktorią Azarenką 6:4, 5:7, 1:6. Podczas Porsche Tennis Grand Prix 2007 w Stuttgarcie pokonała nr 11 rankingu Marion Bartoli 0:6, 6:2, 6:1, mimo że przegrywała 0:6, 0:2. W drugim pojedynku po raz trzeci w karierze przegrała z nr 2 rankingu WTA, Swietłaną Kuzniecową. Następnie zagrała w Kremlin Cup 2007 w Moskwie, gdzie w pierwszej rundzie wygrała z Marią Kirilenko 6:4, 4:6, 6:1, w drugiej natomiast przegrała z Wierą Zwonariewą 2:6, 2:6. Do turnieju głównego Zurich Open 2007 musiała się przedostawać przez eliminacje. Mimo porażki w finałowej rundzie z Karin Knapp, dostała się jako "lucky loser". W I rundzie pokonała Shahar Peer 6:4, 6:3, w II rundzie Danielę Hantuchovą 6:3, 6:3, jednak w ćwierćfinale nie sprostała liderce rankingu WTA i późniejszej zwyciężczyni, Justine Henin przegrywając 4:6, 2:6. W Generali Ladies Linz 2007 w austriackim Linz, w ostatnim starcie w tym sezonie, przegrała w singlu już w pierwszej rundzie z kwalifikantką Alicią Molik 4:6, 6:3, 1:6. W deblu w parze z Peng Shuai doszły do drugiej rundy oddając mecz walkowerem z powodu kontuzji stopy partnerki. 2008 [edytuj] Agnieszka podczas US Open 2008 Sezon rozpoczęła od porażki w trzech setach 4:6, 6:1, 2:6 z Flavią Pennettą w I rundzie turnieju Moorilla Hobart International 2008 rozgrywanego w Hobart. Następnie wystąpiła w Australian Open 2008, rozstawiona z nr 29. Wygrała w I rundzie z Olhą Sawczuk 6:1, 6:0. W II rundzie pokonała Pauline Parmentier 7:5, 6:4, a w III rundzie wygrała po raz pierwszy w karierze z aktualną nr 2 w rankingu i rozstawioną z tym samym numerem Swietłaną Kuzniecową 6:3, 6:4. W IV rundzie wyeliminowała rozstawioną z nr 14 Nadię Pietrową wygrywając 1:6, 7:5, 6:0 (przy stanie 0:3 w drugim secie). W 1/4 finału uległa rozstawionej z nr 9 Danieli Hantuchovej 2:6, 2:6. Awansowała na najwyższą w karierze, 21. pozycję w rankingu WTA. Drugi wygrany turniej WTA Agnieszka Radwańska – Jill Craybas 6:2, 1:6, 7:6 Pattaya, 10 lutego 2008 W turnieju najniższej, IV kategorii, Pattaya Women's Open 2008, po raz pierwszy została rozstawiona zawodowo z numerem 1. W I rundzie pokonała Vanię King 7:5, 7:6, w II rundzie wygrała z Anne Kremer 6:2, 6:2. W ćwierćfinale wyeliminowała Tamarine Tanasugarn 6:2, 6:3, a półfinale zmierzyła się z Jekatieriną Byczkową i pokonując ją 6:1, 6:1, awansowała po raz drugi w życiu do finału turnieju z cyklu WTA. Wygrywając w finale z Jill Craybas 6:2, 1:6, 7:6(4), zdobyła drugi tytuł w karierze. Brała udział również w deblu z siostrą Urszulą. Awansowały do II rundy, gdzie przegrały z parą Hsieh/King 4:6, 5:7. Podczas pierwszego w sezonie turnieju kategorii I, Qatar Total Open 2008 w Ad-Dausze, została rozstawiona z nr 16. W pierwszym meczu wygrała z Akiko Morigami 7:5, 6:0, a w drugim pojedynku pokonała Tathianę Garbin 6:3, 6:3. Do ćwierćfinału awansowała bez gry, ponieważ jej rywalka Ana Ivanović oddała mecz walkowerem. Powodem absencji była kontuzja stawu skokowego. W czwartym meczu wygrała z Dominika Cibulková 6:4, 6:7(1), 6:4. Dopiero w półfinale musiała uznać wyższość Marii Szarapowej przegrywając 4:6, 3:6. Był to jej najlepszy dotychczas występ w turniejach tej rangi. Po tym występie zanotowała awans o jedno miejsce w rankingu WTA na miejsce 19. W grze podwójnej w parze z Janette Husárovą doszła do ćwierćfinału pokonując pary: Eleni Daniilidou/Jasmin Wöhr i rozstawioną z nr 5 parę Nathalie Dechy/Dinara Safina. W meczu o 1/2 finału przegrały z parą rozstawioną jako nr 3, Květa Peschke/Rennae Stubbs 6:7, 1:6. Na przełomie lutego i marca zagrała w Barclays Dubai Tennis Championships w Zjednoczonych Emiratach Arabskich. Jako, że ten turniej był bardzo mocno obsadzony, musiała zagrać w kwalifikacjach, gdzie była rozstawiona z nr 1. Mecz I rundy z Eleną Baltachą wygrała 6:1, 6:2. Kolejny pojedynek z Evą Hrdinovą wygrała pierwszy raz w karierze "rowerkiem", bez utraty gema, 6:0, 6:0. Mecz o awans do turnieju głównego wygrała z Zheng Jie 6:3, 3:6, 6:2. Tam, w I rundzie przegrała z rozstawioną z nr 6 Anną Czakwetadze 2:6, 6:2, 4:6. Następnie wzięła udział w kolejnym turnieju kategorii I, Pacific Life Open w Indian Wells. Została rozstawiona z nr 10, więc nie brała udziału w meczach I rundy. W II rundzie wygrała z Marią Korytcewą 6:1, 7:6, w III z Peng Shuai 6:3, 3:6, 6:3, a w IV z Ashley Harkleroad 4:6, 6:2, 6:4. W ćwierćfinale spotkała się po raz piąty w karierze ze Swietłaną Kuzniecową, przegrywając 2:6, 4:6. W rezultacie tych rozgrywek, awansowała na 16. pozycję w rankingu WTA. Pod koniec marca wzięła udział w prestiżowym turnieju Sony Ericsson Open w Miami. Zaczynając zawody w II rundzie dzięki rozstawieniu z nr 17, przegrała z Michelle Larcher de Brito, która to wystąpiła w turnieju dzięki "dzikiej karcie", 6:2, 3:6, 5:7. Od ponad dwóch lat nie przegrała z tak nisko sklasyfikowaną zawodniczką. W Amelia Island na Florydzie, w turnieju Bausch & Lomb Championships, rozgrywanym na kortach ziemnych o zielonej nawierzchni specyficznej dla wschodniego nadmorskiego USA, z racji rozstawienia z numerem 7, także rozpoczęła zawody od II rundy. Rozegrała dwa zacięte trzysetowe mecze. Najpierw pokonała Giselę Dulko 6:2, 1:6, 7:6, by w III rundzie ulec rozstawionej z nr 11 Amélie Mauresmo 6:3, 5:7, 6:7, przy tym nie wykorzystując wygrywającej piłki w decydującym tie-breaku. Wystartowała również w drugim turnieju na na tej samej nawierzchni w Charleston, Family Circle Cup 2008. W I rundzie wygrała z Martą Domachowską 6:4, 4:6, 6:3. W II rundzie spotkała się z Ediną Gallovits, wygrywając 6:7, 6:2, 7:5. Turniej zakończyła porażką w III rundzie z Patty Schnyder wynikiem 2:6, 3:6. Na przełomie kwietnia i maja wystąpiła w turnieju pokazowym Suzuki Warsaw Masters 2008 w Warszawie. Znalazła się w Grupie czerwonej wraz z Martą Domachowską i Jeleną Diemientjewą. Pierwszy mecz przeciwko Domachowskiej skreczowała z powodu choroby przy stanie 1:1 w setach. W drugim meczu grupowym, z Diemientjewą, przegrała 7:5, 3:6, 2:6 i tym samym zakończyła udział w turnieju. Tydzień później wystartowała w Qatar Telecom German Open 2008 w Berlinie, gdzie pokonała w I rundzie Angelique Kerber 6:0, 5:3 (krecz rywalki). W II rundzie pokonała Angelikę Bachmann 6:1, 6:1. W III rundzie po raz pierwszy w swojej karierze zagrała z Sereną Williams, przegrywając 3:6, 1:6. Następnie w Internazionali BNL d'Italia, ostatnim w pierwszym półroczu turnieju rangi I, w I rundzie zagrała z kwalifikantką Akgul Amanmuradową, wygrywając 6:3, 6:0. W II rundzie pokonała Robertę Vinci 3:6, 6:2, 6:2. Uległa jednak w III rundzie rozstawionej z nr 6 Annie Czakwetadze, 4:6, 6:1, 1:6. Trzeci wygrany turniej WTA Agnieszka Radwańska – Jelena Diementiewa 6:3, 6:2 Stambuł, 24 maja 2008 Pod koniec maja zwyciężyła w Istanbul Cup 2008 w Stambule. W I rundzie, rozstawiona z nr 2 miała "wolny los", w II pokonała Soranę Cîrsteę 6:0, 6:0. W ćwierćfinale pokonała Andreję Klepač 1:6, 6:2, 6:4, a w półfinale wygrała z rozstawioną z nr 8 Cwetaną Pironkową 7:6, 3:6, 6:1. Zwycięstwem w finale nad rozstawioną z nr 1 Jeleną Diemientjewą 6:3, 6:2, wygrała trzeci turniej singlowy w swojej karierze, pierwszy z kategorii III. Po tym turnieju, 24 maja 2008, została pierwszą w historii polską tenisistką, która zarobiła na korcie ponad 1 milion dolarów amerykańskich. We French Open 2008 została rozstawiona z numerem 14. Jej pierwszy mecz z Marią Korytcewą przy stanie 5:4 przełożono na kolejny dzień z powodu deszczu. Ostatecznie zakończył się on zwycięstwem Radwańskiej 6:4, 6:3. W II rundzie pokonała Jelenę Pandžić 6:2, 6:0. W III rundzie pokonała faworytkę gospodarzy, rozstawioną z nr 19 Alizé Cornet 6:4, 6:4, lecz w IV rundzie uległa rozstawionej z nr 3 Jelenie Janković 3:6, 6:7. Czwarty wygrany turniej WTA Agnieszka Radwańska – Nadia Pietrowa 6:4, 6:7, 6:4 Eastbourne, 23 czerwca 2008 W ramach przygotowań do Wimbledonu wzięła udział w turnieju na kortach trawiastych International Women's Open 2008 w Eastbourne z pulą nagród 600 tys. dolarów amerykańskich. Dzięki rozstawieniu z nr 4, miała w I rundzie "wolny los". W II rundzie wygrała z Virginie Razzano 3:6, 6:3, 6:4, w ćwierćfinale po raz drugi w karierze zagrała z Argentynką Giselą Dulko. Zwycięstwo 7:5, 7:5 dało jej awans do półfinału, gdzie spotkała się z Marion Bartoli rozstawioną z nr 2. Przy stanie 3:3 w pierwszym secie, mecz został przerwany z powodu opadów deszczu. Mimo przerwy, Radwańskiej udało się pokonać finalistkę Wimbledonu 2007 7:5, 6:3 i awansować do finału. W finale pokonała po zaciętym meczu Nadię Pietrową 6:4, 6:7(11), 6:4 wygrywając trzeci turniej WTA w sezonie, a pierwszy z kategorii II w karierze. Dzięki temu zwycięstwu awansowała na 11. pozycję w rankingu WTA. W Wimbledonie 2008 w I rundzie pokonała Ivetę Benešovą 6:3, 6:0. W II rundzie po raz trzeci spotkała się z rodaczką Martą Domachowską, pokonując ją 6:1, 6:3. W III rundzie zmierzyła się z Anastazją Pawluczenkową i wygrała 6:3, 6:2. Pierwszą rozstawioną przeciwniczką była w IV rundzie nr 4 Swietłana Kuzniecowa, którą pokonała 6:4, 1:6, 7:5 i awansowała po raz pierwszy do ćwierćfinału Wimbledonu. Jednakże w nim po raz kolejny nie sprostała rozstawionej z nr 6 Serenie Williams (późniejszej finalistce), przegrywając 4:6, 0:6. Tak dobry występ na kortach trawiastych w Londynie umożliwił jej awans na 10. miejsce rankingu WTA. Po dwutygodniowej przerwie na kortach, wzięła udział w turnieju rangi IV w Sztokholmie, gdzie broniła tytułu wywalczonego rok wcześniej. W I rundzie pokonała Francuzkę Nathalie Dechy 6:2, 6:3. W II szybko uporała się z Marią Korytcewą 6:1, 6:1, natomiast w III znowu pokonała inną Francuzkę, Camille Pin 6:2 i w drugim secie przy stanie 1:0 dla Radwańskiej, rywalka skreczowała. W półfinale spotkała się z Dunką Caroline Wozniacki, jednakże nie sprostała młodszej koleżance i przegrała 4:6, 1:6. Sprawa była o tyle utrudniona, że Polce wróciła kontuzja ręki, której nabawiła się na Wimbledonie. Mimo przegranej awansowała na 9. miejsce w rankingu WTA, co zapewnił jej zły występ Anny Czakwetadze na turnieju Rogers Cup. Na Igrzyskach Olimpijskich w Pekinie odpadła już w drugiej rundzie po przegranym meczu z Francescą Schiavone 3:6, 6:7(6). Wcześniej wygrała mecz z zawodniczką Tajwanu Yung-jan Chan 6:1, 7:6(6). W turnieju singlowym była rozstawiona z numerem 8. Podobnie nieudanie zakończyła się przygoda Polki z olimpijskim turniejem deblowym, gdzie para Radwańska/Domachowska odpadła już w pierwszej rundzie, ulegając siostrom Bondarenko z Ukrainy 3:6, 2:6. W wyniku słabej gry w sierpniu, 25 sierpnia Radwańska wypadła z pierwszej dziesiątki rankingu WTA lokując się na 11. miejscu. Podczas US Open 2008, ostatniego turnieju wielkoszlemowego w sezonie, była rozstawiona z numerem 9 i powtórzyła osiągnięcie sprzed roku docierając do IV rundy, bez straty seta pokonując kolejno Jarosławę Szwedową z Kazachstanu 6:4, 6:2, Marianę Duque Marino z Kolumbii 6:0, 7:6(3) i nr 18 Dominikę Cibulkovą ze Słowacji 6:0, 6:3. Lepsza od niej okazała się dopiero rozstawiona z nr 7 Venus Williams, której uległa 1:6, 3:6. Dzięki dobremu występowi 8 września powróciła do pierwszej dziesiątki rankingu WTA. W połowie września wystartowała w przedostatnim w sezonie turnieju rangi I, z uwagi na Igrzyska Olimpijskie przesuniętym ze stycznia, Toray Pan Pacific Open 2008 w Tokio, gdzie została rozstawiona z nr 6. W pierwszej rundzie pokonała Aiko Nakamurę 6:1, 6:4, a w II Marion Bartoli 6:2, 6:3. W ćwierćfinale spotkała się z Nadią Pietrową i po słabym meczu po raz pierwszy jej uległa 3:6, 0:6. Również ćwierćfinał osiągnęła w deblu do którego w parze z Anną Czakwetadze dostała się dzięki dzikiej karcie. Zawodniczki nie sprostały parze Dellacqua/Schiavone przegrywając 2:6, 4:6. Zmęczenie intensywnym sezonem dało o sobie znać w ostatnim wrześniowym turnieju China Open 2008, w którym odpadła już w I rundzie zarówno w singlu jak i w deblu. W singlu przegrała po słabym meczu z Zheng Jie 2:6, 3:6, a w deblu w parze z Giselą Dulko ponownie została pokonana przez Zheng Jie, tym razem w parze Yan Zi 4:6, 4:6. W kolejnym turnieju, Porsche Tennis Grand Prix 2008 w Stuttgarcie ponownie zaprezentowała się słabo. W I rundzie wygrała z Czeszką Sandrą Záhlavovą 6:3, 6:2, natomiast w II uległa Wiktorii Azarence 1:6, 5:7, mimo prowadzenia w II secie 5:2. Po nieudanym występie w Stuttgarcie wystartowała w turnieju Zurich Open 2008, w którym również nie zanotowała udanego występu. W I rundzie pokonała kwalifikantkę Wierę Duszewinę 6:4, 6;1 zaś w II rundzie przegrała z niżej notowaną w rankingu Katariną Srebotnik 6:2, 6:7, 6:3 mimo prowadzenia w drugim secie 5:2. W turnieju Generali Ladies Linz 2008 była rozstawiona z numerem 3. i dzięki temu miała wolny los w I rundzie, w drugiej pokonała Kaię Kanepi 6:2, 6:4. W ćwierćfinale wygrała z Nadią Pietrową 6:3, 6:2 i awansowała do półfinału, gdzie spotkała się po raz trzeci w swojej karierze z Aną Ivanović. Uległa jej 2:6, 6:3, 5:7. Radwańska jest pierwszą polską tenisistką, która została zaproszona do turnieju WTA Tour Championships w Dausze. Wystąpiła jako pierwsza rezerwowa, zastępując w ostatnim meczu rundy grupowej chorą Anę Ivanović. W jedynym spotkaniu pokonała Swietłanę Kuzniecową 6:2, 7:5 i zajęła 3. miejsce w Grupie Białej. 2009 [edytuj] Agnieszka na początku sezonu wystąpiła w Medibank International 2009 w Sydney. Polka, rozstawiona z numerem 6., w pierwszej rundzie pokonała Sybille Bammer 6:3, 6:4, w drugiej wygrała z Danielą Hantuchovą 6:3, 7:5. W ćwierćfinale przegrała z turniejową "trójką" Jelenie Diementiewej 6:2, 5:7, 6:4. Następnie przyszedł czas na turniej wielkoszlemowy Australian Open 2009, w którym w pierwszej rundzie przegrała z Kateryną Bondarenko 6:7(7), 6:4, 1:6. W Open Gaz de France 2009 w Paryżu w pierwszej rundzie wygrała z Oksaną Lubcową 6:1, 6:1. W drugiej rundzie pokonała Alisę Klejbanową 6:7, 6:4, 6:2. Mimo dnia odpoczynku Radwańska przegrała w trzeciej rundzie z turniejową "ósemką" Amélie Mauresmo 2:6, 0:6. W Dubaju swój udział w turnieju singlowym zakończyła na I rundzie, przegrywając ze swoją młodszą siostrą Urszulą 4:6, 3:6. W deblu, w parze z Marią Kirilenko doszły do finału, pokonując m.in. w drugiej rundzie debel Peschke/Raymond, a w półfinale parę Medina Garrigues/Schiavone. W finale przegrały z deblem Black/Huber 3:6, 3:6. W meksykańskim Monterrey Open 2009, jako najwyżej rozstawiona, przegrała w pierwszej rundzie z późniejszą finalistką Chinką Li Na 6:7, 6:4, 0:6. W BNP Paribas Open rozgrywanym w Indian Wells w Kalifornii (grała z nr 7) miała w pierwszej rundzie "wolny los". W drugiej rundzie wygrała z Australijką Samanthą Stosur 3:6, 6:3, 7:5, w trzeciej z Aleksandrą Woźniak 6:1, 6:4. W 1/8 pokonała Ágnes Szávay 6:0, 5:7, 6:3. W ćwierćfinale przegrała z Anastazją Pawluczenkową 6:7, 4:6. Podczas Sony Ericsson Open rozgrywanego w Miami pokonała w drugiej rundzie (w pierwszej miała "wolny los") Tamarine Tanasugarn 4:6, 6:3, 6:2, w III rundzie pokonała Kaię Kanepi 6:4, 6:3. W IV rundzie przegrała z Venus Williams 6:4, 1:6, 4:6. Na kortach ziemnych turnieju Porsche Tennis Grand Prix 2009 w Stuttgarcie (była rozstawiona z nr 8) w pierwszej rundzie poradziła sobie z Aleksandrą Wozniak 7:6(2), 6:0, w drugiej rundzie pokonała kwalifikantkę Cwetanę Pironkową 6:3, 6:3. W ćwierćfinale nie podołała liderce światowego rankingu Dinarze Safinie przegrywając 4:6, 2:6. W turnieju Internazionali BNL d'Italia w Rzymie doszła do ćwierćfinału. W pierwszej rundzie rozgromiła Ukrainkę Alonę Bondarenko 6:0, 6:1, w drugiej rundzie rozegrała ciężki mecz z Francuzką Aravane Rezaï. Polka wygrała spotkanie 4:6 6:2 7:6(7) – w 3 secie Radwańska prowadziła 5:0, jednak prowadzenia nie zdołała utrzymać, gdyż Rezaï doprowadziła do wyrównania. O losach meczu zadecydował tie-break, Polka przegrywała już 2-5, ostatecznie jednak to ona wygrała 9-7. W trzeciej rundzie spotkała się z Aną Ivanović. Polka zaczęła spotkanie bardzo obiecująco. Po 20 minutach wygrała pierwszego seta 6:1, w drugim uległa 3:6, w trzecim secie Radwańska przegrywała 0:4, jednak udało jej się wygrać seta 6:4 i to Polka mogła cieszyć się z awansu do ćwierćfinału. Podczas spotkania na plecach Agnieszki można było dostrzec ogromny plaster, świadczący o kontuzji. Po meczu z Ivanović, Radwańska razem z Ágnes Szávay miały rozegrać mecz deblowy, jednak do spotkania nie doszło z powodu wycofania się Polki. Mecz ćwierćfinałowy był widowiskiem jednostronnym, Agnieszka przegrała 1:6, 2:6 z Venus Williams. Po spotkaniu z Amerykanką Radwańska przyznała, że nie miała już sił by przeciwstawić się Williams. W turnieju Madrid Open Radwańska niespodziewanie przegrała w I rundzie z Australijką Samanthą Stosur 6:7{4), 1:6, zdobywając zaledwie 5 pkt. do rankingu, porażka Polki wynikała najprawdopodobniej z urazu kręgosłupa oraz przemęczenia. Radwańska miała wystąpić na turnieju Warsaw Open 2009, ale z powodu kontuzji pleców nie zagrała, choć za główną przyczynę absencji Radwańskiej w turnieju uważa się kwestie finansowe. W wielkoszlemowym turnieju Roland Garros w Paryżu w pierwszej rundzie pokonała Paragwajkę Rossanę de los Ríos 6:3, 6:1, natomiast w II wygrała z Ukrainką Marią Koryttsevą 6:1, 6:4. W III rundzie zrewanżowała się za przegraną w I rundzie Australian Open pokonując Katerynę Bondarenko 6:2, 6:4. W IV rundzie nie sprostała turniejowej "siódemce" Swietłanie Kuzniecowej przegrywając 4:6, 6:1, 1:6. W turnieju AEGON International 2009 w Eastbourne jako obrończyni tytułu doszła do ćwierćfinału, po drodze pokonała w I rundzie swoją siostrę Urszulę 6:1, 6:1, rewanżując się jej za porażkę w Dubaju. W II rundzie pokonała Li Na po jej kreczu przy stanie 3:1. W ćwierćfinale niespodziewanie uległa Virginii Razzano 6:7, 5:7. Na kortach wielkoszlemowego Wimbledonu w I rundzie pokonała Maríę José Martínez Sánchez 7:5, 6:1. W II rundzie pokonała Chinkę Peng Shuai 6:2, 6:7, 9:7 (Polka prowadziła w drugim secie 5:2). W III rundzie pokonała kolejną Chinkę Li Na 6:4, 7:5. W IV rundzie Polka wygrała 6:4, 7:5 z Amerykanką Melanie Oudin, tym samym po raz trzeci w karierze osiągając ćwierćfinał w Wielkim Szlemie, w tym drugi raz z rzędu w Wimbledonie. W ćwierćfinale Polka uległa pięciokrotnej triumfatorce Wimbledonu, Venus Williams 1:6, 2:6. Po ponad trzytygodniowym odpoczynku Radwańska udała się na tournee w ramach US Open Series, będące przygotowaniem przed wielkoszlemowym US Open 2009. Pierwszy turniej, Bank of the West Classic 2009, odbył się w Stanford. Agnieszka pokonała w I rundzie Soranę Cîrsteę 6:0, 6:1. Natomiast w drugiej rundzie uległa dość niespodziewanie niżej notowanej Danieli Hantuchovej w trzech setach 6:4, 6:7, 6:1. Kolejny turniej serii, East West Bank Classic, odbył się na kortach w Los Angeles. W pierwszej rundzie Radwańska rozstawiona z nr 8. miała wolny los. Drugą rundę przeszła pokonując w dwóch setach trwających niespełna godzinę reprezentantkę Japonii Ai Sugiyamę 6:2, 6:1. W III rundzie Polka pokonała Rosjankę Annę Czakwetadze 6:3, 6:3. Było to pierwsze zwycięstwo Radwańskiej nad Czakwetadze. W meczu o półfinał Agnieszka nieoczekiwanie przegrała w trzech bardzo wyrównanych setach z Rumunką Soraną Cirsteą 6:7(4), 6:1, 5:7, którą tydzień wcześniej bez problemu pokonała w Stanford. Był to ósmy ćwierćfinał Radwańskiej w tym sezonie i zarazem ósmy przegrany. W turnieju Western & Southern Financial Group Masters & Women's Open w Cincinnati Radwańska przeszła I rundę pokonując Japonkę Ai Sugiyamę 6:2, 6:1. Swój występ zakończyła na drugiej rundzie przegrywając z Austriaczką Sybille Bammer 0:6, 5:7. Następnie Radwańska zagrała w turnieju Rogers Cup w Kanadzie. Rozstawiona z nr 14 Polka odprawiła w I rundzie Hiszpankę Carlę Suarez Navarro 6:3, 6:3. W II rundzie pokonała Węgierkę Ágnes Szávay 6:1, 6:1. W III rundzie Polka pokonała Katerinę Bondarenko 7:5, 6:3, natomiast w ćwierćfinale nie sprostała Rosjance Marii Szarapowej, ulegając jej 2:6, 6:7(5) (mimo, że w drugim secie prowadziła 5:2 i 30:0). Był to jej dziewiąty przegrany ćwierćfinał w sezonie. Kolejny turniej odbył się w New Haven. Polka w pierwszej rundzie pokonała po bardzo zaciętym pojedynku Włoszkę Robertę Vinci w trzech setach 2:6, 6:2, 7:6(5), w kolejnej rundzie nie dokończyła pojedynku z Francuzką Virginie Razzano z powodu kontuzji prawej ręki. Radwańska skreczowała po drugim secie, przy wyniku 6:3, 4:6. Mimo kontuzji Polka wystąpiła w wielkoszlemowym turnieju US Open 2009. W pierwszej rundzie Radwańska wygrała z Austriaczką Patricią Mayr 6:1, 6:2. Drugą rundę przegrała po trzysetowym pojedynku z Marią Kirilenko 4:6, 6:2, 4:6 (w trzeciej, decydującej partii Polka wygrywała przy swoim serwisie 4:3, 30:0, jednak Rosjanka zdołała odwrócić losy meczu). W Tokio Polka pokonała w I rundzie Jekatierinę Makarową 7:5, 6:3. W drugiej rundzie wygrała w trzech setach ze Słowaczką Danielą Hantuchovą 6:3, 3:6, 6:3 (od stanu 6:3, 3:0 Hantuchova wygrała 7 kolejnych gemów). W III rundzie pokonała kwalifikantkę Andreę Petkovic 6:4, 3:6, 6:3. W dziesiątym ćwierćfinale w sezonie pokonała Magdalénę Rybárikovą 6:3, 6:1, pierwszy raz w sezonie awansując do półfinału. Na półfinale Polka zakończyła swój występ na tokijskich kortach ulegając późniejszej trumfatorce Rosjance Marii Szarapowej 3:6, 6:2, 4:6. Zaraz po turnieju w Tokio Radwańska wystartowała na imprezie China Open w Pekinie o randze Premier Mandatory (z pulą nagród 4.500.000 USD), gdzie dotarła do pierwszego w tym sezonie finału. W I rundzie Polka miała wolny los. W II natomiast pokonała Patty Schnyder i pomściła równocześnie swoją siostrę Urszulę, która przegrała ze Szwajcarką w I rundzie. W swoim następnym meczu Radwańska zmierzyła się z Maríą José Martínez Sánchez. Mecz ten wygrała, jednakże nie bez trudu (po przegraniu 4:6 pierwszego seta, przegrywała w drugim już 0:4, lecz zdołała wygrać kolejnych 6 gemów i zwyciężyła 6:4, a w trzecim secie zdominowała rywalkę oddając jej tylko 2 gemy). Do swojego 11. ćwierćfinału w sezonie, Agnieszka przystępowała w roli outsiderki, mając za przeciwniczkę Jelenę Diemientjewą rozstawioną z numerem 4. Polka zagrała jednak swój najlepszy mecz w tym roku i pokonała wyżej notowaną Rosjankę 7:5, 6:3. W półfinale Radwańska skonfrontowała swe siły z Francuzką Marion Bartoli wygrywając bez większych problemów 6:4, 6:3. W finale po raz 9. w karierze zmierzyła się z Rosjanką Swietłaną Kuzniecową, która tym razem grała na najwyższym poziomie i okazała się za mocna, pokonując Polkę 6:2, 6:4. Po tym turnieju Radwańska powróciła do pierwszej dziesiątki rankingu WTA, po prawie całym sezonie spędzonym na miejscach 11-14. Prosto z Pekinu poleciała do Linz na turniej Generali Ladies Linz 2009 rangi International, aby walczyć o awans do WTA Tour Championships, na które wciąż zachowała szanse. Rozstawiona z numerem 2, w I rundzie pokonała Monicę Niculescu 6:4, 6:2, a w II rundzie Alizé Cornet 6:4, 7:5 a w ćwierćfinale Lucie Šafářovą 6:3, 7:6(9). W półfinale gładko uległa Petrze Kvitovej 3:6, 2:6. Przed ostatnim turniejem sezonu, odbywającym się w Moskiwe Kremlin Cup 2009, Radwańska wciąż miała teoretyczne szanse na awans do turnieju WTA Tour Championships i mimo zmęczenia sezonem sprobówała to wykorzystać. Odpadła jednak już w I rundzie, przegrywając z Marią Kirilenko 3:6, 3:6. Mimo to, zachowała 10. miejsce w rankingu Race to the Sony Ericsson Championships dzięki czemu pojechała do Dauhy jako druga rezerwowa. Sezon zakończyła występem w Sony Ericsson Championships 2009, zastępując w ostatnim meczu rundy grupowej pierwszą rezerwową Wierę Zwonariową, która wcześniej zastąpiła Dinarę Safinę, jednak również musiała się wycofać z powodu kontuzji. Radwańska rozegrała trwający 2,5 godziny, dramatyczny mecz z Wiktorią Azarenką, wygrywając po kreczu Białorusinki przy stanie 4:6, 7:5, 4:1. Radwańska przegrywała już 4:6, 2:5 i Azarenka miała piłkę meczową, jednak Polka zdołała ją wybronić i wygrać 5 kolejnych gemów doprowadzając do remisu 1:1 w setach. W tym momencie zaczęły się problemy zdrowotne Azarenki i przez cały trzeci set musiała korzystać z pomocy medycznej. W końcu, przy stanie 40:15 dla Radwańskiej w szóstym gemie trzeciego seta, Azarenka poddała się i skreczowała. Tym zwycięstwem Radwańska zapewniła awans do półfinału Caroline Wozniacki, jednocześnie zarabiając za występ 250 000 dolarów. 2010 [edytuj] Sezon 2010 Radwańska rozpoczęła od turnieju Medibank International 2010 w Sydney, gdzie ze względu na udział wysoko sklasyfikowanych zawodniczek, po raz pierwszy od dłuższego czasu nie była rozstawiona. W I rundzie pokonała Amerykankę Jill Craybas 6:0, 6:4, która wygrała w finale eliminacji z Urszulą Radwańską 6:4, 6:3). W II rundzie turnieju spotkała się z numerem 2 kobiecego tenisa - Dinarą Safiną. Mimo prowadzenia w pierwszym secie 5:0 przegrała ostatecznie mecz 5:7, 4:6. W Australian Open 2010 została rozstawiona z numerem 10. W I rundzie łatwo pokonała Tatianę Malek 6:1, 6:0. W II rundzie odprawiła w dwóch setach Ałłę Kudriawcewą 6:0, 6:2. Natomiast w trzeciej niespodziewanie uległa niżej rozstawionej Włoszce Francesce Schiavone 2:6, 2:6. W Melbourne wystartowała także w deblu, notując dużo lepszy wynik. Grając w parze z Marią Kirilenko jako para rozstawiona z numerem 15, dotarły do półfinału, pokonując po drodze m.in. rozstawione z numerem 3. Hiszpanki Llagosterę Vives i Martínez Sánchez 6:1, 6:2. Uległy dopiero w półfinale deblowi numer 1 Black/Huber po trzysetowym pojedynku zakończonym wynikiem 1:6, 6:1, 3:6. Półfinał debla jest najlepszym osiągnięciem w turniejach wielkoszlemowych w karierze Radwańskiej. W następnym turnieju Barclays Dubai Tennis Championships 2010 w Dubaju w I rundzie miała "wolny los" dzięki rozstawieniu z numerem 7. W drugiej rundzie pokonała Łotyszkę Anastasiję Sevastovą 6:3, 6:3. Trzecie runda to pojedynek z rozstawioną z nr 10 Włoszką Flavią Pennettą. Mecz zakończył się dosyć szybkim zwycięstwem Radwańskiej 6:3, 6:0. W ćwierćfinale zagrała z pogromczynią Swietłany Kuzniecowej, Reginą Kulikową, wygrywając 3:6, 6:4, 6:3. W półfinale uległa Wiktorii Azarance 3:6, 4:6. Za występ zdobyła 395 punktów, co dało jej awans na najwyższą w karierze 8. pozycję w rankingu tenisistek. Po turnieju w Dubaju Radwańska udała do Stanów Zjednoczonych. Pierwszym turniejem był BNP Paribas Open w Indian Wells, w którym została rozstawiona z numerem piątym, dzięki czemu w I rundzie miała wolny los. W II rundzie Polka wygrała po kreczu z Anną Czakwetadze 6:2, 5:3. W III rundzie pewnie pokonała Giselę Dulko 6:1, 6:0. W IV rundzie przeciwniczką Polki była Francuzka Marion Bartoli. Radwańska pokonała ją 6:3, 6:2. W ćwierćfinale wygrała z turniejową "czwórką" Jeleną Diemientjewą 6:4, 6:3, docierając tym samym do drugiego półfinału w sezonie 2010. W półfinale przegrała z rozstawioną z nr. 2 Caroline Wozniacki 2:6, 3:6. Następnie Polka wystartowała w kolejnym dużym amerykańskim turnieju Sony Ericsson Open w Miami. W I rundzie miała "wolny los" natomiast w II zwyciężyła z Rosjanką Jekatieriną Makarową 7:5, 6:0. W III rundzie wygrała z byłą liderką rankingu tenisistek Aną Ivanović 7:5, 7:5. W IV rundzie wygrała z Jarosławą Szwedową z Kazachstanu 6:1, 6:4. W ćwierćfinale nie sprostała wyżej rozstawionej Amerykance Venus Williams ulegając jej w dwóch setach 3:6, 1:6. Turnieje WTA [edytuj] Legenda (singel) Wielki Szlem (0) WTA Tour Championships (0) od 2009 Premier (0) International (0) do 2008 Kategoria I (0) Kategoria II (1) Kategoria III (1) Kategoria IV (2) Gra pojedyncza [edytuj] Mistrzyni [edytuj] Lp. Data Turniej Kat. ($) Naw. Finalistka Wynik 1. 30/07/2007 Szwecja Sztokholm, Nordea Nordic Light Open 2007 Kategoria IV 145000 twarda Rosja Wiera Duszewina 6:1, 6:1 2. 04/02/2008 Tajlandia Pattaya, Pattaya Women's Open 2008 Kategoria IV 170000 twarda Stany Zjednoczone Jill Craybas 6:1, 1:6, 7:6(4) 3. 24/05/2008 Turcja Stambuł, Istanbul Cup 2008 Kategoria III 200000 ziemna Rosja Jelena Diemientjewa 6:3, 6:2 4. 21/06/2008 Wielka Brytania Eastbourne, International Women's Open 2008 Kategoria II 600000 trawiasta Rosja Nadieżda Pietrowa 6:4, 6:7(11), 6:4 Finalistka [edytuj] Lp. Data Turniej Kat. ($) Naw. Mistrzyni Wynik 1. 11/10/2009 Chiny Pekin, China Open 2009 Premier Mandatory 387750 twarda Rosja Swietłana Kuzniecowa 2:6, 4:6 Gra podwójna [edytuj] Mistrzyni [edytuj] Lp. Data Turniej Kat. ($) Naw. Partnerka Finalistki Wynik 1. 21/05/2007 Turcja Stambuł, Istanbul Cup 2007 Kategoria III 200000 ziemna Polska Urszula Radwańska Chińskie Tajpej Yung-jan Chan Indie Sania Mirza 6:1, 6:3 Finalistka [edytuj] Lp. Data Turniej Kat. ($) Naw. Partnerka Mistrzynie Wynik 1. 21/02/2009 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj, Barclays Dubai Tennis Championships 2009 Premier 5 2000000 twarda Rosja Maria Kirilenko Zimbabwe Cara Black Stany Zjednoczone Liezel Huber 3:6, 3:6 2. 09/08/2009 Stany Zjednoczone Los Angeles, East West Bank Classic 2009 Premier Series 700000 twarda Rosja Maria Kirilenko Chińskie Tajpej Chia-jung Chuang Chiny Zi Yan 0:6, 6:4, 7-10 Historia występów [edytuj] Gra pojedyncza [edytuj] Turniej Kat. do '08 2005 2006 2007 2008 2009 2010 Suma Zw.-Por. Pkt.d Wielki Szlem Australia Australian Open A A 2R QF 1R 3R 7–4 160 Francja French Open A A 1R 4R 4R 6–3 Wielka Brytania Wimbledon A 4RWC 3R QF QF 13–4 Stany Zjednoczone US Open A 2RQ 4R 4R 2R 11–4 Zw.-Por. w Wielkim Szlemie 0–0 7–2 6–4 14–4 8–4 2–1 37–15 Mistrzostwa kończące sezon Katar Ad-Dauha – WTA Tour Championships A A A RRALT RRALT 2–0 Indonezja Bali – Tournament of Champions – – – – A 0–0 Turnieje Premier Mandatory Stany Zjednoczone Indian Wells T1 A A 2R QF QF SF 11–4 450 Stany Zjednoczone Miami T1 A A 4R 2R 4R QF 8–4 250 Hiszpania Madryt – – – – – 1R 0–1 Chiny Pekin T2 A A A 1R F 4–2 Turnieje Premier 5 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj T2 A A LQ 1RQ 1R SF 7–4 395 Włochy Rzym T1 A A 1R 3R QF 3R 6–4 125 Stany Zjednoczone Cincinnati T3 A A A A 2R 1–1 Kanada Montréal/Toronto T1 A A A A QF 3–1 Japonia Tokio T1 A A A QF SF 6–2 Turnieje Premier Australia Sydney T2 A A A A QF 2R 3–2 60 Francja Paryż T2 A A 1RLL A QF A 4–3 – Stany Zjednoczone Charleston T1 A A A 3R A A 2–1 – Niemcy Stuttgart T2 A A 2R 2R QF 2R 5–6 60 Polska Warszawa – – – – – A 0–0 Wielka Brytania Eastbourne T2 A A 2R W QF 7–2 Stany Zjednoczone Stanford T2 A A A A 2R 1–1 Stany Zjednoczone San Diego T1 A A A – – 0–0 Stany Zjednoczone New Haven T2 A A 2R A 2R 2–2 Rosja Moskwa T1 A A 2R A 1R 1–2 Turnieje International Australia Gold Coast/Brisbane T3 A A A A A A 0–0 – Australia Auckland T4 A A A A A A 0–0 – Australia Hobart T4 AT5 A LQ 1R A A 2–2 – Tajlandia Pattaya T4 A A A W A A 5–0 – Stany Zjednoczone Memphis T3 A A A A A A 0–0 – Kolumbia Bogotá T3 A A A A A A 0–0 – Meksyk Acapulco T3 A A A A A A 0–0 – Malezja Kuala Lumpur – – – – – – A 0–0 – Meksyk Monterrey – – – – – 1R A 0–1 – Stany Zjednoczone Amelia Island T2 A A A 3R A A 1–1 – Hiszpania Marbella – – – – – A A 0–0 – Hiszpania Barcelona T4 – – A A A A 0–0 – Maroko Fez T4 A A A A A A 0–0 – Portugalia Estoril T4 A A A A A A 0–0 – Francja Strasburg T3 A A A A A 0–0 Wielka Brytania Birmingham T3 A A 2R A A 1–1 Holandia 's-Hertogenbosch T3 A A A A A 0–0 Węgry Budapeszt T3 AT4 1RQ, T4 A A A 1–2 Szwecja Sztokholm/Båstad T4 A LQ W SF A 10–2 Włochy Palermo T4 A A QF A A 2–1 Czechy Praga T4 A 1RQ A A A 3–1 Słowenia Portorož T4 A A A A A 0–0 Austria Bad Gastein T3 – – A A A 0–0 Turcja Stambuł T3 A LQ QF W A 7–2 Dania Kopenhaga – – – – – – 0–0 Chiny Guangzhou T3 A A A A A 0–0 Kanada Quebec City T3 A A A A A 0–0 Korea Południowa Seul T4 A A A A A 0–0 Uzbekistan Taszkent T4 A A A A A 0–0 Austria Linz T2 A 2RQ 1R SF SF 9–4 Japonia Osaka – – – – – A 0–0 Luksemburg Luksemburg T3 A SFQ 1R A A 6–2 Dawne Turnieje WTAa Katar Ad-Dauha T1 AT2 AT2 AT2 SF – – 3–1 Niemcy Berlin T1 A A A 3R – – 2–1 Stany Zjednoczone Los Angeles T2/Premier A A A A QF – 2–1 Belgia Antwerpia T2 A A A Ab – – 0–0 Szwajcaria Zurych T2 AT1 LQT1 QFLL, T1 2R – – 5–4 Polska Warszawa T2 LQWC QFWC 2R – – – 3–3 Belgia Hasselt T3 A 2RLL – – – – 2–2 Statystyki całej kariery Bilans spotkań na nawierzchni twardej 0–0 10–3 18–9 29–11 30–17 14–5 101–45 Bilans spotkań na nawierzchni ziemnej 0–1 8–4 5–5 14–5 8–4 2–2 37–21 Bilans spotkań na nawierzchni trawiastej 0–0 3–1 4–3 8–1 6–2 0–0 21–7 Bilans spotkań na nawierzchni dywanowej 0–0 8–4 7–6 3–2 0–0 0–0 18–12 Ogólny bilans spotkań 0–1 29–12 34–23 54–19 44–23 16–7 176–84 Suma punktów w rankingu "Race to Championships" 1500[2] Liczba rozegranych turniejów WTAc 0 8 20 23 24 7 80 Wygrane turnieje 0 0 1 3 0 0 4 Ranking na koniec roku 381 61 26 10 10 Legenda A = nie uczestniczyła w turnieju – = turniej nie odbywał się LQ = odpadła w kwalifikacjach xR = x runda (x – numer rundy) QF = ćwierćfinał SF = półfinał F = finał W = zwycięstwo a Lista obejmuje tylko te zlikwidowane turnieje w których zawodniczka wystąpiła. b Radwańska była rozstawiona z nr 7, jednak wycofała się przed rozpoczęciem z powodów osobistych. c Występy w turniejach głównych, bez turniejów w których odpadła w kwalifikacjach. d Punkty uzyskane w turniejach w bieżącym sezonie, wyróżniono punkty liczące się do rankingu "Race to Championships". Q Do turnieju głównego dostała się przez kwalifikacje. LL Do turnieju głównego dostała się jako lucky loser, mimo porażki w kwalifikacjach. WC Do turnieju dostała się dzięki dzikiej karcie. ALT W Turnieju Mistrzyń wystąpiła jako rezerwowa, zastępując w ostatnim meczu rundy grupowej chorą Anę Ivanović w 2008 i Wierę Zwonariową w 2009. T1 Turniej był wówczas turniejem kategorii I T2 Turniej był wówczas turniejem kategorii II T3 Turniej był wówczas turniejem kategorii III T4 Turniej był wówczas turniejem kategorii IV T5 Turniej był wówczas turniejem kategorii V Gra podwójna [edytuj] Turniej Kat. do '08 2006 2007 2008 2009 2010 Suma Zw.-Por. Wielki Szlem Australia Australian Open A 1RMD 1RMKr 2RUR SFMKi 5–4 Francja French Open A 3RMKr 1RUR QFUR 5–3 Wielka Brytania Wimbledon A 3RMKr 2RMD 1RUR 3–3 Stany Zjednoczone US Open A 2RMKr 1RUR 1RUR 1–3 Zw.-Por. w Wielkim Szlemie 0–0 5–4 1–4 4–4 4–1 14–13 Turnieje Premier Mandatory Stany Zjednoczone Indian Wells T1 A A QFIB 1RAS QFMKi 6–3 Stany Zjednoczone Miami T1 A A 1RTP 1RAS QFMKi 2–3 Hiszpania Madryt – – – – A 0–0 Chiny Pekin T2 A A 1RGD A 0–1 Turnieje Premier 5 Zjednoczone Emiraty Arabskie Dubaj T2 A A 1RJH FMKi 2RMKi 5–3 Włochy Rzym T1 A A QFMKi 2RAS 3–2 Stany Zjednoczone Cincinnati T3 A A A A 0–0 Kanada Toronto T1 A A A 2RCW 1–1 Japonia Tokio T1 A A QFAC A 1–1 Turnieje Premier Australia Sydney T2 A A A QFMKi A 1–1 Francja Paryż T2 A A A A A 0–0 Stany Zjednoczone Charleston T1 A A 1RBZS A 0–1 Niemcy Stuttgart T2 A QFBZS SFWA A 3–2 Polska Warszawa – – – – A 0–0 Wielka Brytania Eastbourne T2 A 1RJC A A 0–1 Stany Zjednoczone Stanford T2 A A A A 0–0 Stany Zjednoczone San Diego T1 A A – – 3–1 Stany Zjednoczone New Haven T2 A A A A 0–0 Rosja Moskwa T1 A 1RAM A A 0–1 Turnieje Internationala Australia Hobart T4 AT5 A QFJS A A 1–1 Tajlandia Pattaya T4 A A QFUR A A 1–1 Stany Zjednoczone Amelia Island T2 A A 1RJH A 0–1 Węgry Budapeszt T3 1RT4, AR A A A 0–1 Szwecja Sztokholm T4 QFKB QFUR A A 2–2 Włochy Palermo T4 A QFMM A A 1–1 Czechy Praga T4 1RAR A A A 0–1 Turcja Stambuł T3 QFUR WUR A A 5–1 Austria Linz T2 A QFSP A A 1–1 Luksemburg Luksemburg T3 1RKB 1RSS A A 0–2 Dawne Turnieje WTAa Katar Ad-Dauha T1 AT2 AT2 QFJH – – 2–1 Niemcy Berlin T1 A A 2RMKi – – 1–1 Stany Zjednoczone Los Angeles T2/Premier A A A FMKi – 3–1 Polska Warszawa T2 1RKK 1RAC – – – 0–2 Belgia Hasselt T3 1RLS – – – – 0–1 Zw.-Por. ogółem 2–7 13–12 13–17 13–10 11–5 52–51 Partnerka (il. wspólnych turniejów) WA Białoruś Wiktoria Azarenka (1) KB Niemcy Kristina Barrois (2) IB Czechy Iveta Benešová (1) JC Stany Zjednoczone Jill Craybas (1) AC Rosja Anna Czakwetadze (2) MD Polska Marta Domachowska (2) GD Argentyna Gisela Dulko (1) JH Słowacja Janette Husárová (3) MKi Rosja Maria Kirilenko (9) KK Polska Karolina Kosińska (1) MKr Holandia Michaëlla Krajicek (4) MM Niemcy Martina Müller (1) AM Australia Alicia Molik (1) SP Chiny Shuai Peng (1) TP Ukraina Tetiana Perebyjnis (1) UR Polska Urszula Radwańska (10) AR Polska Alicja Rosolska (2) SS Tunezja Selima Sfar (1) LS Litwa Lina Stančiūtė (1) AS Węgry Ágnes Szávay (3) JS Kazachstan Jarosława Szwedowa (1) CW Dania Caroline Wozniacki (1) BZS Czechy Barbora Záhlavová Strýcová (2) Przypisy a Lista obejmuje tylko te turnieje International i zlikwidowane w których zawodniczka wystąpiła. Turnieje ITF [edytuj] Gra pojedyncza [edytuj] Mistrzyni [edytuj] Lp. Data Turniej ($) Naw. Finalistka Wynik 1. 12 czerwca 2005 Polska Warszawa, PKO BP Ursynów Cup 10000 ziemna Ukraina Oksana Teplyakova 6:1, 6:3 2. 15 lipca 2007 Włochy Biella 100000 ziemna Włochy Karin Knapp 6:3, 6:3 Finalistka [edytuj] Lp. Data Turniej ($) Naw. Mistrzyni Wynik 1. 14 sierpnia 2005 Polska Gdynia, Gdynia Cup 10000 ziemna Czechy Petra Cetkovská 3:6, 4:6 2. 6 listopada 2005 Białoruś Mińsk 25000 dywanowa Ukraina Julia Bejgelzimer 6:7(1), 1:6 3. 20 listopada 2005 Czechy Pruhonice 25000 twarda Czechy Lucie Hradecká 6:4, 1:6, 6:7(8) Gra podwójna [edytuj] Mistrzyni [edytuj] Lp. Data Turniej ($) Naw. Partnerka Finalistki Wynik 1. 14 sierpnia 2005 Polska Gdynia, Gdynia Cup 10000 ziemna Polska Urszula Radwańska Ukraina Kateryna Avidyenko Ukraina Natalia Bogdanova 6:1, 6:1 2. 21 sierpnia 2005 Polska Kędzierzyn-Koźle 25000 ziemna Polska Urszula Radwańska Czechy Renata Voráčová Czechy Sandra Záhlavová 6:1, 6:4 Finalistka [edytuj] Lp. Data Turniej ($) Naw. Partnerka Mistrzynie Wynik 1. 30 października 2005 Turcja Stambuł 25000 twarda Polska Urszula Radwańska Ukraina Maria Korytcewa Węgry Zsofia Gubasci 3:6, 3:6 2. 6 listopada 2005 Białoruś Mińsk 25000 dywanowa Polska Urszula Radwańska Białoruś Jekaterina Dzechalewicz Białoruś Daria Kustowa 3:6, 3:6 3. 9 kwietnia 2006 Francja Dinan 75000 ziemna Rumunia Mădălina Gojnea Polska Klaudia Jans Słowacja Henrieta Nagyová 6:3, 2:6, 4:6 Osiągnięcia juniorskie [edytuj] Gra pojedyncza [edytuj] Mistrzyni [edytuj] Lp. Data Turniej Finalistka Wynik 1. 20 czerwca 2004 Polska Gdynia, Prokom Cup Wielka Brytania Maria Spenceley 7:5, 7:5 2. 15 sierpnia 2004 Polska Zabrze, International Championships of Silesia Polska Urszula Radwańska 6:4, 6:4 3. 23 stycznia 2005 Słowacja Bratysława, Slovak Junior Indoor Tournament Polska Urszula Radwańska 6:2, 7:6(1) 4. 3 lipca 2005 Wielka Brytania Wimbledon 2005 Austria Tamira Paszek 6:3, 6:4 5. 17 lipca 2005 Austria Wels, Sportastic Junior Open Polska Urszula Radwańska 6:2, 6:3 6. 11 czerwca 2006 Francja French Open 2006 Rosja Anastazja Pawluczenkowa 6:4, 6:1 7. 24 czerwca 2006 Niemcy Halle, Gerry Weber Junior Open Czechy Kateřina Kramperová 6:3, 6:1 Finalistka [edytuj] Lp. Data Turniej Mistrzyni Wynik 1. 10 sierpnia 2003 Polska Zabrze, Mostostal Trophy Słowacja Magdaléna Rybáriková 4:6, 4:6 2. 30 stycznia 2005 Czechy Przerów, ZS Cup Rosja Anastazja Pawluczenkowa 3:6, 4:6 3. 18 czerwca 2005 Niemcy Halle, Gerry Weber Junior Open Nowa Zelandia Marina Erakovic 3:6, 6:3, 4:6 Historia występów w juniorskim Wielkim Szlemie [edytuj] Turniej 2005 2006 Suma Zw.-Por. Australia Australian Open A A 0–0 Francja French Open 2R W 7–1 Wielka Brytania Wimbledon W A 6–0 Stany Zjednoczone US Open 2R A 1–1 Zw.-Por. 8–2 6–0 14–2 Gra podwójna [edytuj] Mistrzyni [edytuj] Lp. Data Turniej Partnerka Finalistki Wynik 1. 17 stycznia 2004 Austria Bergheim, Wilson ITF Junior Classic Polska Urszula Radwańska Niemcy Tatjana Malek Niemcy Miriam Steinhilber 6:4, 6:0 2. 20 czerwca 2004 Polska Gdynia, Prokom Cup Polska Urszula Radwańska Łotwa Ieva Irbe Wielka Brytania Maria Spenceley 6:2, 6:2 3. 15 sierpnia 2004 Polska Zabrze, International Championships of Silesia Polska Urszula Radwańska Białoruś Alena Bajarczyk Białoruś Kacarina Żełtowa 6:1, 6:4 4. 19 września 2004 Czechy Praga, Leciva Czech Junior Open Polska Urszula Radwańska Czechy Gabriela Bergmannová Czechy Eva Kadlecová 3:6(4), 6:0, 7:5 5. 23 stycznia 2005 Słowacja Bratysława, Slovak Junior Indoor Tournament Polska Urszula Radwańska Belgia Claudia Smolders Belgia Aude Vermoezen 6:1, 6:0 6. 6 marca 2005 Niemcy Norymberga, International Bavarian Junior Challenge Polska Urszula Radwańska Rosja Jekatierina Makarowa Rosja Jewgienija Rodina 6:4, 7:6(2) 7. 15 maja 2005 Austria Sankt Pölten, International Raiffeisen Spring Bowl Polska Urszula Radwańska Czechy Kateřina Kramperová Austria Tamira Paszek 6:1, 6:2 8. 18 czerwca 2005 Niemcy Halle, Gerry Weber Junior Open Polska Urszula Radwańska Niemcy Julia Görges Gruzja Ia Jikia 6:4, 6:2 9. 17 lipca 2005 Austria Wels, Sportastic Junior Open Polska Urszula Radwańska Holandia Marrit Boonstra Holandia Renée Reinhard 7:5, 6:2 10. 17 grudnia 2005 Meksyk Mérida, Yucatan World Cup Serbia i Czarnogóra Nataša Zorić Holandia Bibiane Schoofs Dania Caroline Wozniacki 4:0, 5:4(4) 11. 24 czerwca 2006 Niemcy Halle, Gerry Weber Junior Open Rumunia Alexandra Dulgheru Nowa Zelandia Sacha Jones Belgia Yanina Wickmayer 6:2, 7:5 Finalistka [edytuj] Lp. Data Turniej Partnerka Mistrzynie Wynik 1. 11 czerwca 2006 Francja French Open 2006 Dania Caroline Wozniacki Kanada Sharon Fichman Rosja Anastazja Pawluczenkowa 7:6(4), 2:6, 1:6 Historia występów w juniorskim Wielkim Szlemie [edytuj] Turniej 2005 2006 Suma Zw.-Por. Australia Australian Open A A 0–0 Francja French Open 1RUR FCW 4–2 Wielka Brytania Wimbledon 2RUR A 1–1 Stany Zjednoczone US Open 1RUR A 0–1 Zw.-Por. 1–3 4–1 5–4 Partnerka * CW Dania Caroline Wozniacki * UR Polska Urszula Radwańska Igrzyska Olimpijskie [edytuj] Gra pojedyncza kobiet [edytuj] Runda Przeciwniczka Wynik Letnie Igrzyska Olimpijskie w Pekinie 2008[3] I runda Chińskie Tajpej Yung-jan Chan 6:1, 7:6(6) II runda Włochy Francesca Schiavone 3:6, 6:7(6) Gra podwójna kobiet [edytuj] Runda Partnerka Przeciwniczki Wynik Letnie Igrzyska Olimpijskie w Pekinie 2008 I runda Polska Marta Domachowska Ukraina Alona Bondarenko / Kateryna Bondarenko [6] 3:6, 2:6 Puchar Federacji [edytuj] Agnieszka Radwańska reprezentuje Polskę w Pucharze Federacji od 2006. W ciągu pięciu edycji rozegrała 24 mecze, w tym 22 singlowe i 2 deblowe. 19 meczów wygrała, 5 przegrała. Mecz (końcowy wynik) Data Spotkanie Wynik Fed Cup 2006 (Strefa Europa/Afryka grupa II) Polska Polska – Portugalia Portugalia (3:0) 26 kwietnia Agnieszka Radwańska – Magali de Lattre 6:4, 6:1 Polska Polska – Grecja Grecja (3:0) 27 kwietnia Agnieszka Radwańska – Anna Koumantou 6:2, 6:1 Polska Polska – Łotwa Łotwa (3:0) 28 kwietnia Agnieszka Radwańska – Liene Linina 6:2, 6:1 (Baraże Europa/Afryka grupa II) Polska Polska – Gruzja Gruzja (3:0) 29 kwietnia Agnieszka Radwańska – Margalita Czaknaszwili 6:3, 6:1 Green Arrow Up.svg Awans Polski do Grupy I Europa/Afryka Green Arrow Up.svg Fed Cup 2007 (Strefa Europa/Afryka grupa I) Polska Polska – Luksemburg Luksemburg (3:0) 18 kwietnia Agnieszka Radwańska – Anne Kremer 6:2, 6:3 Radwańska/Jans – Kremer/Philippe 2:6, 6:1, 6:1 Polska Polska – Bułgaria Bułgaria (3:0) 19 kwietnia Agnieszka Radwańska – Cwetana Pironkowa 6:2, 6:3 Polska Polska – Wielka Brytania Wielka Brytania (3:0) 20 kwietnia Agnieszka Radwańska – Naomi Cavaday 6:3, 6:2 Radwańska/Domachowska – Baltacha/Curran 6:3, 6:4 (Baraże Europa/Afryka grupa I) Polska Polska – Ukraina Ukraina (1:2) 21 kwietnia Agnieszka Radwańska – Alona Bondarenko 6:4, 6:3 Straight Line Steady.svg Polska pozostaje w Grupie I Europa/Afryka Straight Line Steady.svg Fed Cup 2008 (Strefa Europa/Afryka grupa I) Polska Polska – Rumunia Rumunia (0:3) 30 stycznia Agnieszka Radwańska – Sorana Cîrstea 4:6, 5:7 Polska Polska – Serbia Serbia (1:2) 31 stycznia Agnieszka Radwańska – Jelena Janković 4:6, 7:6(2), 5:7 Polska Polska – Gruzja Gruzja (3:0) 2 lutego Agnieszka Radwańska – Oksana Kałasznikowa 6:4, 6:3 Fed Cup 2009 (Strefa Europa/Afryka grupa I) Polska Polska – Rumunia Rumunia (2:1) 4 lutego Agnieszka Radwańska – Sorana Cîrstea 6:4, 6:2 Polska Polska – Szwecja Szwecja (3:0) 5 lutego Agnieszka Radwańska – Sofia Arvidsson 6:2, 6:3 Polska Polska – Bośnia i Hercegowina Bośnia i Hercegowina (2:1) 6 lutego Agnieszka Radwańska – Mervana Jugić-Salkić 6:1, 4:6, 6:7(5) (Baraże Europa/Afryka grupa I) Polska Polska – Wielka Brytania Wielka Brytania (2:1) 7 lutego Agnieszka Radwańska – Anne Keothavong 7:6(2), 7:6(4) (Baraże Grupa Światowa II) Polska Polska – Japonia Japonia (3:2) 25 kwietnia Agnieszka Radwańska – Akiko Morigami 6:2, 6:1 26 kwietnia Agnieszka Radwańska – Ai Sugiyama 7:6(5), 6:1 Green Arrow Up.svg Awans Polski do Grupy Światowej II Green Arrow Up.svg Fed Cup 2010 (Grupa Światowa II) Polska Polska – Belgia Belgia (2:3) 6 lutego Agnieszka Radwańska – Kirsten Flipkens 6:2, 7:6(5) 7 lutego Agnieszka Radwańska – Yanina Wickmayer 6:1, 6:7(6), 5:7 (Baraże Grupa Światowa II) Polska Polska – Hiszpania Hiszpania (1:4) 24 kwietnia Agnieszka Radwańska – Carla Suárez Navarro 6:3, 6:1 25 kwietnia Agnieszka Radwańska – María José Martínez Sánchez 3:6, 4:6 Red Arrow Down.svg Spadek Polski do Strefy Europa/Afryka grupa I Red Arrow Down.svg Bilans spotkań przeciwko pierwszej dziesiątce rankingu WTA [edytuj] Bilans spotkań w turniejach WTA przeciwko zawodniczkom klasyfikowanym w pierwszej dziesiątce rankingu. Tenisistka↓ Liczba meczów↓ Wygrane:przegrane↓ Lista spotkań↓ Rosja Anastazja MyskinaKK 1 1:0 * Warszawa, 1 maja 2006 - 6:4, 4:6, 6:4 Rosja Jelena Diemientjewa 6 4:2 Lista meczów przeciwko Jelenie Diemientjewej:[pokaż] * Warszawa, 2 maja 2006 - 7:5, 3:6, 1:6 * Luksemburg, wrzesień 2006 - 7:5, 6:2 * Stambuł, 24 maja 2008 - 6:3, 6:2 * Syndey, 14 stycznia 2009 - 2:6, 7:5, 4:6 * Pekin, 9 października 2009 - 7:5, 6:3 * Indian Wells, 17 marca 2010 - 6:4, 6:3 Białoruś Wiktoria Azarenka 5 2:3 Lista meczów przeciwko Wiktorii Azarence:[pokaż] * Wimbledon, czerwiec 2006 - 7:5, 6:4 * Luksemburg, 2007 - 6:4, 5:7, 1:6 * Stuttgart, październik 2008 - 1:6, 5:7 * WTA Tour Championships, 30 października 2009 - 4:6, 7:5, 4:1 (krecz) * Dubaj, 19 lutego 2010 - 3:6, 4:6 Belgia Kim Clijsters 1 0:1 * Wimbledon, 8 lipca 2006 - 2:6, 2:6 Stany Zjednoczone Venus Williams 6 1:5 Lista meczów przeciwko Venus Williams:[pokaż] * Luksemburg, wrzesień 2006 - 6:3, 6:0 * US Open, 2008 - 1:6, 3:6 * Miami, 2009 - 6:4, 1:6, 4:6 * Rzym, 2009 - 1:6, 2:6 * Wimbledon, 30 czerwca 2009 - 1:6, 2:6 * Miami, 30 marca 2010 - 3:6, 1:6 Serbia Ana Ivanović 6 3:3 Lista meczów przeciwko Anie Ivanović:[pokaż] * Linz, 29 październik

Stworzono: Poniedziałek, 10 Maj 2010

5 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

messi i ronaldo

Stworzono: Niedziela, 9 Maj 2010

3 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

zapraszam

Stworzono: Sobota, 8 Maj 2010

4 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

BIALSKI KLUB SPORTOWY ,,STAL,, ZOSTAŁ ZAŁORZONY W ROKU 1922R

Stworzono: Piątek, 9 Kwiecień 2010

6 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

elo

Stworzono: Piątek, 26 Marzec 2010

8 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

messi najlepszy

Stworzono: Czwartek, 25 Marzec 2010

3 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

massi

Stworzono: Czwartek, 25 Marzec 2010

3 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

messi bosem jest

Stworzono: Czwartek, 25 Marzec 2010

13 Kibice 3 Dyskusje 1 komentarz

jak wszyscy dobrze wiemy AND1 jest najlepsza druzyna streetballa na swiecie wiec zapraszam do klubu!!

Stworzono: Poniedziałek, 1 Marzec 2010

6 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Fanklub dla tych, którzy kibicują "Lwom" z Gliwic.

Stworzono: Wtorek, 2 Luty 2010

6 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

TSW

Stworzono: Sobota, 9 Styczeń 2010

8 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Mickiewicza 12

Stworzono: Sobota, 2 Styczeń 2010

7 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

ur. 8 marca 1991 w Zakopanem – polski skoczek narciarski, zawodnik klubu Start Krokiew Zakopane, młodzieżowy reprezentant Polski w sezonie 2008/09. Starszy brat innego skoczka, Grzegorza. Jednym z większych osiągnięć Miętusa było 3. miejsce w zimowych Mistrzostwach Polski w Zakopanem, w 2007 roku. Jest współrekordzistą skoczni Skalite w Szczyrku, osiągając 20 lutego 2008 roku 104,5 m, podczas Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży. 2006/2007 [edytuj] Mistrzostwa Świata Juniorów – 27. miejsce [edytuj] 15 marca 2007 po raz pierwszy wystartował w indywidualnym konkursie mistrzostw świata juniorów. W zawodach rozgrywanych na skoczni w Tarvisio, zajął 27. miejsce. Dwa dni później odbył się konkurs drużynowy, w którym reprezentacja Polski (w składzie z Miętusem) zajęła szóste miejsce. Puchar FIS – 15. miejsce [edytuj] W Pucharze FIS zadebiutował 30 czerwca 2006 w austriackim Bischofshofen, zajmując 25. miejsce. W całym cyklu zawodów wystąpił siedem razy. 18 lutego 2007 w Zakopanem po raz pierwszy stanął na podium zajmując 2 miejsce. W klasyfikacji generalnej sklasyfikowany na 15 miejscu. 2007/2008 [edytuj] Mistrzostwa Świata Juniorów – 40. miejsce [edytuj] Drugie w karierze mistrzostwa nie były udane dla Krzysztofa Miętusa. W zawodach rozgrywanych w rodzimym Zakopanem, zajął 40 miejsce. 29 lutego 2008 w konkursie drużynowym reprezentacja Polski z Miętusem w składzie zdobyła brązowy medal. Puchar Świata – 85. miejsce [edytuj] Debiut w Pucharze Świata przypadł na 12 stycznia 2008 w włoskim Val di Fiemme. Miętus zajął 44 miejsce i nie awansował do finałowej trzydziestki. W drugim konkursie był 47. Zimowe Mistrzostwa Polski – 3. miejsce [edytuj] Pierwszy sukces na krajowej arenie Krzysztof Miętus osiągnął 18 marca 2008 w Mistrzostwach Polski seniorów. W zawodach rozgrywanych na Wielkiej Krokwi był 3. Osiągnięcia [edytuj] Mistrzostwa Świata Juniorów [edytuj] Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca 27. 15 marca 2007 Włochy Tarvisio Fratelli Nogara HS100 K-90 100 indywid. 88.5 m 84.5 m 209.5 pkt 58.5 pkt Roman Koudelka 6. 17 marca 2007 Słowenia Planica Srednija Velikanka K-90 100 druż. 87.0 m 92.5 m 894.5 pkt (223.5 pkt) 86.5 pkt Słowenia 40. 27 lutego 2008 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 94 indywid. 77.5 m - 95.5 pkt 156.0 pkt Andreas Wank 3. Bronze medal with cup.svg 29 lutego 2008 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 94 druż. 82.5 m 87.5 m 942.5 pkt (226.0 pkt) 28.5 pkt Niemcy Puchar Świata [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2007/2008 niesklasyfikowany 2008/2009 71. 2009/2010 27.[1] Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata [edytuj] stan na 1 stycznia 2010 Sezon 2007/2008 Kuusamo Trondheim Trondheim Villach Villach Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Bischofshofen Bischofshofen Predazzo Predazzo Harrachov Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Liberec Liberec Willingen Kuopio Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty - - - - - - - - - - - 44 47 - - - - - - - - - - - - - - 0 Sezon 2008/2009 Kuusamo Trondheim Trondheim Pragelato Pragelato Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Bad Mitterndorf Bad Mitterndorf Zakopane Zakopane Whistler Whistler Sapporo Willingen Klingenthal Oberstdorf Lahti Kuopio Lillehammer Vikersund Planica Planica punkty - - - - - - - - - - - - - 22 35 - - - - - - - - - - - - 9 Sezon 2009/2010 Kuusamo Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Bad Mitterndorf Bad Mitterndorf Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Oberstdorf Klingenthal Willingen Lahti Kuopio Lillehammer Oslo punkty 43 21 12 22 50 19 49 43 53 Legenda 1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 - – zawodnik nie wystartował Letnie Grand Prix [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2009 45. Miejsca w poszczególnych konkursach LGP [edytuj] stan na 3 października 2009 2008 Hinterzarten Einsiedeln Courchevel Pragelato Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Klingenthal Liberec punkty - - - - 51 - - - - - 0 2009 Hinterzarten Pragelato Courchevel Einsiedeln Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Klingenthal punkty - 48 36 9 32 30 29 36 30 33 Legenda 1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 - – zawodnik nie wystartował Turniej Czterech Narodów [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2009 41. Puchar Kontynentalny [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2007/2008 76. 2008/2009 66. Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego [edytuj] Sezon 2007/2008 Pragelato Pragelato Rovaniemi Rovaniemi Rovaniemi Garmisch-Partenkirchen Garmisch-Partenkirchen Engelberg Engelberg Kranj Kranj Sapporo Sapporo Sapporo Brotterode Brotterode Zakopane Zakopane Hinterzarten Hinterzarten Iron Mountain Iron Mountain Ramsau Ramsau Vancouver Vancouver Trondheim Trondheim Vikersund Vikersund punkty - - 39 54 53 - - - - 18 23 - - - 36 - 18 34 32 37 - - - - - - 18 24 35 22 63 Sezon 2008/2009 Rovaniemi Rovaniemi Vikersund Vikersund Liberec Liberec Engelberg Engelberg Braunlage Braunlage Sapporo Sapporo Sapporo Bischofshofen Bischofshofen Kranj Kranj Neustadt Neustadt Zakopane Zakopane Iron Mountain Iron Mountain Brotterode Brotterode Wisła Wisła Trondheim Trondheim Pragelato Pragelato Kuusamo Kuusamo punkty 37 48 24 28 59 28 51 - 24 21 16 37 18 - - 53 54 - - 52 37 - - 46 41 - - 35 38 - - 15 24 81 Legenda 1 2 3 4-10 11-30 31-50 - - zawodnik nie wystartował Zimowe Mistrzostwa Polski Seniorów [edytuj] Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca 25. 25 lutego 2006 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 98,0 m 98,0 m 136,3 pkt 142,6 pkt Robert Mateja 31. 26 lutego 2006 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 72,5 m - 84,0 pkt 165,5 pkt Adam Małysz 3.Bronze medal with cup.svg 26 grudnia 2007 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 122,5 m 125,5 m 243,9 pkt 21,5 pkt Kamil Stoch 3.Bronze medal with cup.svg 18 marca 2008 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 127,5 m 120,5 m 246,9 pkt 26,8 pkt Adam Małysz 3.Bronze medal with cup.svg 19 marca 2008 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 druż. 81,0 m 85,0 m 904,0 pkt (220,0 pkt) 39,0 pkt TS Wisła Zakopane 9. 20 marca 2008 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 86,5 m 82,0 m 225 pkt 34,5 pkt Adam Małysz 11. 14 lutego 2009 Polska Wisła Malinka K-120 HS-134 ind. 111,0 m 106,0 m 181,6 pkt 49,8 pkt Kamil Stoch 3.Bronze medal with cup.svg 26 marca 2009 Polska Szczyrk Skalite K-95 HS-106 druż. 86,5 m 100,5 m 917,5 pkt (219,5 pkt) 56 pkt KS Wisła Ustronianka 7. 26 grudnia 2009 Polska Szczyrk Skalite K-95 HS-106 ind. 87,0 m 100,0 m 220,5 pkt 35,5 pkt Adam Małysz Letnie Mistrzostwa Polski w skokach narciarskich [edytuj] Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca 49. 16 października 2005 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 64,5 m - 66,5 pkt 191,5 pkt Adam Małysz 45. 15 października 2006 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 67,5 m - 73,0 pkt 187,0 pkt Adam Małysz 13. 13 października 2007 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 113,0 m 111,0 m 194,7 pkt 77,2 pkt Adam Małysz 24. 14 października 2007 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 77,0 m 73,0 m 181,5 pkt 71,5 pkt Adam Małysz 13. 27 września 2008 Polska Wisła Malinka K-120 HS-134 ind. 111,0 m 110,0 m 190,8 pkt 87,8 pkt Adam Małysz 9. 10 października 2009 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 82,5 m 81,0 m 214 pkt 32,0 pkt Adam Małysz 4. 11 października 2009 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 124,0 m 127,0 m 249,8 pkt 14,9 pkt Adam Małysz

Stworzono: Sobota, 2 Styczeń 2010

5 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

ur. 25 maja 1987 w Zakopanem – polski skoczek narciarski, mistrz Polski w 2007 i 2009. Reprezentant Polski oraz zawodnik klubu LKS Poroniec Poronin. Zaczął skakać, gdy miał 9 lat. Jako dwunastolatek, podczas zawodów Pucharu Świata w kombinacji norweskiej osiągnął na Wielkiej Krokwi odległość 128 m. Wychowywał się i uczył w miejscowości Ząb. Ukończył Zespół Szkół Mistrzostwa Sportowego w Zakopanem. W maju 2006 r. zdał maturę. Rekord życiowy Kamila Stocha to 210,5 m uzyskany 25 marca 2007 podczas pierwszej serii trzeciego konkursu Pucharu Świata w Planicy. Mistrz Polski na dużej skoczni. 26 grudnia 2007 okazał się najlepszy na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. 14 lutego 2009 roku zdobył Mistrzostwo Polski na skoczni w Wiśle-Malince ustanawiając nowy zimowy rekord obiektu – 132 m. Największym jego sukcesem jest 4. miejsce podczas Mistrzostw Świata w Libercu, na skoczni K-90, 21 lutego 2009 roku. Wygrał wtedy m.in. z Thomasem Morgensternem, Martinem Schmittem, Andreasem Küttelem, Takanobu Okabe i Adamem Małyszem. Po pierwszej serii był dziewiąty, jednak w drugiej serii uzyskał najdłuższą ustaną odległość – 100,5 m. 21 marca 2009 roku w drużynowym konkursie w Planicy zajął drugie miejsce.[1] Natomiast następnego dnia w konkursie indywidualnym, który kończył ten sezon zajął 8 miejsce po skoku w drugiej serii na odległość 206,5 metra. Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca 16. 12 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-95 HS-106 indywid. 100,0 m 98,5 m 247,0 pkt 19,5 pkt Lars Bystøl 26. 18 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 indywid. 116,5 m 121,0 m 200,0 pkt 76,9 pkt Thomas Morgenstern 5. 20 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 druż.[2] 122,0 m 124,5 m 894,4 pkt (220,7 pkt) 89,6 pkt Austria Mistrzostwa Świata [edytuj] Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca 6. 20 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 druż.[3] 86,5 m 82,0 m 859,0 pkt (202,0 pkt) 111,5 pkt Austria 37. 25 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 indywid. 117,5 m - 108,5 pkt 204,7 pkt Janne Ahonen 9. 26 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 druż.[4] 117,0 m —[5] 449,7 pkt (108,1 pkt) 687,6 pkt Austria 13. 24 lutego 2007 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 indywid. 117,5 m 121,0 m 221,3 pkt 44,8 pkt Simon Ammann 5. 25 lutego 2007 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 druż.[6] 129,0 m 120,0 m 857,2 pkt (241,7 pkt) 143,0 pkt Austria 11. 3 marca 2007 Japonia Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 indywid. 92,5 m 93,0 m 238,5 pkt 38,5 pkt Adam Małysz 4. 21 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-90 HS-100 indywid. 99,5 m 100,5 m 270,0 pkt 12,0 pkt Wolfgang Loitzl 24. 27 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 indywid. 119,5 m - 113,6 pkt 27,7 pkt Andreas Küttel 4 28 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 druż.[1] 122,0 m 126,0 m 972,1 pkt (246,2 pkt) 62,2 pkt Austria Mistrzostwa świata w lotach narciarskich [edytuj] Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca 35. 13-14 stycznia 2006 Austria Bad Mitterndorf Kulm K-185 HS-203 indywid. 152,0 m - - - 129,9 pkt 658,1 pkt Roar Ljøkelsøy 9. 15 stycznia 2006 Austria Bad Mitterndorf Kulm K-185 HS-203 druż.[2] 137,5 m —[5] 453,7 pkt (105,0 pkt) 1044,2 pkt Norwegia 34. 22-23 lutego 2008 Niemcy Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 indywid. 174,0 m - - - 158,3 pkt 695,1 pkt Gregor Schlierenzauer 10. 24 lutego 2008 Niemcy Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 druż.[7] 167,0 m —[5] 573,8 pkt (148,9 pkt) 979,5 pkt Austria Mistrzostwa Świata Juniorów [edytuj] Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca 6. 6 lutego 2003 Szwecja Solleftea Hallstabacken K-107 HS-120 druż.[8] 103,5 m 93,5 m 779,2 pkt (182,8 pkt) 166,0 pkt Austria 26. 8 lutego 2003 Szwecja Solleftea Hallstabacken K-107 HS-120 ind. 92,5 m 93,5 m 165,5 pkt 95,5 pkt Thomas Morgenstern 2.Silver medal with cup.svg 5 lutego 2004 Norwegia Stryn b.d. K-90 b.d. druż.[9] 87,0 m 92,5 m 904,5 pkt (225,5 pkt) 50,5 pkt Austria 16. 7 lutego 2004 Norwegia Stryn b.d. K-90 b.d. ind. 89,0 m 87,5 m 219,5 pkt 54,0 pkt Mateusz Rutkowski 2.Silver medal with cup.svg 23 marca 2005 Finlandia Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 druż.[10] 95,5 m 101,5 m 978,0 pkt (267,0 pkt) 4,0 pkt Słowenia 8. 25 marca 2005 Finlandia Rovaniemi Ounasvaara K-90 HS-100 ind. 95,0 m 96,0 m [11] 232,5 pkt 19,5 pkt Joonas Ikonen Puchar Świata [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2004/2005 53. 2005/2006 45. 2006/2007 30. 2007/2008 30. 2008/2009 30. 2009/2010 15. [12] Miejsca w pierwszej dziesiątce chronologicznie [edytuj] 1. Włochy Pragelato – 11 lutego 2005 (7. miejsce) 2. Austria Bischofshofen – 7 stycznia 2007 (9. miejsce) 3. Włochy Predazzo – 12 stycznia 2008 (6. miejsce) 4. Słowenia Planica – 20 marca 2009 (10. miejsce) 5. Słowenia Planica – 22 marca 2009 (8. miejsce) 6. Norwegia Lillehammer – 6 grudnia 2009 (7. miejsce) 7. Flag of Switzerland.svg Engelberg – 18 grudnia 2009 (10. miejsce) Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata [edytuj] stan na 29 grudnia 2009 Sezon 2003/2004 Kuusamo Kuusamo Trondheim Neustadt Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Liberec Liberec Zakopane Zakopane Hakuba Sapporo Sapporo Oberstdorf Willingen Park City Kuopio Kuopio Lillehammer Oslo punkty - - - - - - - - - - - 49 - - - - - - - - - - - 0 Sezon 2004/2005 Kuusamo Kuusamo Trondheim Trondheim Harrachov Harrachov Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Willingen Bad Mitterndorf Bad Mitterndorf Neustadt Neustadt Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Pragelato Lahti Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty - - - - - - - - - - - - - - - - - 44 - - - 7 - - 40 34 - - 36 Sezon 2005/2006 Kuusamo Kuusamo Lillehammer Lillehammer Harrachov Harrachov Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Willingen Lahti Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty 26 43 35 33 25 - 41 49 29 41 33 - - 15 19 - 40 34 34 44 - - 41 Sezon 2006/2007 Kuusamo Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Vikersund Zakopane Oberstdorf Oberstdorf Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Klingenthal Willingen Lahti Kuopio Oslo Oslo Planica Planica Planica punkty 46 40 26 - - 29 21 15 9 25 36 50 41 17 34 24 - 12 17 45 19 24 36 11 168 Sezon 2007/2008 Kuusamo Trondheim Trondheim Villach Villach Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Bischofshofen Bischofshofen Predazzo Predazzo Harrachov Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Liberec Liberec Willingen Kuopio Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty - 34 35 34 34 41 18 22 23 25 35 6 19 12 21 25 44 20 - 24 - 23 32 35 30 29 29 157 Sezon 2008/2009 Kuusamo Trondheim Trondheim Pragelato Pragelato Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Bad Miterndorf Bad Miterndorf Zakopane Zakopane Vancouver Vancouver Sapporo Willingen Klingenthal Oberstdorf Lahti Kuopio Lillehammer Lillehammer Planica Planica punkty 48 46 47 - - - - - 47 27 28 - - 11 14 19 24 13 35 41 - - 45 42 - 10 8 146 Sezon 2009/2010 Kuusamo Lillehammer Lillehammer Engelberg Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Bad Mitterndorf Bad Mitterndorf Sapporo Sapporo Zakopane Zakopane Oberstdorf Klingenthal Willingen Lahti Kuopio Lillehammer Oslo punkty 24 20 7 10 17 11 - 23 126 Legenda 1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 - – zawodnik nie wystartował Turniej Czterech Skoczni [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2005/2006 34. 2006/2007 15. 2007/2008 21. 2008/2009 36. Turniej Nordycki (Skandynawski) [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2005 54. 2006 38. 2007 21. 2008 36. 2009 55. Letnie Grand Prix w skokach narciarskich [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2005 11. 2006 37. 2007 12. 2009 32. Zwycięstwa w konkursach [edytuj] Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K Jury HS Skok 1 Skok 2 Nota 1. 3 października 2007 Niemcy Oberhof Hans-Renner-Schanze K-120 HS-140 135,0 m 140,0 m 295,5 pkt Miejsca w poszczególnych konkursach LGP [edytuj] stan na 3 października 2009 2005 Hinterzarten Einsiedeln Courchevel Zakopane Predazzo Bischofshofen Hakuba Hakuba punkty - 11 8 24 12 15 5 13 166 2006 Hinterzarten Predazzo Einsiedeln Courchevel Zakopane Kranj Hakuba Hakuba Klingenthal Oberhof punkty 45 35 16 22 21 8 - - - - 66 2007 Hinterzarten Courchevel Pragelato Einsiedeln Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Oberhof Klingenthal punkty 39 14 29 19 27 - - - 1 5 181 2009 Hinterzarten Pragelato Courchevel Einsiedeln Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Klingenthal punkty 24 - 24 16 16 17 - - 40 58 Legenda 1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 - – zawodnik nie wystartował Turniej Czterech Narodów [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2006 26. 2007 19. 2009 21. Puchar Kontynentalny [edytuj] Kamil Stoch ze złotym medalem Mistrzostw Polski w skokach narciarskich na skoczni dużej (2009) Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2000/2001 250. 2002/2003 227. 2003/2004 109. 2004/2005 38. 2006/2007 57. 2008/2009 75. Miejsca na podium chronologicznie [edytuj] Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Lok. Strata Zwycięzca 1. 26 grudnia 2004 Szwajcaria Sankt Moritz Olimpijska K-95 HS-100 89,5 m 94,0 m 210,5 pkt 3 24,5 pkt Dmitrij Wasiljew 2. 28 grudnia 2006 Szwajcaria Engelberg Großtitlisschanze K-125 HS-137 131,0 m 131,5 m 249,0 pkt 3 4,9 pkt Morten Solem Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego [edytuj] Sezon 2000/2001 St Moritz Engelberg Bischofshofen Sapporo Sapporo Sapporo Brotterode Brotterode Lauscha Lauscha Innsbruck Ramsau Schoenwald Neustadt Westby Neustadt Westby Iron Mountain Planica Iron Mountain Planica Ishpeming Chamonix Chamonix Zakopane Zakopane Vikersund Vikersund Harrachov Harrachov Vaaler Zao Zao Oernskoeldsvik Oernskoeldsvik Hede punkty - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 68 - - - - - - - - - - 0 Sezon 2002/2003 Lahti Lahti Liberec Liberec St Moritz Engelberg Seefeld Bischofshofen Sapporo Sapporo Planica Sapporo Planica Neustadt Neustadt Braunlage Braunlage Willingen Zakopane Zakopane Eisenerz Eisenerz Westby Brotterode Brotterode Lauscha Ishpeming Ruhpolding Ishpeming Ruhpolding Ishpeming Zao Zao Stryn Stryn punkty - - - - - - 40 66 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 0 Sezon 2003/2004 Lillehammer Lillehammer St Moritz Engelberg Seefeld Planica Planica Sapporo Sapporo Sapporo Bischofshofen Bischofshofen Braunlage Braunlage Brotterode Brotterode Zakopane Westby Westby Iron Mountain Iron Mountain Kuopio Kuopio Vikersund Vikersund punkty - - - 47 69 20 - - - - - - - - - - - - - - - 42 - - - 11 Sezon 2004/2005 Rovaniemi Rovaniemi Lahti Lahti Harrachov Harrachov St Moritz Engelberg Engelberg Seefeld Planica Planica Sapporo Sapporo Sapporo Bischofshofen Bischofshofen Lauscha Lauscha Braunlage Braunlage Brotterode Brotterode Westby Westby Iron Mountain Iron Mountain Vikersund Vikersund Zakopane punkty 15 35 50 67 24 32 3 13 42 62 21 13 12 19 17 22 23 - - - - - - - - - - - - - 198 Sezon 2006/2007 Rovaniemi Rovaniemi Rovaniemi Rovaniemi Engelberg Engelberg Planica Planica Sapporo Sapporo Sapporo Pragelato Pragelato Westby Westby Iron Mountain Iron Mountain Oberhof Oberhof Trondheim Trondheim Vikersund Vikersund Zakopane punkty - - - - 10 3 - - - - - - - - - - - - - - - - - - 86 Sezon 2008/2009 Rovaniemi Rovaniemi Vikersund Vikersund Liberec Liberec Engelberg Engelberg Braunlage Braunlage Sapporo Sapporo Sapporo Bischofshofen Bischofshofen Kranj Kranj Neustadt Neustadt Zakopane Zakopane Iron Mountain Iron Mountain Brotterode Brotterode Wisła Wisła Trondheim Trondheim Pragelato Pragelato Kuusamo Kuusamo punkty - - - - - - 8 7 - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 68 Legenda 1 2 3 4-10 11-30 31-50 - – zawodnik nie wystartował Zimowe Mistrzostwa Polski Seniorów [edytuj] Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca 11. 27 marca 2002 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 67,0 m 71,5 m 157,5 pkt 76,5 pkt Adam Małysz 13. 26 grudnia 2002 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 108,0 m 101,5 m 170,5 pkt 106,3 pkt Adam Małysz 13. 26 grudnia 2003 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 116,0 m 120,5 m 220,7 pkt 51,9 pkt Adam Małysz 8. 28 stycznia 2004 Polska Karpacz Orlinek K-85 HS-94 druż. 86,0 m 87,5 m 755,5 (240,0 pkt) 128,0 pkt AZS Katowice 6. 29 stycznia 2004 Polska Karpacz Orlinek K-85 HS-94 ind. 86,0 m 85,0 m 231,5 pkt 30,5 pkt Adam Małysz 6. 31 stycznia 2004 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 112,0 m 124,0 m 220,8 pkt 57,4 pkt Adam Małysz 3.Bronze medal with cup.svg 26 stycznia 2005 Polska Szczyrk Skalite K-85 HS-93 ind. 86,0 m - 118,5 pkt 10,5 pkt Adam Małysz 2.Silver medal with cup.svg 8 lutego 2005 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 113,5 m 120,5 m 220,7 pkt 40,3 pkt Adam Małysz 3.Bronze medal with cup.svg 25 lutego 2006 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 128,5 m 126,0 m 257,6 pkt 22,3 pkt Robert Mateja 2.Silver medal with cup.svg 26 lutego 2006 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 88,5 m 87,5 m 242,0 pkt 7,5 pkt Adam Małysz 2.Silver medal with cup.svg 17 lutego 2007 Polska Szczyrk Skalite K-85 HS-93 ind. 84,5 m 77,5 m 212,0 pkt 23,0 pkt Adam Małysz 1.Gold medal with cup.svg 26 grudnia 2007 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 130,0 m 128,0 m 265,4 - Kamil Stoch 4. 18 marca 2008 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 129,5 m 118 m 243 pkt 30,3 pkt Adam Małysz 9. 19 marca 2008 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 druż. 86,0 m - 375,0 pkt (117,5 pkt) 568,0 pkt TS Wisła Zakopane 14. 20 marca 2008 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 87,0 m 79,5 m 220,0 pkt 39,5 pkt Adam Małysz 1.Gold medal with cup.svg 14 lutego 2009 Polska Wisła Malinka K-120 HS-134 ind. 113,0 m 132,0 m 231,4 pkt - Kamil Stoch 10. 26 marca 2009 Polska Szczyrk Skalite K-95 HS-106 druż. 100,5 m - 332,0 pkt (126,5 pkt) 641,5 pkt KS Wisła Ustronianka 2.Silver medal with cup.svg 26 grudnia 2009 Polska Szczyrk Skalite K-95 HS-106 ind. 102 m 94.5 m 243 pkt 13 pkt Adam Małysz Letnie Mistrzostwa Polski Seniorów w skokach narciarskich [edytuj] Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca 23. 29 września 2002 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 70,5 m 70,5 m 165,5 pkt 78,5 pkt Marcin Bachleda 3.Bronze medal with cup.svg 20 września 2003 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 85,5 m 84,0 m 228,0 pkt 11,5 pkt Mateusz Rutkowski 20. 21 września 2003 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 71,0 m 78,0 m 180,0 pkt 67,5 pkt Adam Małysz 17. 9 października 2004 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 107,0 m 113,0 m 176,5 pkt 101,5 pkt Adam Małysz 7. 10 października 2004 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 88,5 m 83,5 m 210,0 pkt 44,0 pkt Adam Małysz 7. 15 października 2005 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 121,5 m 131,5 m 255,4 pkt 21,8 pkt Adam Małysz 5. 16 października 2005 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 81,0 m 91,5 m 234,5 pkt 23,5 pkt Adam Małysz 6. 14 października 2006 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 120,5 m 119,0 m 227,1 pkt 34,7 pkt Adam Małysz 3.Bronze medal with cup.svg 15 października 2006 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 86,0 m 87,0 m 236,0 pkt 24,0 pkt Adam Małysz 3.Bronze medal with cup.svg 13 października 2007 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 121,0 m 128,5 m 249,1 pkt 22,8 pkt Adam Małysz 2.Silver medal with cup.svg 14 października 2007 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 85,0 m 87,5 m 236,5 pkt 16,5 pkt Adam Małysz 3.Bronze medal with cup.svg 10 października 2009 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 83,5 m 86,5 m 227,0 pkt 19,0 pkt Adam Małysz 6. 11 października 2009 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 ind. 120,0 m 125,0 m 238,5 pkt 26,2 pkt Adam Małysz Trenerzy [edytuj] * trener klubowy – Stanisław Trebunia – Tutka * sezon 2003/2004 – Heinz Kuttin (kadra B) * 2004 Stefan Horngacher * od 2004 roku – (kadra A) Heinz Kuttin, Łukasz Kruczek * od 12 kwietnia 2006 roku – (kadra A) Hannu Lepistö, Łukasz Kruczek * od 28 marca 2008 roku – (kadra A) Łukasz Kruczek, Zbigniew Klimowski Wyróżnienia [edytuj] * w 2005 i w 2006 roku zdobył najwięcej głosów w plebiscycie "Dziennika Polskiego" na Najpopularniejszego Sportowca Podhala. * 07.02.2006 – odczytał tekst ślubowania olimpijskiego Ciekawostki [edytuj] * Pierwsze w karierze IO – Turyn 2006 – 5. miejsce w drużynie; indywidualnie – miejsce 16. (K-95) i 26. (K-125) * 03.01.2006 r. – w Innsbrucku w kwalifikacjach do konkursu głównego był 2. * W kwalifikacjach do konkursu Mistrzostw Świata w Sapporo na skoczni K-120 był 2 za Adamem Małyszem. * 29.04.2006 r. – podjął decyzję o nawiązaniu współpracy z austriackim menedżerem Edim Federerem

Stworzono: Sobota, 2 Styczeń 2010

6 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

ur. 9 czerwca 1991 w Limanowej– polski skoczek narciarski, wicemistrz świata juniorów 2009, zawodnik klubu Start Krokiew Zakopane, młodzieżowy reprezentant Polski w sezonie 2006/07. Młodszy brat innego skoczka Jakuba, syn fizjoterapeuty polskiej reprezentacji w skokach, Rafała. Jednym z pierwszych większych osiągnięć Kota było 1. miejsce drużynowo w 2003 podczas FIS Schüler Grand Prix w Ga-Pa na skoczni K 43. Taki sam wynik Maciej Kot powtórzył z drużyną rok później. Pierwszy spektakularny sukces Maciej odniósł 20 sierpnia 2005 w czeskim Rożnowie, kiedy to wygrał zawody i pokonał kilku kadrowiczów z Czech. W 2006 został powołany do kadry Polski na MŚJ w Kranju, jednak jego występ ograniczył się do udziału w oficjalnych treningach. Latem 2006 zajął 2. miejsce indywidualnie w swojej kategorii i 1. drużynowo podczas Schüler Grand Prix (tym razem na większej skoczni). W lutym 2007 Kot zwyciężył jedne z zawodów Pucharu FIS w Zakopanem i niedługo potem na Średniej Krokwi wygrywał w Lotos Grand Prix. To wszystko zaowocowało powołaniem do kadry przez Hannu Lepistö na drużynowy konkurs Pucharu Świata zaliczany do klasyfikacji Pucharu Narodów w Lahti 10 marca 2007. W debiucie Kot oddał skoki na odległość 117,5 oraz 101,5 metrów i zajął wraz z drużyną 7. miejsce w zawodach. Zajął 15 miejsce na Mistrzostwach Świata Juniorów w Planicy w 2007 roku (skocznia normalna HS 100). 6 lipca 2008 roku zwyciężył w zawodach z cyklu Letniego Pucharu Kontynentalnego w słoweńskiej miejscowości Kranj. Dzięki tej wygranej dołączył do wąskiego grona Polaków, którzy wygrali międzynarodowe zawody rangi FIS. Kot uczęszcza do klasy II A w Zespole Szkół Ogólnokształcących im. Oswalda Balzera w Zakopanem. W roku szkolnym 2008/2009 został uhonorowany dyplomem oraz stypendium Ministra Edukacji Narodowej za bardzo dobre wyniki w nauce, a także za umiejętne łączenie osiągnięć sportowych i edukacyjnych. Od sezonu 2007/08 jest członkiem Kadry A, do której powołał go trener Hannu Lepistö. Od sezonu 2008/2009 skacze w Kadrze A, pod okiem trenera Łukasza Kruczka. W Letnim Grand Prix 2008 w Hinterzarten skacząc wraz ze światową czołówką zajął szesnaste miejsce, wyprzedzając m.in. Adama Małysza. W pierwszym konkursie z cyklu LGP w Zakopanem zajął wysokie, 7 miejsce, co jest aktualnie jego największym osiągnięciem w zawodach tej rangi. W Mistrzostwach Polski w konkursie indywidualnym rozgrywanym 27 września 2008 roku zajął 5. lokatę, po skokach na odległość 118,5 m i 125 m. Razem ze swoim klubem Start Krokiew Zakopane zajął wtedy 3. miejsce. 5 lutego 2009 został wicemistrzem świata juniorów. 6 lutego 2009 zdobył z drużyną Polski brąz. Rekord życiowy Macieja Kota wynosi 140 m Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca 45. 21 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-90 HS-100 indywid. 86 m - 103,5 pkt 175,5 pkt Wolfgang Loitzl Mistrzostwa Świata Juniorów [edytuj] Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca 15. 15 marca 2007 Włochy Tarvisio Fratelli Nogara K-90 HS-100 ind. 90,5 m 92,0 m 230,5 pkt 37,5 pkt Roman Koudelka 6. 17 lutego 2007 Włochy Tarvisio Fratelli Nogara K-90 HS-100 druż. [1] 93,0 m 85,5 m 894,5 pkt (220,5 pkt) 86,5 pkt Słowenia 7. 27 lutego 2008 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 ind. 88,0 m 85,5 m 235,0 pkt 16,5 pkt Andreas Wank 3.Bronze medal with cup.svg 29 lutego 2008 Polska Zakopane Średnia Krokiew K-85 HS-94 druż. [2] 86,5 m 88,5 m 942,5 pkt (240,0 pkt) 28,5 pkt Niemcy 2.Silver medal with cup.svg 5 lutego 2009 Słowacja Štrbské Pleso MS 1970 B K-90 HS-100 ind. 92,5 m 96,5 m 249,0 pkt 4,0 pkt Lukas Müller 3.Bronze medal with cup.svg 6 lutego 2009 Słowacja Štrbské Pleso MS 1970 B K-90 HS-100 druż. [3] 89,5 m 96,0 m 916,0 pkt (241,0 pkt) 65,5 pkt Austria Maciej Kot podczas Pucharu Świata 2008 w Zakopanem Puchar Świata [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Indywidualnie 2007/2008 nieklasyfikowany 2008/2009 nieklasyfikowany Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Świata [edytuj] stan na 21 grudnia 2009 Sezon 2007/2008 Kuusamo Trondheim Trondheim Villach Villach Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Bischofshofen Bischofshofen Predazzo Predazzo Harrachov Zakopane Zakopane Sapporo Sapporo Liberec Liberec Willingen Kuopio Kuopio Lillehammer Oslo Planica Planica punkty - - - 35 52 - 43 38 - 41 - - - - - 41 - - 44 31 36 50 48 - - - - 0 Sezon 2008/2009 Kuusamo Trondheim Trondheim Pragelato Pragelato Engelberg Engelberg Oberstdorf Garmisch-Partenkirchen Innsbruck Bischofshofen Bad Mitterndorf Bad Mitterndorf Zakopane Zakopane Whistler Whistler Sapporo Willingen Klingenthal Oberstdorf Lahti Kuopio Lillehammer Vikersund Planica Planica punkty - - - - - - - - - - 35 - - - 47 - - - - - - - - - - - - 0 Legenda 1 2 3 4-10 11-30 poniżej 30 - – zawodnik nie wystartował Turniej Czterech Skoczni [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2007/2008 54. 2008/2009 58. Turniej Nordycki (Skandynawski) [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2008 62. Letnie Grand Prix w skokach narciarskich [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2007 48. 2008 17. 2009 59. Miejsca w poszczególnych konkursach LGP [edytuj] stan na 3 października 2009 2007 Hinterzarten Courchevel Pragelato Einsiedeln Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Oberhof Klingenthal punkty 39 38 20 24 26 17 - - 37 - 37 2008 Hinterzarten Einsiedeln Courchevel Pragelato Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Klingenthal Liberec punkty 16 12 30 24 7 14 26 38 - - 104 2009 Hinterzarten Pragelato Courchevel Einsiedeln Zakopane Zakopane Hakuba Hakuba Klingenthal punkty - 40 28 28 28 31 26 31 - 14 Legenda 1 2 3 4-10 11-30 31-50 - - zawodnik nie wystartował Turniej Czterech Narodów [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2007 25. 2008 15. 2009 34. Puchar Kontynentalny [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2007/2008 64. 2008/2009 62. 2009/2010 52. Miejsca w poszczególnych konkursach Pucharu Kontynentalnego [edytuj] stan na 20 grudnia 2009 Sezon 2007/2008 Pragelato Pragelato Rovaniemi Rovaniemi Rovaniemi Garmisch-Partenkirchen Garmisch-Partenkirchen Engelberg Engelberg Kranj Kranj Sapporo Sapporo Sapporo Brotterode Brotterode Zakopane Zakopane Hinterzarten Hinterzarten Iron Mountain Iron Mountain Ramsau Ramsau Vancouver Vancouver Trondheim Trondheim Vikersund Vikersund punkty - - - - - - - - - - - - - - 29 - 7 5 - - - - - - - - - - - - 83 Sezon 2008/2009 Rovaniemi Rovaniemi Vikersund Vikersund Liberec Liberec Engelberg Engelberg Braunlage Braunlage Sapporo Sapporo Sapporo Bischofshofen Bischofshofen Kranj Kranj Neustadt Neustadt Zakopane Zakopane Iron Mountain Iron Mountain Brotterode Brotterode Wisła Wisła Trondheim Trondheim Pragelato Pragelato Kuusamo Kuusamo punkty 54 - - 44 - 35 - - 10 4 - - - - - 31 19 - - 48 39 - - - - - - - - - - - - 88 Sezon 2009/2010 Rovaniemi Rovaniemi Vikersund Vikersund Otepää Otepää Engelberg Engelberg Sapporo Sapporo Sapporo Titisee-Neustadt Titisee-Neustadt Bischofshofen Bischofshofen Iron Mountain Iron Mountain Zakopane Zakopane Kranj Kranj Brotterode Brotterode Wisła Wisła Oslo Oslo Kuusamo Kuusamo punkty - 45 - - 13 5 65 Legenda 1 2 3 4-10 11-30 31-50 - - zawodnik nie wystartował Letni Puchar Kontynentalny [edytuj] Miejsca w klasyfikacji generalnej [edytuj] Sezon Miejsce 2008 15. 2009 26. Zwycięstwa w konkursach [edytuj] Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota 1. 6 lipca 2008 Słowenia Kranj Bauhenk K-100 HS-109 110,5 m 104,5 m 259,5 pkt Rekordy skoczni [edytuj] * Łabajów K 65 72 m * skocznia narciarska "Malinka" K 120 135 m (nieoficjalny)

Stworzono: Sobota, 2 Styczeń 2010

4 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

Życie prywatne Adam Małysz z żoną Izabelą Adam Małysz urodził się 3 grudnia 1977 r. w Wiśle jako syn Jana i Ewy z domu Szturc (pobrali się w 1974 r.); ma starszą siostrę Iwonę (ur. 1975). Pierwszy skok oddał w wieku sześciu lat, w 1983 r. W 1992 r. ukończył Szkołę Podstawową nr 4 w Wiśle Głębcach. Trzy lata później zakończył edukację w Zasadniczej Szkole Zawodowej (specjalizacja: blacharz-dekarz) w Ustroniu. 16 czerwca 1997 r. Adam Małysz ożenił się z Izabelą Polok (ur. 4 grudnia 1978). Ślub odbył się w ewangelickim kościele św. Piotra i Pawła w Wiśle (Adam Małysz jest ewangelikiem, Izabela – katoliczką). 31 października tego samego roku urodziła się ich córka, Karolina. 1 kwietnia 2007 r. otworzył galerię trofeów. Znajdują się w niej wszystkie najważniejsze medale i puchary, w tym Kryształowe Kule za triumfy w Pucharze Świata. Galeria znajduje się w budynku Fundacji Izabeli i Adama Małyszów w Wiśle. Przebieg kariery Narciarskie tradycje były w rodzinie Małysza od dawna. Jego pradziadek miał własną skocznię, na której beskidzcy zawodnicy osiągali odległości w granicach pięćdziesięciu metrów[19]. Ojciec był kierowcą w Klubie Sportowym Wisła, a wuj – Jan Szturc, najpierw znanym skoczkiem, a po zakończeniu kariery – trenerem klubowym. Właśnie za namową ojca i wuja w wieku sześciu lat rozpoczął treningi narciarskie[20]. Kariera w kombinacji norweskiej [edytuj] W styczniu 1993, w wieku 15 lat zadebiutował w Pucharze Świata w kombinacji norweskiej (w parze z Łukaszem Kruczkiem), zajmując dalekie miejsce. W tym samym roku, jako junior młodszy został jednak brązowym medalistą mistrzostw Polski juniorów w skokach, a rok później – jeszcze jako junior – mistrzem kraju seniorów na Średniej Krokwi i wicemistrzem na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. Zdobył także wicemistrzostwo Polski juniorów w kombinacji. Kariera w skokach narciarskich [edytuj] Podium konkursu Turnieju Czterech Skoczni w Oberstdorfie w 2006 roku. Od lewej: Andreas Küttel (2. miejsce), Gregor Schlierenzauer (1. miejsce), Adam Małysz (3.miejsce) 1994/1995 Jesienią 1994 r. – pod wpływem sugestii trenera Szturca – zdecydował się zarzucić kombinację norweską i poświęcić się tylko skokom narciarskim. W tym samym roku trafił do kadry narodowej polskich skoczków, prowadzonej wówczas przez Czecha Pavla Mikeskę. Puchar Świata – 51. miejsce Pierwszy występ Adama Małysza w Pucharze Świata miał miejsce 4 stycznia 1995 roku na Bergisel w Innsbrucku. Podczas tego konkursu zajął 17. miejsce, co dało mu pierwsze w karierze punkty do klasyfikacji. W tym samym sezonie jeszcze cztery razy zajął miejsca w czołowej trzydziestce konkursu PŚ. 14 stycznia 1995 r. w Engelbergu zajął 27. lokatę, dzięki czemu zdobył cztery punkty do klasyfikacji. Podczas konkursu na Lugnet w Falun (4 lutego 1995) został sklasyfikowany na 23. miejscu. Dzień później na tej samej skoczni był 28. W sezonie 1994/1995 po raz ostatni punktował 12 lutego 1995 r. na Holmenkollbakken w Oslo, gdzie był 20. W łącznej klasyfikacji Adam Małysz uplasował się na 51. miejscu z dorobkiem 40 punktów. Turniej Czterech Skoczni – 55. miejsce * W Turnieju Czterech Skoczni zadebiutował 4 stycznia 1995 r. na skoczni Bergisel w Innsbrucku, gdzie zajął 17. miejsce. Nie startował jednak w pozostałych konkursach tego turnieju i w końcowej klasyfikacji zajął 55. miejsce. 1995/1996 Puchar Świata – 7. miejsce Podium zawodów Pucharu Świata w Zakopanem w 2005 r. Od lewej: Janne Ahonen (2. miejsce), Adam Małysz (1. miejsce), Roar Ljøkelsøy (3. miejsce) Adam Małysz po skoku w Bischofshofen w 2002 roku Sezon 1995/1996 Adam Małysz rozpoczął od 12. miejsca 2 grudnia 1995 r. w konkursie na skoczni w Lillehammer. Sześć dni później w Villach był 22. 16 grudnia na skoczni w Chamonix zajął 21. lokatę. 28 grudnia 1995 r. w Oberhofie zajął 11. miejsce. Turniej Czterech Skoczni – 28. miejsce * W sezonie 1995/1996 wziął udział w trzech spośród czterech konkursów. 30 grudnia 1995 r. na Schattenbergschanze w Oberstdorfie zajął 18. miejsce, 1 stycznia 1996 r. na Große Olympiaschanze w Garmisch-Partenkirchen był 16. a 4 stycznia w Innsbrucku zajął jedenastą lokatę. Cały Turniej zakończył na 28. miejscu. 13 stycznia 1996 r. w Engelbergu Małysz pierwszy raz w karierze skoczka zajął miejsce w czołowej dziesiątce zawodów Pucharu Świata. Był dziewiąty. Dzień później na tej samej skoczni zajął ósmą lokatę. Podobnie 20 stycznia na normalnej skoczni w Sapporo. 21 stycznia 1996 r. na skoczni Okurayama w Sapporo był 23. 28 stycznia podczas konkursu na zakopiańskiej Wielkiej Krokwi był dziewiąty. Dzień później zajął szóste miejsce ex aequo z Espenem Bredesenem. 10 lutego na skoczni Kulm w Bad Mitterndorf[21] Adam Małysz zajął ósme miejsce, pierwszy raz w karierze na skoczni mamuciej. Dzień później na tej samej skoczni był osiemnasty. 17 lutego podczas konkursu na skoczni w Iron Mountain zajął dziewiątą lokatę. Dzień później na tej skoczni pierwszy raz w karierze stanął na podium zawodów Pucharu Świata. Zajął drugą lokatę, przegrywając jedynie z Masahiko Haradą, który wyprzedził Małysza o 37,2 pkt. 28 lutego na normalnej skoczni w Kuopio Adam Małysz zajął 13. lokatę. 1 marca 1996 r. w Lahti po raz drugi w karierze stanął na podium zawodów Pucharu Świata. Tym razem był trzeci, przegrywając tylko z Haradą i Miką Antero Laitinenem. Dwa dni później na tej samej skoczni był czwarty. 13 marca na Lugnet w Falun zajął drugą lokatę, tuż za Primožem Peterką. 17 marca 1996 r. w Oslo, w ostatnim konkursie Pucharu Świata w sezonie, Adam Małysz zwyciężył pierwszy raz w swojej karierze. Tego samego dnia karierę zakończył Jens Weißflog, idol Małysza. W związku z tym, przez komentatorów i kibiców dzień ten nazywany był "zmianą warty"[22]. W końcowej klasyfikacji PŚ w tym sezonie Małysz zajął siódme miejsce. 1996/1997 [edytuj] Puchar Świata – 10. miejsce [edytuj] W sezonie 1996/1997 Adam Małysz pierwszy raz punktował 30 listopada na skoczni w Lillehammer. Zajął 28. miejsce. Podczas konkursu na Ruce w Kuusamo 7 grudnia 1996 r. był 19. Dzień później na tej samej skoczni uplasował się na trzynastym miejscu. 15 grudnia 1996 r. w Harrachovie zajął czwarte miejsce, tuż za Primožem Peterką, Andreasem Goldbergerem i Kristianem Brendenem. Turniej Czterech Skoczni – 8. miejsce [edytuj] * Podczas Turnieju Czterech Skoczni 1996/1997 Adam Małysz startował we wszystkich czterech konkursach. Podczas inauguracyjnego konkursu w Oberstdorfie (29 grudnia 1996) zajął 22. miejsce. W noworocznym konkursie w Ga-Pa był 12. 4 stycznia na Bergisel pierwszy raz zajął miejsce w czołowej dziesiątce konkursu Turnieju Czterech Skoczni, był szósty. Dwa dni później na Paul-Ausserleitner-Schanze w Bischofshofen pierwszy raz stanął na podium w konkursie T4S, przegrywając jedynie z Dieterem Thoma. Cały Turniej zakończył na ósmej pozycji. 11 stycznia w Engelbergu Adam Małysz stanął na najniższym stopniu podium. Dzień później na tej samej skoczni był 17. 18 stycznia na normalnej skoczni w Sapporo drugi raz w karierze zwyciężył w zawodach Pucharu Świata w skokach narciarskich. Dzień później na dużej skoczni w Sapporo był 24. 26 stycznia w Hakubie ponownie odniósł zwycięstwo w konkursie PŚ. Podczas następnych dwóch konkursów na Kulm w Bad Mitterndorfie (8 i 9 lutego) był 47. i 26. Turniej Skandynawski – 5. miejsce [edytuj] * Miesiąc później w konkursie na skoczni w Lahti zajął szesnastą lokatę. Trzy dni później na Puijo w Kuopio był czternasty. 13 marca 1997 r. na skoczni Lugnet w Falun zajął piątą pozycję, przegrywając tylko z Primožem Peterką, Dieterem Thomą, Hiroya Saitō i Håvardem Lie. Trzy dni później na Holmenkollbakken w Oslo Małysz był dziewiętnasty. Turniej Skandynawski ukończył na wysokim piątym miejscu. W konkursach w Planicy Małysz nie wystąpił. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata zgromadził łącznie 612 punktów, co dało mu dziesiąte miejsce. 1997/1998 [edytuj] Puchar Świata – 57. miejsce [edytuj] Podium zawodów Pucharu Świata w Lahti w 2007 r. Od lewej: Andreas Kofler (2. miejsce), Adam Małysz (1. miejsce), Martin Schmitt (3. miejsce) Sezon 1997/1998 to najgorszy okres w karierze Adama Małysza. Tylko kilka razy zdobywał on punkty Pucharu Świata. Pierwszy raz miało to miejsce 6 grudnia 1997 r. na skoczni w Predazzo, gdzie był 21. Dwa dni później w Villach zajął 31. miejsce, nie zdobywając ani jednego punktu do klasyfikacji. 12 grudnia w Harrachovie zdobył dziesięć punktów do Pucharu Świata, zajmując 21. miejsce w konkursie. Podczas konkursów na skoczni w Engelbergu (20 i 21 grudnia) dwa razy uplasował się na 28. miejscu. Turniej Czterech Skoczni – 30. miejsce [edytuj] * W Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 1997/1998 Adam Małysz tylko raz zakwalifikował się do finałowej serii zawodów. W pierwszym konkursie, w Oberstdorfie zajął 41. miejsce. 1 stycznia 1998 r. w konkursie na Große Olympiaschanze zajął najwyższe w całym Turnieju, 24. miejsce. Trzy dni później w Innsbrucku był 46. wyprzedzając Roara Ljøkelsøya, Takanobu Okabe, Jussi Hautamäki i Simona Ammanna. W Bischofshofen, w ostatnim z konkursów zajął 33. miejsce. W całym Turnieju ostatecznie zajął 30 miejsce. W sezonie 1997/1998 jeszcze tylko dwa razy zdobywał pucharowe punkty. 17 stycznia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem był 23. Dzień później na tej samej skoczni był 29. Ostatecznie sezon Adam Małysz zakończył na 57. miejscu, zdobywając razem 43 punkty. Po sezonie skoczek z Wisły miał zamiar zakończyć karierę. 1998/1999 [edytuj] W trakcie sezonu 1998/1999 Adam Małysz poważnie myślał o zakończeniu kariery sportowej i pracy w wyuczonym zawodzie dekarza[23]. Puchar Świata – 46. miejsce [edytuj] W pierwszej części sezonu 1998/1999 Adam Małysz nie wystąpił ani razu. Pierwszy start w sezonie miał miejsce dopiero podczas Turnieju Czterech Skoczni. Turniej Czterech Skoczni – 43. miejsce [edytuj] * W sezonie 1998/1999 Adam Małysz ani razu nie awansował do drugiej serii skoków w żadnym z konkursów Turnieju Czterech Skoczni. 30 grudnia 1998 w Oberstdorfie był najbliżej awansu, na 34. miejscu. Poza tym, w konkursach w Innsbrucku (3 stycznia 1999) i Bischofshofen (6 stycznia 1999) zajął 40. pozycję. Do konkursu na skoczni w Garmisch-Partenkirchen (1 stycznia 1999) nie zakwalifikował się. Turniej zakończył na 43. pozycji. 16 stycznia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem uplasował się na 27. miejscu. Dzień później na tej samej skoczni był 23. 23 stycznia na Okurayamie w Sapporo był 19. 24 stycznia na tej samej skoczni zajął 31. miejsce i nie zakwalifikował się do finałowej serii. 29 stycznia w Willingen Małysz zdobył pięć punktów do klasyfikacji Pucharu Świata po zajęciu 26. miejsca w pierwszym z konkursów. W drugim konkursie, dwa dni później był 40. i nie zdobył punktów do klasyfikacji. Turniej Skandynawski – 16. miejsce [edytuj] 6 marca na normalnej skoczni w Lahti zajął najwyższe w sezonie, 17. miejsce. Trzy dni później w Trondheim zajął miejsce poza czołową trzydziestką. Był 38. 11 marca na Lugnet w Falun uplasował się na 24. pozycji. 14 marca na skoczni Holmenkollbakken w Oslo zajął 27. lokatę. W klasyfikacji końcowej turnieju był szesnasty. Podczas ostatniego weekendu w sezonie w Planicy Adam Małysz zajmował kolejno: 35., 28. i 30. miejsce. Sezon zakończył na 46. miejscu z ilością 58 punktów. 1999/2000 [edytuj] Sezon 1999/2000 był przełomem w karierze Adama Małysza. Nowe metody szkoleniowe oraz współpraca z psychologiem Janem Blecharzem i fizjologiem Jerzym Żołądziem przyniosły na tyle dobre efekty, że zaczął uzyskiwać punktowane miejsca w zawodach. Był 19 razy w czołowej trzydziestce zawodów Pucharu Świata i zajął 28 miejsce w generalnej klasyfikacji. Puchar Świata – 28. miejsce [edytuj] Podczas inauguracji sezonu 1999/2000 Pucharu Świata w skokach narciarskich, 28 listopada 1999 r. w Kuopio Adam Małysz zajął 38. miejsce i nie zdobył punktów do klasyfikacji. 4 grudnia w Predazzo zakwalifikował się do drugiej serii zawodów, zajmując 26. pozycję. Dzień później na tej samej skoczni był 23. 12 grudnia na średniej skoczni w Villach był 28. 18 grudnia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem zajął trzynastą lokatę. 19 grudnia na tej samej skoczni był 38. Turniej Czterech Skoczni – 31. miejsce [edytuj] * W Turnieju Czterech Skoczni 1999/2000 zajął 31. miejsce. Nie startował w pierwszym z konkursów, w Oberstdorfie, gdyż nie przeszedł kwalifikacji. 1 stycznia 2000 na skoczni w Garmisch-Partenkirchen był 17. Dwa dni później w Innsbrucku zajął 26. pozycję, a 6 stycznia w Bischofshofen – 46. Po zakończeniu turnieju nie zdobywał punktów Pucharu Świata aż do 26 stycznia 2000, kiedy to zajął 25. lokatę na skoczni w Hakubie. Podczas weekendu na skoczni w Willingen (5-6 lutego) Adam Małysz był kolejno: 24. i 25. Najwyższe w sezonie miejsce zajął 26 lutego na skoczni w Iron Mountain, gdzie był czwarty, przegrywając tylko z Martinem Schmittem, Tommy Ingebrigtsenem i Stefanem Horngacherem. Dzień później na tej samej skoczni był 22. Turniej Skandynawski – 20. miejsce [edytuj] Podobnie 4 marca na dużej skoczni w Lahti. Następnego dnia na tej samej skoczni uplasował się na 27. miejscu. 10 marca w konkursie na skoczni w Trondheim został sklasyfikowany na 21. pozycji. Dwa dni później na skoczni Holmenkollbakken w Oslo uplasował się na dwunastym miejscu. Turniej ukończył na 20. miejscu. Podczas ostatniego w sezonie konkursu, 19 marca na Velikance w Planicy zajął siódme miejsce. Przegrał wówczas tylko ze Svenem Hannawaldem, Janne Ahonenem, Andreasem Goldbergerem, Tommy Ingebrigtsenem, Noriaki Kasai i Kazuyoshi Funaki. Pobił wtedy swój rekord życiowy i wynosił on 191,5 metra. W sezonie Adam Małysz ostatecznie został sklasyfikowany na 28. miejscu, zdobywając razem 214 punktów. 2000/2001 [edytuj] Mistrzostwa świata – 1. i 2. miejsce [edytuj] W lutym 2001 r. podczas mistrzostw świata w Lahti Adam Małysz zdobył złoty medal na średniej skoczni i srebrny na dużej – zamieniając się miejscami z Martinem Schmittem. Były to pierwsze medale mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym reprezentantów Polski od 1978 r., kiedy Józef Łuszczek zdobył złoto w biegu na 15 km i brąz na 30 km. Puchar Świata – 1. miejsce [edytuj] Podium zawodów Pucharu Świata w Harrachovie w 2001 roku. Od lewej: Janne Ahonen, Adam Małysz, Martin Schmitt Sezon 2000/2001 rozpoczął się 23 listopada 2000 roku kwalifikacjami do konkursu na skoczni Puijo w Kuopio. Wygrał je Adam Małysz, lecz został zdyskwalifikowany za zbyt długie narty, przez co w inauguracyjnym konkursie sezonu nie wystąpił[24]. Wynik ten był jednak zapowiedzią sukcesów, jakie już wkrótce miały czekać Polaka. Zanim jednak do nich doszło, odbyły się dwa kolejne konkursy w Kuopio, oba w bardzo niestabilnych warunkach atmosferycznych. W pierwszym z nich, złożonym tylko z jednej serii 2 grudnia 2000 Adam Małysz zajął najniższe w sezonie, 26. miejsce. Podczas drugiego z konkursów na tej skoczni, 3 grudnia był jedenasty, notując znaczny awans po bardzo dobrym drugim skoku. Turniej Czterech Skoczni – 1. miejsce [edytuj] Podium zawodów Pucharu Świata w Villach w 2001 roku. Od lewej: Matti Hautamäki, Adam Małysz, Kazuyoshi Funaki * W sezonie 2000/2001 Adam Małysz wygrał Turniej Czterech Skoczni jako pierwszy reprezentant Polski w historii. 29 grudnia 2000 roku na skoczni w Oberstdorfie zajął czwarte miejsce. W noworocznym konkursie w Garmisch był trzeci, przegrywając tylko z Noriaki Kasai i Dmitrijem Wasiljewem. W konkursie tym ustanowił rekord skoczni Große Olympiaschanze (129,5 metra), który nie został pobity aż do jej zburzenia (i zbudowania nowej) w 2007 roku. Pozostałe dwa konkursy (4 stycznia w Innsbrucku i 6 stycznia w Bischofshofen) wygrał Adam Małysz, w obu uzyskując kilkadziesiąt punktów przewagi nad drugim zawodnikiem. W Innsbrucku wyprzedził Janne Ahonena o 44,9 punktów, a w Bischofshofen wyprzedził go o 31,9 punktów. Zwyciężył w całym turnieju z przewagą ponad 100 punktów nad drugim zawodnikiem, czyniąc to jako pierwszy i dotąd jedyny skoczek w historii[25]. Zebrał także jako pierwszy skoczek w historii ponad 1000 pkt w czterech konkursach. Adam Małysz podczas TCS 2000/2001 wygrał też kwalifikacje do każdego z czterech konkursów, dzięki czemu w każdym z nich startował z numerem 1.[26]. W tydzień po zakończeniu turnieju skoczkowie zawitali do czeskiego Harrachova, gdzie w dniach 13-14 stycznia odbyły się dwa konkursy na skoczni mamuciej. W obydwu Polak zwyciężył. Tamtego weekendu kilkakrotnie bił rekordy Polski w długości skoku narciarskiego. Ostatecznie, po zakończeniu zawodów rekord ten wynosił 212,5 metra. 20 stycznia w Park City ponownie odniósł zwycięstwo w zawodach Pucharu Świata. Przed wyjazdem na zawody Pucharu Świata do Japonii Adam Małysz był liderem klasyfikacji PŚ. 24 stycznia w Hakubie stracił koszulkę lidera na rzecz Martina Schmitta. W zawodach zajął wówczas ósme miejsce po upadku na skoczni. Zdaniem Adama Małysza, powodem upadku było sztuczne oświetlenie, przy którym nie czuł on się komfortowo. Żółtą koszulkę lidera Pucharu Świata odzyskał już podczas następnych zawodów Pucharu Świata – 27 stycznia w Sapporo, gdzie po raz szósty w sezonie odniósł triumf. Dzień później na tej samej skoczni odniósł siódme zwycięstwo. 3 lutego 2001 w konkursie na skoczni w Willingen Adam Małysz po pierwszej serii zajmował ósme miejsce. W drugiej turze skoczył jednak 151,5 metra (na skoczni K120) i dzięki temu awansował na drugą pozycję, przegrywając jedynie z Ville Kantee. Wynik uzyskany w drugiej kolejce przez Adama Małysza (151,5 m) był wówczas nieoficjalnym rekordem świata na dużej skoczni i został poprawiony o pół metra 4 lata później przez Janne Ahonena[27]. Następnego dnia na tej samej skoczni po raz kolejny w sezonie triumfował, osiągając 36,5 punktów przewagi nad drugim skoczkiem w zawodach, Risto Jussilainenem oraz otrzymując za dwa 142,5 metrowe skoki notę 316 pkt, najwyższą jaką do tamtej chwili przyznano na skoczniach mniejszych niż mamucie[28]. 3 marca 2001 podczas konkursu lotów na skoczni w Oberstdorfie Małysz zajął czwarte miejsce. Oddał jednak najdłuższy skok drugiej serii, na 197,5 metra. Z trzecim skoczkiem zawodów, Mattim Hautamäkim przegrał o 0,1 punktu. Dzień później na tej samej skoczni zajął drugą lokatę, przegrywając tylko z Martinem Schmittem o 0,4 punktu. Adam Małysz dwukrotnie skoczył na odległość 201,5 metra, a Schmitt osiągnął 200 i 202,5 metra. Turniej Skandynawski – 1. miejsce [edytuj] * W sezonie 2000/2001 Adam Małysz jako pierwszy skoczek w historii wygrał wszystkie konkursy Turnieju Nordyckiego. 7 marca 2001 roku na skoczni Lugnet w Falun zdobył 259,8 pkt i wyprzedził drugiego Martina Schmitta o 4,6 pkt. Dwa dni później na skoczni w Trondheim wygrał z notą 254,6 pkt, o 1,1 pkt wyprzedzając Andreasa Goldbergera. Podczas ostatniego z konkursów, 11 marca na skoczni Holmenkollbakken w Oslo zwyciężył z przewagą 13,6 pkt nad Stefanem Horngacherem. W ostatnich zawodach sezonu, 18 marca w Planicy był czwarty, ale mimo zwycięstwa Martina Schmitta w ogólnej klasyfikacji PŚ triumfował Adam Małysz. Podczas konkursu w Planicy pobił dotychczasowy rekord Polski. Skoczył 218,5 metra. W całym sezonie 2000/2001 odniósł jedenaście zwycięstw w zawodach Pucharu Świata wyrównując tym samym rekord Martina Schmitta z sezonu 1998/1999. Do dziś pozostaje jedynym skoczkiem który wygrał więcej niż połowę konkursów rozgrywanych w danym sezonie (11 z 21, a z mistrzostwami świata 12 z 23; Gregor Schlierenzauer bijąc rekord 13 zwycięstw w sezonie 2008/2009 dokonał tego w 27 konkursach). Jako pierwszy Polak w historii zdobył Puchar Świata w skokach narciarskich, a zarazem w ogóle pierwszy w dyscyplinie zimowej pod egidą FIS. Sukces ten powtórzył w sezonach 2001/2002, 2002/2003 i 2006/07. Jest pierwszym (i jedynym jak do tej pory) skoczkiem w historii, który wygrał kryształową kulę Pucharu Świata trzy razy z rzędu, a drugim po Mattim Nykänenie, który zdobył ją w sumie czterokrotnie. 2001/2002 [edytuj] Igrzyska olimpijskie – 2. i 3. miejsce [edytuj] W 2002 roku Adam Małysz zdobył dwa medale na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Salt Lake City na skoczniach w Park City. W pierwszym konkursie na średniej skoczni wywalczył brązowy medal. Był to pierwszy medal olimpijski reprezentanta Polski od 1972 r., kiedy złoto w konkursie skoków zdobył Wojciech Fortuna. W zawodach na dużej skoczni został wicemistrzem olimpijskim. Został tym samym jedynym polskim zawodnikiem, który zdobył dwa medale podczas zimowych igrzysk olimpijskich. Puchar Świata – 1. miejsce [edytuj] W sezonie 2001/2002 Adam Małysz ani razu nie zajął miejsca poza czołową dziesiątką zawodów Pucharu Świata. Podczas inauguracyjnego konkursu w Kuopio (23 listopada) wygrał, a dzień później był drugi za Risto Jussilainenem. 1 grudnia podczas pierwszego w historii konkursu PŚ na skoczni w Titisee-Neustadt odniósł zwycięstwo. Dzień później był drugi, tuż za Svenem Hannawaldem. 8 grudnia na średniej skoczni w Villach zwyciężył po skokach na 99,5 i 98 metrów. Następnego dnia na tej samej skoczni w konkursie drużynowym wraz z Robertem Mateją, Łukaszem Kruczkiem i Wojciechem Skupniem zajął rekordowe, trzecie miejsce. Reprezentacja Polski przegrała wówczas tylko z Finlandią i Japonią. 15 grudnia 2001 na skoczni w Engelbergu Adam Małysz zajął czwarte miejsce. W owym konkursie został surowo potraktowany przez sędziów, którzy ocenili jego skok notami 16,5-17,5. Dzień później podczas zawodów na tej samej skoczni zwyciężył, a zwycięzca zawodów z poprzedniego dnia, Stephan Hocke został sklasyfikowany na 22. miejscu. W ostatnich dwóch konkursach przed Świętami Bożego Narodzenia w Predazzo (21-22 grudnia) Adam Małysz dwukrotnie zwyciężył, za każdym razem oddając dwa najdłuższe skoki w konkursie. Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce [edytuj] * Przed Turniejem Czterech Skoczni w sezonie 2001/2002 polscy kibice skoków zastanawiali się czy Adam Małysz jako pierwszy w historii wygra wszystkie cztery konkursy Turnieju. Tak się nie stało, zakończył Turniej na czwartym miejscu, a wszystkie konkursy wygrał Sven Hannawald. 30 grudnia 2001 w Oberstdorfie zajął piąte miejsce. 1 stycznia 2002 roku w Ga-Pa był trzeci, trzy dni później w Innsbrucku drugi, a 6 stycznia w Bischofshofen dziewiąty. Pierwszy konkurs Pucharu Świata po zakończeniu turnieju miał miejsce 12 stycznia na skoczni w Willingen. Adam Małysz zajął w nim 4. miejsce. W pierwszym konkursie na Wielkiej Krokwi w Zakopanem 19 stycznia był siódmy. Nazajutrz na tej samej skoczni zwyciężył. Później Polak (podobnie jak cała czołówka PŚ poza Austriakami) nie wziął udziału w zawodach PŚ w Hakubie i Sapporo, szykując się do Igrzysk Olimpijskich w Salt Lake City. Turniej Skandynawski – 2. miejsce [edytuj] * W sezonie 2001/2002 Polak zajął w tym turnieju drugie miejsce ustępując jedynie Mattiemu Hautamäkiemu. W pierwszym konkursie rozegranym w Lahti zajął drugie miejsce, przegrywając z Martinem Schmittem (Niemiec w generalnej klasyfikacji zajął trzecie miejsce). Na skoczni w Falun był piąty, by w Trondheim znowu zająć drugie miejsce, tym razem za Mattim Hautamäkim. W ostatnim konkursie w Oslo uplasował się na najniższym stopniu podium. W klasyfikacji generalnej turnieju zgromadził 1033,2 punktów, przegrywając z pierwszym Finem o 14,8 punktów. 23 marca w drużynowym konkursie na Velikance w Planicy wraz z innymi reprezentantami Polski zajęli ostatnie, dziewiąte miejsce. Następnego dnia podczas kwalifikacji do indywidualnego konkursu PŚ, Adam Małysz pobił dotychczasowy rekord Polski, skacząc na 223,5 metra. Sam konkurs został odwołany z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych. W sezonie zgromadził 1475 punktów do klasyfikacji Pucharu Świata i wyprzedził drugiego Svena Hannawalda o 216 punktów. 2002/2003 [edytuj] Mistrzostwa świata – dwa razy 1. miejsce [edytuj] W 2003 r. na mistrzostwach świata w Val di Fiemme na skoczniach w Predazzo, jako pierwszy skoczek od 29 lat, został mistrzem świata zarówno na średniej jak i na dużej skoczni, przy okazji ustanawiając na nich rekordy (odpowiednio 107,5 i 136 m). Dokonał tego, co udało się przed nim tylko trzem zawodnikom – Wirkoli z Norwegii w 1966 r., Napalkowowi z ZSRR w 1970 r. i Aschenbachowi z NRD w 1974 r. Puchar Świata – 1. miejsce [edytuj] Podium zawodów Pucharu Świata w Kuusamo w 2003 roku. Od lewej: Adam Małysz, Matti Hautamäki, Veli-Matti Lindström Adam Małysz z Pucharem Świata za sezon 2002/2003 W pierwszym konkursie PŚ w sezonie 2002/2003 na skoczni w Kuusamo 29 listopada 2002 Adam Małysz zajął drugie miejsce za Primožem Peterką. Tym samym przekazał żółtą koszulkę lidera Pucharu Świata pierwszy raz od 1,5 roku. 30 listopada na tej samej skoczni był czwarty. 7 grudnia na Granasen w Trondheim skoczek z Wisły zajął piątą pozycję. Następnego dnia na tej samej skoczni był szósty. 14 grudnia w Titisee-Neustadt Adam Małysz stanął na najniższym stopniu podium, przegrywając tylko z Martinem Höllwarthem i Sigurdem Pettersenem. Dzień później na tej samej skoczni uplasował się na szóstym miejscu. 21 grudnia w Engelbergu zajął jedną z trzech w sezonie pozycji poza pierwszą dziesiątką zawodów. Był piętnasty. Dzień później w ostatnim konkursie przed świętami Polak sklasyfikowany został na czwartym miejscu. Turniej Czterech Skoczni – 3. miejsce [edytuj] * W 51. Turnieju Czterech Skoczni Adam Małysz zajął trzecie miejsce, przegrywając tylko z Janne Ahonenem i Svenem Hannawaldem. Podczas inauguracji w Oberstdorfie (29 grudnia) został sklasyfikowany na najniższym spośród wszystkich zajętych miejsc w tym Turnieju. Był trzynasty. W konkursie na Große Olympiaschanze zajął drugie miejsce ex aequo z Andreasem Goldbergerem. 4 stycznia na skoczni Bergisel był szósty, a w święto Trzech Króli na Paul-Ausserleitner-Schanze siódmy. W całym Turnieju łącznie zgromadził 959,7 punktów. 11 stycznia na skoczni Ještěd w Libercu zajął 16. miejsce, co było jego najgorszym występem w sezonie. 18 i 19 stycznia podczas zawodów Pucharu Świata w Zakopanem Adam Małysz dwa razy zajął trzecie miejsce, za każdym razem przegrywając ze Svenem Hannawaldem i Florianem Lieglem. 23 stycznia w Hakubie zajął piąte miejsce, bezpośrednio wyprzedzając Janne Ahonena, z którym rywalizował o zwycięstwo w Pucharze Świata. 25 stycznia na Okurayamie w Sapporo był szósty i wyprzedził Ahonena o dwie pozycje. Dzień później na tej samej skoczni Adam Małysz ponownie zajął szóstą lokatę przy 11. miejscu Janne Ahonena. 1 lutego na Kulm w Bad Mitterndorf stanął na najniższym stopniu podium, przegrywając tylko z Lieglem i Hannawaldem. Następnego dnia na tej samej skoczni był czwarty. Po konkursie Adam Małysz nadal zajmował drugie miejsce w klasyfikacji Pucharu Świata, przegrywając z Janne Ahonenem o jeden punkt. Następnie nie wystartował w konkursach w Willingen, wybierając metodę bezpośredniego przygotowania startowego do Mistrzostw Świata w Val di Fiemme. W efekcie, spadł na 4. miejsce w klasyfikacji, wyprzedzony jeszcze przez Svena Hannawalda (został liderem PŚ) i Andreasa Widhölzla. Turniej Skandynawski – 1. miejsce [edytuj] * Pierwszymi zawodami po mistrzostwach świata były trzy konkursy rozegrane w ramach Turnieju Nordyckiego. We wszystkich triumfował Adam Małysz, co dało mu drugie w karierze zwycięstwo w całym turnieju. 9 marca 2003 roku na skoczni Holmenkollbakken w Oslo zdobył 133,6 pkt (odbyła się tylko jedna seria konkursowa) i wyprzedził drugiego Floriana Liegla o 14,8 pkt, odnosząc swoje pierwsze pucharowe zwycięstwo w sezonie. Słabe występy trzech najgroźniejszych konkurentów w walce o Kryształową Kulę (Andreas Widhölzl był 10., Sven Hannawald 14. a Janne Ahonen 19.) sprawiły, że Adam Małysz po raz pierwszy w całym sezonie został liderem łącznej punktacji Pucharu Świata. Pięć dni później na skoczni w Lahti wygrał z notą 267,4 pkt, o 4,8 pkt wyprzedzając Mattiego Hautamäki. Podczas ostatniego z konkursów, 15 marca w Lahti zwyciężył z przewagą 8,1 pkt nad Mattim Hautamäki. 22 marca na Velikance w Planicy był drugi, przegrywając o 1,2 punktu z Mattim Hautamäkim. W ostatnim konkursie sezonu, 23 marca Adam Małysz był czwarty, przegrywając z Hautamäkim, Hannawaldem i Hideharu Miyahirą. W całym sezonie zdobył 1357 punktów i wyprzedził drugiego Svena Hannawalda o 122 punkty. Dzięki temu Adam Małysz został pierwszym skoczkiem w historii, który odniósł zwycięstwa w Pucharze Świata trzy sezony z rzędu. Podczas jednego z treningów na największej na świecie skoczni – Letalnicy w Planicy ustanowił swój rekord życiowy i rekord Polski skacząc 225 m. Tym samym wyrównał ówczesny nieoficjalny rekord świata Andreasa Goldbergera. 2 dni później uzyskał dokładnie tę samą odległość. Do dzisiaj jest to najdłuższy skok oddany przez reprezentanta Polski. 2003/2004 [edytuj] Podium zawodów PŚ w Harrachovie – 11 grudnia 2004 roku. Od lewej: Janne Ahonen, Adam Małysz, Georg Späth Puchar Świata – 12. miejsce [edytuj] Sezon 2003/2004 Adam Małysz rozpoczął od dwóch drugich miejsc w konkursach Pucharu Świata w Kuusamo. 28 listopada przegrał z Mattim Hautamäkim, a dzień później z Sigurdem Pettersenem. W efekcie, po dwóch pierwszych konkursach prowadził w klasyfikacji Pucharu Świata. 6 grudnia na skoczni w Trondheim zajął dziewiąte miejsce. 8 dni później w Titisee-Neustadt uplasował się na 12. pozycji. Na skoczni w Engelbergu 20 grudnia był dziewiąty, przez co Adam Małysz stracił koszulkę i pozycję lidera Pucharu Świata . Turniej Czterech Skoczni – 15. miejsce [edytuj] * W Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 2003/2004 Adam Małysz tylko raz zajął miejsce w czołowej dziesiątce zawodów. 29 grudnia 2003 w Oberstdorfie był dziewiąty. 1 stycznia 2004 w Garmisch-Partenkirchen zajął 19. pozycję, 4 stycznia w Innsbrucku był 25., a 6 stycznia w Bischofshofen – 20. W całym Turnieju został sklasyfikowany na 15. miejscu, zdobywając łącznie 908,6 punktów, o 158 punktów mniej od zwycięzcy – Sigurda Pettersena. 17 i 18 stycznia 2004 na Wielkiej Krokwi w Zakopanem Adam Małysz dwukrotnie był drugi. W pierwszym konkursie przegrał tylko z Michaelem Uhrmannem, a w drugim tylko z Martinem Höllwarthem. 23 stycznia na skoczni w Hakubie zajął 32. miejsce, pierwszy raz od ponad trzech lat nie zakwalifikował się do drugiej serii. Konkurs rozgrywany był jednak w nierównych warunkach atmosferycznych. Skoczył wówczas 91,5 metra (na skoczni K-120). Trzydziesty zawodnik pierwszej serii skoczył 94 metry. Następnego dnia na Okurayamie w Sapporo skoczek z Wisły był 12. 25 stycznia na tej samej skoczni zajął 11. pozycję. 7 lutego na mamuciej skoczni w Oberstdorfie uplasował się na 22. miejscu. 14 lutego w Willingen był dziewiętnasty. Podczas piątkowego treningu na skoczni w Park City, 27 lutego 2004 Adam Małysz miał groźny upadek. Małysz na kilkadziesiąt sekund stracił przytomność, jednak ostatecznie skończyło się tylko na otarciach i obiciach[29]. Z zeskoku skoczka zabrała karetka sanitarna. Do końca sezonu Adam Małysz nie wystartował i zajął 12. miejsce w końcowej klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. 2004/2005 [edytuj] Mistrzostwa świata – 6. i 11. miejsce [edytuj] W 2005 r. na mistrzostwach świata w Oberstdorfie nie udało się Adamowi Małyszowi obronić tytułów mistrza świata sprzed dwóch lat z Predazzo. Zajął kolejno 6. miejsce na skoczni K-90 oraz 11. miejsce na skoczni K-120. Puchar Świata – 4. miejsce [edytuj] Adam Małysz podczas udzielania wywiadu w czasie Turnieju Czterech Skoczni 2004/2005 W inauguracji sezonu 2004/2005 27 listopada na Ruce w Kuusamo zajął 19. miejsce. Podczas drugiego konkursu na tej samej skoczni ponownie był 19. 4 grudnia na skoczni w Trondheim został sklasyfikowany na 15. pozycji. Dzień później na tej samej skoczni zajął siódme miejsce, dzięki czemu awansował do czołowej "piętnastki" Pucharu Świata i nie musiał brać udziału w kwalifikacjach. 11 grudnia na dużej skoczni w Harrachovie odniósł zwycięstwo, przerywając tym samym passę czterech zwycięstw Janne Ahonena. Następnego dnia skoczek z Wisły zajął 11. miejsce. 18 grudnia w Engelbergu uplasował się na ósmej lokacie. Na następny dzień, w konkursie na tej samej skoczni był piąty. Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce [edytuj] * W Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 2004/2005 Adam Małysz zajął czwarte miejsce, przegrywając tylko z Janne Ahonenem, Martinem Höllwarthem i Thomasem Morgensternem. W pierwszym z konkursów, 29 grudnia na Schattenbergschanze zajął trzecie miejsce. 1 stycznia 2005 na skoczni w Garmisch-Partenkirchen był siódmy. Dwa dni później na Bergisel zajął drugą pozycję, tuż za Janne Ahonenem. Podczas ostatniego z konkursów, na skoczni w Bischofshofen był siódmy. W całym Turnieju zdobył łącznie 985,3 punktów, o 58 mniej od zwycięzcy Janne Ahonena. 9 stycznia w Willingen uplasował się na dziewiątym miejscu. Sześć dni później na Kulm w Bad Mitterndorf polski skoczek stanął na najniższym stopniu podium. Przegrał wówczas tylko z Andreasem Widhölzlem i Roarem Ljøkelsøyem. Dzień później na tej samej skoczni Adam Małysz wygrał. 22 stycznia 2005 na Hochfirstschanze w Titisee-Neustadt zajął siódmą pozycję. Dzień później na tej samej skoczni był drugi, tuż za Jakubem Jandą. 29 stycznia na Wielkiej Krokwi zwyciężył ex aequo z Roarem Ljøkelsøyem. Następnego dnia ponownie wygrał. W dwóch kolejnych konkursach, które odbyły się w Sapporo, nie wystartował. 11 lutego podczas próby przedolimpijskiej na skoczni w Pragelato był dziewiąty, dwa miejsca za Kamilem Stochem. Turniej Skandynawski – 11. miejsce [edytuj] Podium zawodów Pucharu Świata w Kuopio w 2006 roku. Od lewej: Thomas Morgenstern (2. miejsce), Andreas Küttel (1. miejsce), Adam Małysz (3. miejsce) * W sezonie 2004/2005 wiślanin zajął 11. lokatę. W pierwszym konkursie, 6 marca w Lahti uplasował się na siódmej pozycji (125 m i 122 m). Następnie w Kuopio razem z Jakubem Jandą stanął na podium, notując trzecie miejsce. W Lillehammer zajął 22. pozycję, skacząc 125,0 i 114,0 metrów. W ostatnim konkursie w Oslo, uzyskując 117,5 i 118,5 metra, uplasował się na 19. miejscu. Zakończył Turniej, mając na koncie 976,9 punktu. 19 marca na Letalnicy Polak uplasował się na piątej pozycji, przegrywając tylko z Mattim Hautamäkim, Andreasem Widhölzlem, Bjørnem Einarem Romørenem i Roarem Ljøkelsøyem. Podczas ostatniego konkursu w sezonie, 20 marca w Planicy Adam Małysz zajął 15. miejsce. Sezon 2004/2005 zakończył na czwartym miejscu, zdobywając łącznie 1201 punktów do klasyfikacji Pucharu Świata. 2005/2006 [edytuj] Igrzyska olimpijskie – 7. i 14. miejsce [edytuj] Niepowodzeniem zakończył się start Adama Małysza w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich w Turynie na skoczniach w Pragelato. W pierwszym konkursie na średniej skoczni Polak zajął 7. miejsce. Do medalu zabrakło niewiele – dość powiedzieć, że mistrz olimpijski, Norweg Lars Bystøl, w dwóch seriach przeskoczył Małysza zaledwie o metr (101,5 i 103,5 metra przy 101,5 i 102,5 metra Adama). Dawało to nadzieje na walkę o medal w konkursie na dużej skoczni. Niestety, tam Polak spisał się dużo gorzej. Zajął dopiero 14. miejsce, do zwycięzcy, Thomasa Morgensterna tracąc prawie 55 punktów. Strata do brązowego medalisty wyniosła 28 punktów. Puchar Świata – 9. miejsce [edytuj] Podium zawodów PŚ w Titisee-Neustadt w 2005 roku. Od lewej: Adam Małysz, Jakub Janda, Risto Jussilainen Podium zawodów Pucharu Świata w Titisee-Neustadt w 2007 roku. Od lewej: Andreas Kofler, Adam Małysz, Anders Jacobsen Pierwszy konkurs Pucharu Świata w sezonie 2005/2006 miał odbyć się 25 listopada w Kuusamo, jednak z powodu silnego wiatru zawody były kilkakrotnie przekładane. W efekcie 26 listopada odbyły się dwa konkursy. W pierwszym z nich Adam Małysz zajął siódme miejsce, a w drugim był piąty. 3 grudnia na skoczni w Lillehammer był dziesiąty. Dzień później na tej samej skoczni uplasował się na piątej lokacie. 10 grudnia na dużej skoczni w Harrachovie skoczek z Wisły zajął ósmą lokatę. Dzień później był 7. Tydzień później w zawodach na skoczni Gross-Titlis w Engelbergu uplasował się na 13. miejscu. Turniej Czterech Skoczni – 35. miejsce [edytuj] * W sezonie 2005/2006 Adam Małysz wystąpił tylko w dwóch pierwszych konkursach Turnieju Czterech Skoczni. Po startach w konkursach w Oberstdorfie (13. miejsce) i w Garmisch-Partenkirchen (21. miejsce) ówczesny trener reprezentacji – Heinz Kuttin postanowił przygotować go do zawodów Pucharu Świata w Zakopanem i do konkursów podczas olimpiady w Turynie. W efekcie Adam Małysz zajął 35. miejsce w końcowej klasyfikacji 54. Turnieju Czterech Skoczni. 28 stycznia na Wielkiej Krokwi w Zakopanem "Orzeł z Wisły" zajął czwarte miejsce, przegrywając tylko z Mattim Hautamäkim, Tami Kiuru i Janne Ahonenem. Na następny dzień w konkursie na tej samej skoczni był 14. Tydzień później odbyły się dwa konkursy w Sapporo, w których, już niejako tradycyjnie, Polak nie wystartował. Turniej Skandynawski – 5. miejsce [edytuj] Adam Małysz na najwyższym stopniu podium zawodów w Oslo w 2006 roku. Po lewej Thomas Morgenstern, po prawej Andreas Kofler * W sezonie 2005/2006 "Orzeł z Wisły" uplasował się na piątej pozycji w Turnieju Skandynawskim. 5 marca na skoczni Salpausselkä w Lahti był szósty. Dwa dni później w Kuopio zajął pierwsze w sezonie miejsce na podium, był trzeci, tuż za Andreasem Küttelem i Thomasem Morgensternem. 10 marca na skoczni Lysgårdsbakken w Lillehammer był 11. Dwa dni później na Holmenkollbakken w stolicy Norwegii Adam Małysz zwyciężył, czyniąc to czwarty raz w karierze na tej skoczni. W owym konkursie skoczył w pierwszej serii 130,5 metra, a w drugiej – 124,5. W całym Turnieju zdobył 1068,7 punktu i tracił do czwartego, Andreasa Koflera 0,1 punktu. 18 marca na Letalnicy w Planicy zajął szóstą lokatę. Dzień później w ostatnim konkursie sezonu był ósmy. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata w sezonie 2005/2006 Adam Małysz zajął dziewiąte miejsce, zdobywając łącznie 634 punkty. 2006/2007 [edytuj] Mistrzostwa świata – 1. i 4. miejsce [edytuj] W 2007 r. na mistrzostwach świata w Sapporo zdobył złoty medal na skoczni K-90 z przewagą 21,5 pkt. nad drugim Simonem Ammannen. Tym samym Małysz stał się najbardziej utytułowanym skoczkiem w historii mistrzostw (4 złote medale i jeden srebrny). Poza tym, nigdy wcześniej zwycięzcy od wicemistrza nie dzieliła tak znaczna różnica punktowa. W drugim z konkursów o mistrzostwo świata Małysz zajął czwarte miejsce. Puchar Świata – 1. miejsce [edytuj] Adam Małysz na Wielkiej Krokwi w Zakopanem w 2007 Sezon 2006/2007 Adam Małysz rozpoczął od 34. pozycji na skoczni w Kuusamo 24 listopada. Konkurs rozgrywany był jednak w niekorzystnych warunkach atmosferycznych. Z czołowej piętnastki PŚ sezonu 2005/2006 do finałowej serii konkursu w Kuusamo awansował tylko Thomas Morgenstern i Matti Hautamäki. 2 grudnia w Lillehammer Adam Małysz uplasował się na piętnastym miejscu, lecz w pierwszej serii upadł. Następnego dnia na tej samej skoczni stanął na najniższym stopniu podium, przegrywając tylko z Gregorem Schlierenzauerem i Andersem Jacobsenem. Podobnie 16 grudnia w Engelbergu. Adam Małysz na najwyższym stopniu podium zawodów PŚ w Planicy w 2007 roku. Po lewej Anders Jacobsen, po prawej Martin Koch Dzień później na tej samej skoczni skoczek z Wisły został sklasyfikowany na szóstej pozycji. Turniej Czterech Skoczni – 7. miejsce [edytuj] * W sezonie 2006/2007 zajął siódme miejsce w Turnieju Czterech Skoczni. 30 grudnia 2006 podczas pierwszego z turniejowych konkursów na Schattenbergschanze w Oberstdorfie zajął trzecie miejsce z notą 280,3 punktów (132 m i 134 m). Przegrał wówczas tylko z Gregorem Schlierenzauerem i Andreasem Küttelem. 1 stycznia 2007 podczas konkursu na skoczni w Garmisch-Partenkirchen zajął 12. miejsce z notą 123,9 punktów (120,5 m, druga seria skoków została odwołana). 4 stycznia 2007 na Bergisel w Innsbrucku został sklasyfikowany na szóstej pozycji z notą 249,9 punktów (124 m i 126,5 m). 6 stycznia w ostatnim spośród czterech konkursów Turnieju Czterech Skoczni w Bischofshofen był ósmy, bezpośrednio wyprzedzając Kamila Stocha. Adam Małysz uzyskał wówczas 252,4 punktów po skokach na 129,5 i 133,5 metra. W łącznej klasyfikacji zdobył 906,5 punktów, o 55,4 mniej od Andersa Jacobsena. 13 stycznia zajął ósme miejsce na mamuciej skoczni w Vikersund. 20 stycznia podczas konkursu na Wielkiej Krokwi w Zakopanem zajął piąte miejsce, przegrywając tylko z Rokiem Urbancem, Roarem Ljøkelsøyem, Mattim Hautamäkim i Tomem Hilde. Tydzień później na skoczni Oberstdorfie wygrał pierwsze zawody w sezonie. Było to jego 30. zwycięstwo w konkursach Pucharu Świata. Następnego dnia na tej samej skoczni był czwarty. 3 i 4 lutego w Titisee-Neustadt skoczek z Wisły dwukrotnie triumfował. 7 lutego na skoczni w Klingenthal zajął trzecią lokatę, przegrywając jedynie ze Schlierenzauerem i Ammannem. Trzy dni później na skoczni w Willingen uplasował się na siódmym miejscu. Turniej Skandynawski – 1. miejsce [edytuj] Podium zawodów Pucharu Świata w Oslo w 2007 roku. Od lewej: Andreas Küttel (2. miejsce), Adam Małysz (1. miejsce), Anders Bardal (3. miejsce) * W sezonie 2006/2007 Adam Małysz po raz trzeci w karierze wygrał Turniej Nordycki. Uczynił to jako pierwszy skoczek w historii. 11 marca podczas konkursu w Lahti odniósł swoje 33 zwycięstwo w konkursach Pucharu Świata, tym samym zrównując się z zajmującym drugie miejsce na liście wszech czasów – Niemcem Jensem Weißflogiem. Dwa dni później na Puijo w Kuopio ponownie odniósł zwycięstwo. 17 marca na Holmenkollbakken w Oslo po raz piąty w karierze wygrał zawody Pucharu Świata. Dzięki temu awansował na pierwszą pozycję w klasyfikacji Pucharu Świata. W drugim konkursie na tej samej skoczni zajął 54. miejsce, jednak oddał skok w niekorzystnych warunkach atmosferycznych. Wylądował na 89 metrze, broniąc się przed upadkiem. Tym samym utracił prowadzenie w Pucharze Świata na rzecz Andersa Jacobsena. W klasyfikacji generalnej turnieju zgromadził 822,4 punktów, o 2,1 więcej od drugiego w klasyfikacji Andreasa Koflera. Podczas ostatniego weekendu w sezonie na Letalnicy w Planicy (23-25 marca) Adam Małysz wygrał wszystkie trzy konkursy. Pierwszy raz w karierze wygrał na tej skoczni. Ponadto pierwszy raz wygrał trzy konkursy Pucharu Świata w przeciągu jednego weekendu. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata wygrał z łączną liczbą punktów – 1453, wyprzedzając drugiego Andersa Jacobsena o 134 punkty. Tym samym Adam Małysz jako drugi skoczek w historii, po Matti Nykänenie czwarty raz sięgnął po Kryształową Kulę. 2007/2008 [edytuj] Puchar Świata – 12. miejsce [edytuj] Sezon 2007/2008 Pucharu Świata w skokach narciarskich Małysz rozpoczął od 16. miejsca w konkursie rozegranym 1 grudnia 2007 roku w fińskim Kuusamo. W konkursach rozgrywanych 8-9 grudnia w Trondheim zajął odpowiednio siódme i ósme miejsce. 13 grudnia na skoczni Alpenarena HS98 w Villach zajął 10 miejsce. 14 grudnia był dziewiąty, skacząc na odległość 91 i 90 metrów. W przedświątecznych konkursach w Engelbergu – 22 i 23 grudnia zajął 10. i 13. miejsce. Turniej Czterech Skoczni – 4. miejsce [edytuj] * W pierwszym konkursie w Oberstdorfie na Schattenbergschanze Małysz zajął 17. miejsce. W noworocznym konkursie na nowo wybudowanej skoczni w Garmisch-Partenkirchen był piąty. Z powodu silnego wiatru zawody w Innsbrucku nie odbyły się, ale zostały przeprowadzone w Bischofshofen, w których Małysz zajął dziewiąte miejsce. W ostatnim konkursie Małysz był szósty. Turniej Czterech Skoczni zakończył na czwartej pozycji. Adam Małysz z nagrodą za tytuł Man of the Day (Zakopane 2008) Tydzień po ostatnich zawodach Turnieju Czterech Skoczni, w konkursie w Predazzo, po nieudanym skoku, zajął 46. miejsce. Dzień później na tej samej skoczni również nie awansował do drugiej serii zawodów, zajmując 40. miejsce po skoku na odległość 111,5 m. Tydzień później na mamuciej skoczni w Harrachovie Małysz skoczył 130 m. Zawody zostały jednak anulowane z powodu niekorzystnych warunków atmosferycznych. Następnego dnia Małysz po raz kolejny nie zakwalifikował się do finałowej serii. Został sklasyfikowany na 36. miejscu. W kolejny weekend zawody odbywały się na Wielkiej Krokwi w Zakopanem. Piątkowy konkurs Małysz ukończył na 11. miejscu, niedzielny przeniesiony z soboty na 4. Następne zawody w japońskim Sapporo Małysz opuścił. Do rywalizacji w Pucharze Świata Małysz powrócił 8 lutego w Libercu, gdzie zajął 7. miejsce. Dzień później był dziewiąty. Podczas kolejnego konkursu rozegranego 17 lutego w Willingen Małysz zajął 11. miejsce. Turniej Skandynawski – 8. miejsce [edytuj] * W sezonie 2007/2008 Adam Małysz zajął ósme miejsce w tymże turnieju, łącznie gromadząc 820.2 pkt. W Kuopio zajął siódme i dwunaste miejsce, w Lillehammer, oraz Oslo był jedenasty. Sezon zakończył się dla Polaka dziewiątym i dwunastym miejscem na skoczni mamuciej w Planicy. W końcowej klasyfikacji Pucharu Świata zajął on 12. miejsce. 2008/2009 [edytuj] Mistrzostwa świata – 22. i 12. miejsce [edytuj] Na mistrzostwach rozgrywanych w czeskim Libercu Adamowi Małyszowi nie udało się obronić tytułu sprzed dwóch lat. 21 lutego na skoczni normalnej po skokach na 96 i 89.5 metra zajął 22. miejsce. 6 dni później na skoczni K-120, polski skoczek w jednoseryjnym konkursie uzyskał 127 metrów i został sklasyfikowany na 12. pozycji. W konkursie drużynowym reprezentacja Polski w składzie: Adam Małysz, Stefan Hula, Kamil Stoch i Łukasz Rutkowski zajęła czwarte miejsce, przegrywając o 9,2 punktu ze skoczkami japońskimi (3. miejsce). Puchar Świata – 13. miejsce [edytuj] Podium zawodów Pucharu Świata w Planicy w 2009 roku. Od lewej: Adam Małysz (2. miejsce), Gregor Schlierenzauer (1. miejsce), Dmitrij Wasiljew (3. miejsce) Sezon 2008/2009 rozpoczął 14. miejscem w Kuusamo (29 listopada). W następnym weekendzie (6 – 7 grudnia) w norweskim Trondheim zajął odpowiednio 25. i 27. miejsce. Słabe wyniki uzyskiwane przez niego zdecydowały o wycofaniu go z kolejnych zawodów (13 – 14 grudnia) we włoskim Pragelato. Do rywalizacji Małysz powrócił na przedświąteczne konkursy w szwajcarskim Engelbergu (20 – 21 grudnia). W pierszym konkursie był 21. a w drugie zawody ukończył na 18. miejscu. Turniej Czterech Skoczni – 33. miejsce [edytuj] Adam Małysz na trzecim stopniu podium zawodów Pucharu Świata w Kuopio (2009) * W pierwszym konkursie niemiecko-austriackich zawodów wiślanin zajął 27. miejsce. Do drugiej serii konkursu w Oberstdorfie wszedł jako tzw. lucky loser, przegrywając swój pojedynek z Romanem Koudelką. W Garmisch-Partenkirchen odnotował jeden z najgorszych wyników w historii swoich występów w Turnieju. Nie zdołał awansować do drugiej serii i ostatecznie został sklasyfikowany na 37. miejscu. Trzeci konkurs rozgrywany w Innsbrucku Adam ukończył na 15. miejscu. Po zawodach w stolicy Tyrolu, sam wycofał się z TCS i nie wystąpił w Bischofshofen. Adam nie wziął także udziału w konkursach lotach narciarskich w austriackim Bad Mitterndorf (10 – 11 stycznia). Skoczek zwrócił się o pomoc do swojego byłego szkoleniowca, Hannu Lepistoe. W kolejnych konkursach w Zakopanem (16 – 17 stycznia) Małysz zajął odpowiednio 8. i 12. miejsce. Podczas próby przedolimpijskiej w kanadyjskim Whistler (24 – 25 stycznia) Małysz powtórzył swój dotychczasowy najlepszy wynik w sezonie (8. miejsce w Zakopanem) i otrzymał tytuł "Man of the Day". W drugim konkursie oddał dwa bardzo dobre skoki i uplasował się na 4. pozycji ponownie otrzymując tytuł zawodnika dnia. Następne konkursy w japońskim Sapporo (31 stycznia – 1 lutego) Małysz opuścił. 8 lutego polski skoczek w dość loteryjnym konkursie w Willingen zajął 27. miejsce. Trzy dni później, w Klingenthal, był 9. W kolejnych zawodach na mamuciej skoczni w Oberstdorfie (14 lutego) nie wystartował. Turniej Skandynawski – 5. miejsce [edytuj] * W pierwszym konkursie turnieju, na normalnej skoczni w Lahti, skoczek z Wisły uplasował się na 24. pozycji. Dwa dni później, 10 marca Adam Małysz podczas swego 300. startu w Pucharze Świata zajął 3. miejsce w fińskim Kuopio. Było to jego pierwsze podium w zawodach Pucharu Świata od blisko dwóch lat. W kolejnych zawodach w norweskim Lillehammer był czwarty. 15 marca na mamuciej skoczni w Vikersund, skokami na odległość 186 i 190 metrów wywalczył 8. miejsce. Po Turnieju Skandynawskim przyszedł czas na weekend w Planicy. 20 marca polski skoczek w jednoseryjnym konkursie lotów zajął 2. miejsce. Dzień później ze Stefanem Hulą, Łukaszem Rutkowskim i Kamilem Stochem w drużynie zajęli 2. miejsce. Wygrali Norwegowie. W ostatnim konkursie sezonu, 22 marca zajął 2. miejsce, przegrywając w finale z Harrim Ollim. Zdobył także tytuł Man of the Year, przyznawany za zdobycie największej ilości tytułów Man of the Day w sezonie. 2009/2010 [edytuj] Puchar Świata - 8. miejsce [30] [edytuj] Adam Małysz w kwalifikacjach do inauguracyjnego konkursu w Kuusamo skacząc w bardzo niekorzystnych warunkach atmosferycznych uzyskał 101 metrów co nie dało mu prawa występu w zawodach. Tego samego dnia rozegrano również konkurs drużynowy, w którym wraz z Kamilem Stochem, Krzysztofem Miętusem oraz Piotrem Żyłą zajął 5. miejsce, skacząc 141,5 i 143 m. Tydzień później (5 – 6 grudnia) w norweskim Lillehammer wiślanin uplasował się kolejno na 3. i 8. pozycji. Zawody, które odbyły się 18 grudnia na skoczni w Engelbergu ukończył na 12. miejscu. Dzień później zajął 23. lokatę. W jednoseryjnym konkursie, który odbył się 20 grudnia Małysz zajął 8 pozycję. Turniej Czterech Skoczni - 8. miejsce [31] [edytuj] Adam Małysz w pierwszym konkursie 58. Turnieju Czterech Skoczni, który odbył się w niemieckim Oberstdorfie, uplasował się na 8. pozycji ze stratą 35,5 pkt. do zwycięzcy Andreasa Koflera. Noworoczny konkurs na skoczni w Garmisch-Partenkirchen ukończył na 11. pozycji. Klasyfikacje wszech czasów [edytuj] Adam Małysz jest na pierwszej pozycji w klasyfikacji wszech czasów mistrzostw świata, jeśli nie uwzględnić medali z konkursów drużynowych oraz medali z igrzysk olimpijskich. Do 1980 r. każdy medalista igrzysk olimpijskich zostawał automatycznie medalistą mistrzostw świata. W historii MŚ, łącznie z medalami z igrzysk, lepszy od niego jest m.in. Norweg Birger Ruud. Zdobył on w latach 1931-1939 pięć złotych i dwa srebrne medale. Trzy z nich (dwa złote i jeden srebrny) wywalczył na ZIO. O jeden brązowy medal wyprzedzają Polaka fiński skoczek Matti Nykänen oraz Niemiec Jens Weißflog. Statystyki [edytuj] Igrzyska Olimpijskie [edytuj] Indywidualnie [edytuj] 1998 Japonia Nagano/Hakuba – 51. miejsce (K-90), 52. miejsce (K-120) 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City/Park City – brązowy medal (K-90), srebrny medal (K-120) 2006 Włochy Turyn/Pragelato – 7. miejsce (K-95), 14. miejsce(K-125) Drużynowo [edytuj] 1998 Japonia Nagano/Hakuba – 8. miejsce[32] 2002 Stany Zjednoczone Salt Lake City/Park City – 6. miejsce[33] 2006 Włochy Turyn/Pragelato – 5. miejsce[34] Starty A. Małysza na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo [edytuj] Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca 51. 11 lutego 1998 Japonia Hakuba Olimpijska K-90 HS-98 indywid. 69,5 m — 70,5 pkt 164,0 pkt Jani Soininen 52. 15 lutego 1998 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 indywid. 97,0 m — 71,1 pkt 201,2 pkt Kazuyoshi Funaki 8. 17 lutego 1998 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 druż.[32] 109,0 m 108,5 m 684,2 pkt (190,0 pkt) 248,8 pkt Japonia 3.Bronze medal 2006 OG.svg 10 lutego 2002 Stany Zjednoczone Park City Utah Olympic Park K-90 HS-100 indywid. 98,5 m 98,0 m 263,0 pkt 6,0 pkt Simon Ammann 2.Silver medal 2006 OG.svg 13 lutego 2002 Stany Zjednoczone Park City Utah Olympic Park K-120 HS-134 indywid. 131,0 m 128,0 m 269,7 pkt 11,7 pkt Simon Ammann 6. 18 lutego 2002 Stany Zjednoczone Park City Utah Olympic Park K-120 HS-134 druż.[33] 128,5 m 124,0 m 848,1 pkt (249,8 pkt) 126,0 pkt Niemcy 7. 12 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-95 HS-106 indywid. 101,5 m 102,5 m 261,0 pkt 5,5 pkt Lars Bystøl 14. 18 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 indywid. 123,0 m 123,5 m 222,7 pkt 54,2 pkt Thomas Morgenstern 5. 20 lutego 2006 Włochy Pragelato Trampolino a Monte K-125 HS-140 druż.[34] 128,0 m 129,5 m 894,4 pkt (245,5 pkt) 89,6 pkt Austria Mistrzostwa świata w skokach narciarskich [edytuj] Indywidualnie [edytuj] 1995 Kanada Thunder Bay – 10. miejsce (K-90), 11. miejsce (K-120) 1997 Norwegia Trondheim – 14. miejsce (K-90), 36. miejsce (K-120) 1999 Austria Ramsau – 37. miejsce (K-120), 27. miejsce (K-90) 2001 Finlandia Lahti – srebrny medal (K-116), złoty medal (K-90) 2003 Włochy Val di Fiemme/Predazzo – złoty medal (K-120), złoty medal (K-95) 2005 Niemcy Oberstdorf – 6. miejsce (K-90), 11. miejsce (K-120) 2007 Japonia Sapporo – 4. miejsce (K-120), złoty medal (K-90) 2009 Czechy Liberec – 22. miejsce (K-90), 12. miejsce (K-120) Drużynowo [edytuj] 1997 Norwegia Trondheim – 10. miejsce[35] 1999 Austria Ramsau – 9. miejsce[36] 2001 Finlandia Lahti – 8. miejsce (K-116)[37], 5. miejsce (K-90)[38] 2003 Włochy Val di Fiemme/Predazzo – 7. miejsce[39] 2005 Niemcy Oberstdorf – 6. miejsce (K-90)[40], 9. miejsce (K-120)[41] 2007 Japonia Sapporo – 5. miejsce[42] 2009 Czechy Liberec – 4. miejsce[43] Starty A. Małysza na mistrzostwach świata – szczegółowo [edytuj] Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca 10. 12 marca 1995 Kanada Thunder Bay Normal Thunder K-90 b.d. indywid. 85,0 m 88,5 m 217,5 pkt 48,5 pkt Takanobu Okabe 11. 18 marca 1995 Kanada Thunder Bay Big Thunder K-120 HS-134 indywid. 108,0 m 115,5 m 201,3 pkt 71,3 pkt Tommy Ingebrigtsen 14. 22 lutego 1997 Norwegia Trondheim Granåsen K-90 HS-99 indywid. 91,0 m 95,5 m 246,0 pkt 17,5 pkt Janne Ahonen 10. 27 lutego 1997 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 druż.[35] 106,5 m 105,5 m 641,6 pkt (179,6 pkt) 313,7 pkt Finlandia 36. 1 marca 1997 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 indywid. 101,0 m — 80,3 pkt 171,8 pkt Masahiko Harada 37. 21 lutego 1999 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 HS-140 indywid. 95,0 m — 66,0 pkt 197,4 pkt Martin Schmitt 9. 23 lutego 1999 Austria Bischofshofen Paul-Ausserleitner-Schanze K-120 HS-140 druż.[36] 105,5 m 102,5 m 549,2 pkt (166,5 pkt) 439,7 pkt Niemcy 27. 26 lutego 1999 Austria Ramsau Mattenschanze K-90 HS-98 indywid. 89,5 m 81,5 m 209,5 pkt 45,5 pkt Kazuyoshi Funaki 2.Silver medal with cup.svg 19 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 indywid. 126,0 m 128,5 m 273,5 pkt 2,8 pkt Martin Schmitt 1.Gold medal with cup.svg 23 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-98 indywid. 89,5 m 98,0 m 246,0 pkt - - 8. 24 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 druż.[37] 120,5 m 122,5 m 659,8 pkt (249,8 pkt) 280,0 pkt Niemcy 5. 25 lutego 2001 Finlandia Lahti Salpausselkä K-90 HS-98 druż.[38] 93,0 m 95,5 m 849,5 pkt (250,0 pkt) 104,0 pkt Austria 1.Gold medal with cup.svg 22 lutego 2003 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 indywid. 134,0 m 136,0 m 289,0 pkt - - 7. 23 lutego 2003 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 druż.[39] 133,5 m 134,0 m 898,4 pkt (284,0 pkt) 148,2 pkt Finlandia 1.Gold medal with cup.svg 28 lutego 2003 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-95 HS-106 indywid. 104,0 m 107,5 m 279,0 pkt - - 6. 19 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 indywid. 94,5 m 93,0 m 246,0 pkt 10,0 pkt Rok Benkovič 6. 20 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-90 HS-100 druż.[40] 95,0 m 91,0 m 859,0 pkt (243,0 pkt) 111,5 pkt Austria 11. 25 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 indywid. 138,5 m 129,0 m 280,5 pkt 32,7 pkt Janne Ahonen 9. 26 lutego 2005 Niemcy Oberstdorf Schattenbergschanze K-120 HS-137 druż.[41] 136,5 m —[44] 449,7 pkt (145,2 pkt) 687,6 pkt Austria 4. 24 lutego 2007 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 indywid. 123,0 m 133,0 m 258,3 pkt 7,8 pkt Simon Ammann 5. 25 lutego 2007 Japonia Sapporo Ōkurayama K-120 HS-134 druż.[42] 133,5 m 131,5 m 857,2 pkt (275,5 pkt) 143,0 pkt Austria 1.Gold medal with cup.svg 3 marca 2007 Japonia Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 indywid. 102,0 m 99,5 m 277,0 pkt - - 22. 21 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-90 HS-100 indywid. 96,0 m 89,5 m 237,5 pkt 44,5 pkt Wolfgang Loitzl 12. 27 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 indywid. 127,0 m -[45] 127,6 pkt 13,7 pkt Andreas Küttel 4. 28 lutego 2009 Czechy Liberec Ještěd K-120 HS-134 druż.[43] 121,0 m 123,5 m 972,1 pkt (238,6 pkt) 62,2 pkt Austria Mistrzostwa świata w lotach narciarskich [edytuj] Indywidualnie [edytuj] 1996 Austria Tauplitz/Bad Mitterndorf – 14. miejsce 2000 Norwegia Vikersund – 16. miejsce 2002 Czechy Harrachov – 18. miejsce 2004 Słowenia Planica – 11. miejsce 2006 Austria Tauplitz/Bad Mitterndorf – 20. miejsce 2008 Niemcy Oberstdorf – 9. miejsce Drużynowo [edytuj] 2004 Słowenia Planica – 8. miejsce[46] 2006 Austria Tauplitz/Bad Mitterndorf – 9. miejsce[34] 2008 Niemcy Oberstdorf – 10. miejsce[47] Starty A. Małysza na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo [edytuj] Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca 14. 10-11 lutego 1996 Austria Bad Mitterndorf Kulm K-185 HS-203 indywid. 175,0 m 168,0 m 174,0 m 176,0 m 650,6 pkt 87,5 pkt Andreas Goldberger 16. 12-14 lutego 2000 Norwegia Vikersund Vikersundbakken K-185 HS-207 indywid. 142,0 m 155,5 m 156,5 m —[48] 399, pkt 137,5 pkt Sven Hannawald 18. 9-10 marca 2002 Czechy Harrachov Čerťák K-185 HS-205 indywid. 184,0 m 142,0 m —[49] —[48] 291,7 pkt 104,6 pkt Sven Hannawald 11. 20-21 lutego 2004 Słowenia Planica Velikanka K-185 HS-215 indywid. 187,5 m 215,5 m 203,5 m 196,5 m 777,1 pkt 55,0 pkt Roar Ljøkelsøy 8. 22 lutego 2004 Słowenia Planica Velikanka K-185 HS-215 druż.[46] 207,5 m 200,5 m 1386,8 pkt (396,6 pkt) 325,0 pkt Norwegia 20. 13-14 stycznia 2006 Austria Bad Mitterndorf Kulm K-185 HS-203 indywid. 177,5 m 163,0 m 171,5 m 181,5 m 636,2 pkt 151,8 pkt Roar Ljøkelsøy 9. 15 stycznia 2006 Austria Bad Mitterndorf Kulm K-185 HS-203 druż.[34] 163,0 m —[44] 453,7 pkt (145,1 pkt) 1044,2 pkt Norwegia 9. 22-23 lutego 2008 Niemcy Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 indywid. 207,5 m 211,5 m 192,5 m 196,0 m 778,0 pkt 57,4 pkt Gregor Schlierenzauer 10. 24 lutego 2008 Niemcy Oberstdorf Im. Heiniego Klopfera K-185 HS-213 druż.[47] 199,0 m —[44] 573,8 pkt (190,8 pkt) 979,5 pkt Austria Puchar Świata [edytuj] Kraje, w których Adam Małysz odniósł zwycięstwo 1 raz 2 razy 3 razy 4 razy 5 razy 6 razy Adam Małysz z Pucharem KOP za sezon 2006/2007 Adam Małysz, który w sumie zdobył 38 wygranych w Pucharze Świata, jest jednym z dwóch skoczków narciarskich w historii (obok Mattiego Nykänena – 46 wygranych konkursów), który czterokrotnie zwyciężył w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Sezon Miejsce 1994/1995 51 1995/1996 7 1996/1997 10 1997/1998 57 1998/1999 46 1999/2000 28 2000/2001 1 2001/2002 1 2002/2003 1 2003/2004 12 2004/2005 4 2005/2006 9 2006/2007 1 2007/2008 12 2008/2009 13 2009/2010 11 [50] Zwycięstwa w konkursach [edytuj] Małysz mając na koncie 38 zwycięstw jest drugim zawodnikiem w historii pod względem liczby zwycięstw w konkursach Pucharu Świata, za Matti Nykänenem (46 triumfów). Jako jedyny skoczek narciarski pięć razy wygrał zawody Pucharu Świata na skoczni Holmenkollbakken w Oslo. Nikt poza Małyszem nie zwyciężył trzykrotnie w jednym roku na mamuciej skoczni w słoweńskiej Planicy. Nr Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Skok 1 Skok 2 Nota Przypisy 1. 17 marca 1996 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-110 HS-128 106,5 m 121,5 m 249,4 pkt – 2. 18 stycznia 1997 Japonia Sapporo Miyanomori K-90 HS-98 89,5 m 93,0 m 239,0 pkt – 3. 26 stycznia 1997 Japonia Hakuba Olimpijska K-120 HS-131 121,0 m 125,5 m 246,7 pkt – 4. 4 stycznia 2001 Austria Innsbruck Bergisel K-108 b.d. 111,5 m 118,5 m 259,2 pkt * TCS 2000/2001 5. 6 stycznia 2001 Austria Bischofshofen im. Paula Ausserleitnera K-120 b.d. 127,0 m 134,0 m 274,8 pkt * TCS 2000/2001 6. 13 stycznia 2001 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 206,5 m 194,5 m 392,7 pkt * Loty 2000/2001 7. 14 stycznia 2001 Czechy Harrachov Čertak K-185 HS-205 212,0 m 194,5 m 397,8 pkt * Loty 2000/2001 8. 20 stycznia 2001 Stany Zjednoczone Park City Utah Olimpic Park K-120 HS-134 129,5 m 133,5 m 276,4 pkt – 9. 27 stycznia 2001 Japonia Sapporo Okurayama K-120 HS-134 132,5 m 133,5 m 282,3 pkt – 10. 28 stycznia 2001 Japonia Sapporo Okurayama K-120 HS-134 132,5 m 136,0 m 283,8 pkt – 11. 4 lutego 2001 Niemcy Willingen Mühlenkopfschanze K-120 HS-145 142,5 m 142,5 m 316,0 pkt – 12. 7 marca 2001 Szwecja Falun Lugnets K-115 HS-124 119,5 m 124,0 m 259,8 pkt * T. Nordycki 2001 13. 9 marca 2001 Norwegia Trondheim Granåsen K-120 HS-131 116,0 m 138,5 m 254,6 pkt * T. Nordycki 2001 14. 11 marca 2001 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 124,5 m - 134,1 pkt * T. Nordycki 2001 15. 23 listopada 2001 Finlandia Kuopio Puijo K-120 HS-127 123,5 m 126,5 m 254,0 pkt – 16. 1 grudnia 2001 Niemcy Titisee-Neustadt Hochfirstschanze K-120 HS-142 138,5 m 136,0 m 297,6 pkt – 17. 8 grudnia 2001 Austria Villach Alpenarena K-90 HS-98 99,5 m 98,0 m 271,5 pkt – 18. 16 grudnia 2001 Flag of Switzerland.svg Engelberg Großtitlisschanze K-120 HS-137 132,0 m 134,5 m 281,7 pkt – 19. 21 grudnia 2001 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 131,0 m 130,0 m 272,8 pkt – 20. 22 grudnia 2001 Włochy Predazzo Trampolino Dal Ben K-120 HS-134 132,0 m 132,5 m 282,1 pkt – 21. 20 stycznia 2002 Polska Zakopane Wielka Krokiew K-120 HS-134 131,0 m 123,5 m 262,1 pkt – 22. 9 marca 2003 Norwegia Oslo Holmenkollbakken K-115 HS-128 124,5 m - 133,6 pkt * T. Nordycki 2003 23. 14 marca 2003 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 122,0 m 128,0 m 267,4 pkt * T. Nordycki 2003 24. 15 marca 2003 Finlandia Lahti Salpausselkä K-116 HS-130 129,5 m 132,0 m 289,6 pkt * T. Nordycki 2003 25. 11 grudnia 2004 Czechy Harrachov Čerťák HS142 K-125 HS-142 143,0 m 136,0 m 284,2 pkt – 26. 16 stycznia 2005 Austria Bad Mitterndorf Kulm K-185 HS-200 207,0 m 209,5 m 412,3 pkt * Loty 2004/2005 27. 29 sty

Stworzono: Sobota, 2 Styczeń 2010

5 Kibice 1 Dyskusja 1 komentarz

Rezerwy Resovii

Stworzono: Poniedziałek, 28 Grudzień 2009

4 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Fanklub dla kibiców Michała Sołowowa.

Stworzono: Wtorek, 22 Grudzień 2009

3 Kibice 0 Dyskusje 1 komentarz

Klub MKS CZARNI ŻAGAŃ został założony 1957 roku jest obecnie w 2 lidze grupie zachodniej.

Stworzono: Sobota, 19 Grudzień 2009

20 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Będzie jest i była!!! KARKONOSKA SIŁA!!

Stworzono: Środa, 16 Grudzień 2009

2 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Oddałem serce za drużynę Oddałem serce za drużynę Oddałem duszę własną krew I wierzę że kiedyś zasłynie Nasz chełmski klub o RKS To my chełmscy fani, fani chuligani Za Chełmiankę! Za RKS! Pójdziemy aż po życia kres!

Stworzono: Niedziela, 13 Grudzień 2009

1 Kibic 0 Dyskusje 0 komentarzy

http://www.sms.mielec.pl Sukcesy drużyny męskiej były pierwszym magnesem przyciągającym dziewczęta do siatkówki. Sprzyjające warunki do rozwoju tej dyscypliny zaistniały w mieleckim klubie w mieleckim liceum pedagogicznym. Od 1952 r. Mielczanki występowały ze zmiennym szczęściem w lidze między wojewódzkiej. W latach 1969 i 1972 mielecie siatkarki wywalczyły awans do II ligi. Jednak w obydwu przypadkach ich pobyt trwał tylko jeden sezon. Trzecie podejście było bardziej udane. W drugoligowych bojach , stalówki nabierały większego doświadczenia. Zajmowały coraz wyższe lokaty, by w roku 1982 pod wodzą Piotra Nowaka znaleźć się w gronie pierwszoligowców, niestety znów na jeden sezon. Rok 1984 rozpoczyna nowy etap w historii klubu. W tymże roku pracę w klubie rozpoczyna trener Roman Murdza. Na efekty jego pracy nie trzeba było długa czekać. W 1985 r. Mielczanki znów przez jeden sezon występowały na pierwszoligowych parkietach. W latach 1992 i 1995 uplasowały się na IV pozycjach. W drużynie grały wtedy min. Kołodina, Mamotowa, Kulpa , Kościelna, Wojtas a także Danuta Murdza. Niestety po tych sukcesach przyszły ciężkie chwile dla mielecie siatkówki. Klub FKS STAL MIELEC przeżywał kłopoty finansowe. Trener Murdza przeszedł do BKS BIELSKO BIAŁA gdzie zdobył tytuł Mistrza Polski. Z kadry odeszły również najlepsze zawodniczki, a drużyna prowadzona przez Bohdana Czerniakowskiego została zdegradowana do serii B. Rok 1997 rozpoczyna nową kartę w historii mieleckiej siatkówki. Po likwiadcji FKS STAL MIELEC powołano w jego miejsce jednosekcyjny klub: Klub Piłki Siatkowej STAL MIELEC. Do zespołu powróciły zawodniczki stanowiące trzon drużyny w latach ubiegłych /Kościelna z Augusto Kalisz, z drużyny Mistrza Polski Wojtas. Jednak pomimo tych wzmocnień drużyna prowadzona przez Grzegorza Cibickiego nie zdołała awansować do serii A. Los jednak okazał się szczęśliwy gdyż PZPS przeprowadził reorganizację rozgrywek i powiększył serię A do 10 zespołów oraz zaprosił 4 kluby z serii B, a wśród nich STAL MIELEC do baraży o wejście do serii A. Dawne spory zniknęły i po namowach dziewcząt i kierownika drużyny do baraży zespół przygotowuje Roman Murdza. Po 6 tygodniach ciężkiej pracy mielcznki w turnieju barażowym zajęły II miejsce i powróciły do serii A. Do drużyny doszła Dorota Urbaniak, a z Bielska powróciła Anna Kicior. W sezonie 97/98 dzielnie walczący beniaminek zajął V miejsce. Kolejny sezon to coraz lepsza gra drużyny wzmocnioną reprezentantką Polski Joanną Podobą i bardzo obiecującą rozgrywającą Agnieszką Śrutowską. Zespół fantastycznie zdobył brązowy medal MP. Uczestnicząc w pucharze Europy Konfederacji CEV awansował do 1/8 rozgrywek pokonując min. jedną z najlepszych drużyn Europy turecki VAKRIFBANK ANKARA. Sezon 99/2000 to kolejne wzmocnienia drużyny o kolejną reprezentantkę Polski Agatę Karczmarzwską i Elżbietę Kulpę wychowankę Stali. W tym też sezonie drużyna MELNOX AUTOPART LOBO MIELEC osiągnęła największy sukces w historii klubu zdobywając V-CE MISTRZOSTWO POLSKI. Po tym sukcesie w klubie wzrosły apetyty, marzyło się Mistrzostwo Polski. Sprowadzono do Mielca z Gdańska utalentowaną rozgrywającą Monikę Gorszyniecką oraz skrzydłową Lenę Staniszewską oraz wychowankę Wisłoki Dębica Elżbietę Nykiel. Niestety nie udało sie zatrzymać reprezentantki kraju Podoby, która przeszła do Nafty Piła oraz Śrutowskiej /wyjazd do Niemiec/.W trakcie sezonu do Skry Warszawa odchodzi szkoleniowiec Roman Murdza a zastępuje go Jerzy Komorowski.Mimo dobrych występów w Pucharze Polski i TOP TEAM CUP w lidze nie wiedzie sie najlepiej. Mielczanki typowane przed sezonem do medalu zajmują odległą siódmą pozycję w lidze. Nowy sezon 2001/2002 to nowe oczekiwania kibiców. Kierownictwo klubu postanowiło odmłodzić zespół. Sprowadzono Martę Kaźmierczak, rozgrywającą ze Słowacji Alenę Petrasovą. Na stanowisko trenera desygnowano ambitnego rzeszowianina Marka Bernata.Taka mieszanka rutyny i młodości miała walczyć o wyższą lokatę. Początek sezonu znów był nieudany, następuje zmiana na stanowisku trenera-Marka Bernata zastępuje Krzysztof Leszczyński. Efektem końcowym pracy jest piąta pozycja w ekstraklasie. Klub opuszcza dotychczasowy sponsor firma Melnox. Sezon 2002/2003 KPS Stal wchodzi z całkowicie zmienionym obliczem. Kończą kariery zawodnicze Elżbieta Kulpa i Anna Wojtas , a do AKS Rzeszów przechodzi Zofia Byzdra, Alena Petrasova wyjeżdża do Holandii. Nowym sponsorem mieleckiego zespołu jest firma TeleNet Polska. Sponsorzy /TeleNet Polska , Autopart/, doświadczony trener Jerzy Skrobecki, jego asystent Jacek Wiśniewski stworzyli drużynę, która dzielnie poczynała sobie w ekstraklasie, rozgrywkach Pucharu Polski /finał/ oraz w europejskim Pucharze Konfederacji CEV, w którym awansowano do 1/4 finału. Młody zaciąg - Dorota Pykosz, Marta Natanek, Magdalena Grzesiak oraz Agnieszka Śrutowska/powrót do Mielca/ dzielnie pomagała doświadczonym zawodniczkom Kościelnej, Kicior, Pociask, Staniszewskiej. Mielczanki ostatecznie zajęły czwartą pozycję w lidze, co pozwoli na grę w Pucharze Konfederacji CEV w sezonie 2003/2004. Wspomnieć należy również o mieleckiej publiczności, która najliczniej w Polsce /mowa o żeńskiej siatkówce/ przychodzi dopingować swoją drużynę ok 2500 osób. Sezon 2003/2004 Mielec opuszcza Eleonora Staniszewska /Nafta Piła/ czołowa zawodniczka mieleckiego teamu oraz trener Jerzy Skrobecki, jednak do mista nad Wisłoką sprowadza sie inny równie znany szkoleniowiec Jerzy Matlak / przyp.przez 5 sezonów prowadził Naftę Piła/. Do już odmłodzonej drużyny dochodzi reprezentantka Polski Mariola Barbachowska /Skra Warszawa/,16 latka Dominika Żółtańska /Gaudia Trzebnica/ oraz wychowanka Agata Wilk.

Stworzono: Niedziela, 13 Grudzień 2009

3 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Ks Budyń Poznań klub piłkarski

Stworzono: Czwartek, 10 Grudzień 2009

4 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Jesteśmy Zawsze Tam Gdzie Nasz GKS Gra Aeaooo Kłopotów Gool !

Stworzono: Wtorek, 8 Grudzień 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Najlepsza siatkarska liga w Polsce.

Stworzono: Sobota, 5 Grudzień 2009

6 Kibice 2 Dyskusje 0 komentarzy

12-krotny Drużynowy Mistrz Polski na żużlu. Obecnie występuje w 1. lidze żużlowej.

Stworzono: Niedziela, 29 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 3 komentarzy

CZARNI

Stworzono: Niedziela, 22 Listopad 2009

7 Kibice 1 Dyskusja 1 komentarz

Juniorzy i Seniorzy Okolice Częstochowy

Stworzono: Piątek, 20 Listopad 2009

4 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

klub żużlowy II ligowy

Stworzono: Poniedziałek, 16 Listopad 2009

4 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

klub polskiej ekstraklasy

Stworzono: Poniedziałek, 16 Listopad 2009

6 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

2-ligowy klub siatkarski.

Stworzono: Środa, 11 Listopad 2009

3 Kibice 1 Dyskusja 1 komentarz

TRZEJ KTOLOWIE WIELKICH MIAST SLASK WISELKA LECHIA GDANSK!!

Stworzono: Środa, 11 Listopad 2009

12 Kibice 0 Dyskusje 6 komentarzy

KIBICE

Stworzono: Niedziela, 8 Listopad 2009

13 Kibice 0 Dyskusje 4 komentarzy

Klub z Czechowic - Dziedzic. RKS Walcownia & BKS Stal

Stworzono: Sobota, 7 Listopad 2009

6 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

angielski klub piłkarski założony 21 czerwca 2005 przez 2500 kibiców Manchesteru United, którzy strajkowali przeciwko przejęciu MU przez amerykańskiego miliardera Malcolma Glazera. Nazwa klubu została wybrana w publicznym głosowaniu, w którym mógł wziąć udział każdy sympatyk twierdzący, że "Czerwone Diabły" rządzone przez Amerykanina "stracą swoją duszę i charakter". Wśród odrzuconych nazw były między innymi FC Manchester Central, AFC Manchester 1878 i Newton Heath FC (pierwotna nazwa klubu, który przeistoczył się w Manchester United). FC United of Manchester zadebiutował w sezonie 2005/2006 w angielskiej X lidze (North West Counties League Division Two), następnie co sezon uzyskiwał awans, dzięki czemu w sezonie 2008/2009 występuje w VII lidze (Northern Premier League Premier Division). Linki zewnętrzne [edytuj] * Oficjalna strona klubu sklad 2009/10 No. Position Player BR Sam Ashton BR Grant Shenton OB Dave Chadwick (Captain) OB Simon Garner OB Ben Morris OB Rob Nugent OB Danny Stott OB Nick Swirad OB Adam Tong OB Danny Warrender PO John Buckley PO Adam Carden PO Simon Carden PO Jake Cottrell PO Tunji Moses PO Carlos Roca PO Sean Williams PO Jerome Wright NA Ben Deegan NA Abdi Ibrahim NA Carl Lomax NA Jamie Mack NA Phil Marsh NA Danny Williams

Stworzono: Czwartek, 5 Listopad 2009

6 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

Herb Herb Castilli był bardzo podobny do herbu Realu Madryt, jednakże pozbawiony korony. Obecny herb jest identyczny z herbem pierwszej drużyny, pod spodem dodatkowo opatrzony napisem 'Castilla'. Stadion Estadio Alfredo Di Stéfano wchodzący w skład Ciudad Deportiva de Valdebebas. Może pomieścić 6500 widzów. Najważniejsze informacje * Prezes: Nicolas Martín-Sanz García * Trener: Alejandro Menedez * Asystent trenera: Juán José Maqueda * Trener bramkarzy: Juán Canales * Debiut w Segunda División: 1949-1950 * Najwyższe miejsce w Segunda División: 1 (sezon 1983-1984) * Najniższe miejsce w Segunda División: 19 (sezon: 2006-2007) Trofea * Finalista Copa del Rey (Puchar Króla, Puchar Hiszpanii) w sezonie 1979-1980. Mecz ten zakończył się porażką 6:1 z pierwszą ekipą Realu Madryt. * Segunda Division: 1 o 1983/84 * Segunda Division B: 3 o 1990/91, 2001/02, 2004/05 * Tercera División: 6 o 1948/49, 1954/55, 1956/57, 1963/64, 1965/66, 1967/68 * Trofeo Teide (Tenerife): 3 o 2001, 2002, 2005 Sezon po sezonie Sezon Liga Miejsce Copa del Rey 1946/47 3ª 5 — 1947/48 3ª 5 1 Runda 1948/49 3ª 1 2 Runda 1949/50 2ª 3 3 Runda 1950/51 2ª 7 Nie grano 1951/52 2ª 12 Nie grano 1952/53 2ª 15 1 Runda 1953/54 3ª 3 — 1954/55 3ª 1 — 1955/56 2ª 15 — 1956/57 3ª 1 — 1957/58 2ª 7 — 1958/59 2ª 10 1/4 1959/60 2ª 4 2 Runda 1960/61 2ª 7 1 Runda 1961/62 2ª 7 1 Runda 1962/63 2ª 16 1 Runda Sezon Liga Miejsce Copa del Rey 1963/64 3ª 1 — 1964/65 3ª 3 — 1965/66 3ª 1 — 1966/67 3ª 2 — 1967/68 3ª 1 — 1968/69 3ª 3 — 1969/70 3ª 3 2 Runda 1970/71 3ª 11 1 Runda 1971/72 3ª 10 2 Runda 1972/73 3ª 4 1 Runda 1973/74 3ª 4 3 Runda 1974/75 3ª 4 3 Runda 1975/76 3ª 3 1 Runda 1976/77 3ª 4 2 Runda 1977/78 2ªB 2 2 Runda 1978/79 2ª 7 3 Runda 1979/80 2ª 7 Finał Sezon Liga Miejsce Copa del Rey 1980/81 2ª 11 4 Runda 1981/82 2ª 8 3 Runda 1982/83 2ª 6 2 Runda 1983/84 2ª 1 1/4 1984/85 2ª 5 2 Runda 1985/86 2ª 12 1/4 1986/87 2ª 5 1 Runda 1987/88 2ª 3 1/4 1988/89 2ª 15 2 Runda 1989/90 2ª 18 1 Runda 1990/91 2ªB 1 — 1991/92 2ª 16 — 1992/93 2ª 6 — 1993/94 2ª 6 — 1994/95 2ª 8 — 1995/96 2ª 4 — 1996/97 2ª 18 — Sezon Liga Miejsce Copa del Rey 1997/98 2ªB 2 — 1998/99 2ªB 3 — 1999/00 2ªB 5 — 2000/01 2ªB 7 — 2001/02 2ªB 1 — 2002/03 2ªB 6 — 2003/04 2ªB 2 — 2004/05 2ªB 1 — 2005/06 2ª 11 — 2006/07 2ª 19 — 2007/08 2ªB 5 — 2008/09 2ªB 6 — 2009/10 2ªB — * 31 sezonów w Segunda División * 12 sezonów w Segunda División B * 20 sezonów w Tercera División Trenerzy * Hiszpania Miguel Muñoz 1952 - 1953 * Hiszpania Juanjo García 1979 - 1981 * Hiszpania Amancio Amaro 1983 - 1984 * Hiszpania Vicente Del Bosque 1985 - 1990 * Hiszpania Rafael Benítez 1990 - 1995 * Hiszpania José Antonio Grande 1995-1997 * Hiszpania Miguel Ángel Portugal 1997-1999 * Hiszpania Juan Ramón López Caro 2000 - 2005 * Hiszpania Miguel Ángel Portugal 2005 - 2006 * Hiszpania Michel 2006 - 2007 * Hiszpania Juan Carlos Mandiá 2007 - 2008 * Hiszpania Julen Lopetegui 2008 - 2009 * Hiszpania Alejandro Menedez 2009 - Skład w sezonie 2009/2010 Bramkarze * 13. Hiszpania Antonio Adán * 13. Hiszpania Felipe Ramos * . Hiszpania Aitor * . Hiszpania Tomás Mejías Obrońcy [edytuj] * 2. Ghana Daniel Opare * 12. Urugwaj Gary Kagelmacher * 16. Hiszpania David Mateos * 19. Hiszpania Javier Valeyos * 25. Hiszpania Chema Anton * . Hiszpania Luis Hernández * . Hiszpania Juanan Pomocnicy * 4. Hiszpania Marcos Tébar Ramiro * 14. Hiszpania Pedro Mosquera Parada * 15. Hiszpania David Vázquez * 17. Hiszpania Fran Rico * 20. Hiszpania Javier Modrego * 21. Hiszpania Jose Zamora Napastnicy * 6. Hiszpania Gorka * 7. Węgry Ádám Szalai * 9. Paragwaj Carlos Javier Acuña * 18. Hiszpania Javi Hernandez * . Brazylia Alípio Duarte Brandão * . Hiszpania Rubén Ramos * . Hiszpania Juanfran * . Hiszpania Cristian López * . Hiszpania Raúl Ruiz * . Japonia Hiroshi Ibusuki Transfery 2009/2010 Przybyli Piłkarz Narodowość Pozycja Transfer Klub Kraj Juanan Hiszpania Pomocnik kwota nieujawniona Deportivo La Coruña B Hiszpania Cristian López Hiszpania Napastnik kwota nieujawniona Alicante CF Hiszpania Rubén Ramos Hiszpania Napastnik kwota nieujawniona Atlético Madryt B Hiszpania Juanfran Hiszpania Napastnik kwota nieujawniona Getafe CF B Hiszpania Raúl Ruiz Hiszpania Napastnik kwota nieujawniona Hércules Alicante Hiszpania Hiroshi Ibusuki Japonia Napastnik wypożyczenie Girona FC Hiszpania Odeszli Piłkarz Narodowość Pozycja Transfer Klub Kraj Christopher Schorch Niemcy Obrońca 1 mln € 1. FC Köln Niemcy Santiago Villafañe Argentyna Obrońca powrót z wypożyczenia Club Atlético Boca Juniors Argentyna Alberto Bueno Hiszpania Napastnik 3 mln € Real Valladolid Hiszpania Edouard Kabamba Belgia Napastnik powrót z wypożyczenia Standard Liège Belgia Agus Hiszpania Obrońca za darmo Córdoba CF Hiszpania Miguel Palanca Hiszpania Napastnik wypożyczenie CD Castellón Hiszpania

Stworzono: Czwartek, 5 Listopad 2009

6 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Historia Drużyna rezerw oficjalnie powstała w 1990 roku, jednak jej istnienie zostało udokumentowane już w latach trzydziestych. Zespół nosił wiele nazw, zanim został nazwany FC Barceloną B. CD España Industrial Klub został założony 1 stycznia 1934 roku jako Societat Esportiva Industrial Espanya, a więc trzydzieści pięć lat po powstaniu pierwszej drużyny Barcelony. Na koszulkach klubowych były pionowe niebieskie oraz białe pasy. Pierwszym właścicielem klubu był Josep Antoni de Alberta, który w 1943 roku sprawował urząd prezydenta klubu, i zmienił nazwę jego rezerw na Club Deportivo España Industrial (przekształcił nazwę z języka katalońskiego na hiszpański). Najpierw drużyna grała w ligach regionalnych. W 1950 roku awansowała do Tercera División, a dwa lata później do drugiej ligi - Segunda División. Po sezonie klub zajął drugie miejsce w tabeli, dające szansę na grę w Primera División, jednak już była tam obecna pierwsza drużyna klubu. CD Condal [edytuj] W 1956 roku CD España Industrial stał się niezależny politycznie od Hiszpanii i zmienił nazwę na Club Deportivo Condal. Zmiana także dotyczyła koszulek - niebieskie z dwoma białymi, poziomymi pasami. Klub ku zdziwieniu działaczy innych klubów wszedł do Primera División, lecz po sezonie hiszpańska federacja piłki nożnej zdecydowała się zdegradować klub do drugiej ligi zgodnie z obowiązującymi prawami. Dwanaście lat później Condal ponownie przyłączył się do Blaugrany i zmienił stroje piłkarskie na bordowo - granatowe, z którymi gra do dziś. Athletic Barcelona W 1970 roku, Agusti Montal i Galobart, który był w tym czasie prezydentem klubu zmienił nazwę CD Condal na Athletic Barcelona przyłączając Athletic Catalunya. Zaś Athletic Catalunya postało pięć lat wcześniej z połączenia juniorskich klubów: UE Catalunya de Les Corts założonego w 1918 roku jako Catalunya Sporting Club i CD Fabra Coats założonego w 1926 roku. Dziewięć lat później zmieniono nazwę ostatecznie na FC Barcelona B. Skład w sezonie 2009/2010 Nr Pozycja Piłkarz Hiszpania 1 bramkarzBR Oier Olazabal Hiszpania 1 bramkarzBR Ruben Mino Hiszpania 1 bramkarzBR Jordi Masip Hiszpania 2 obrońcaOB Víctor Espasandín Hiszpania 2 obrońcaOB Andreu Fontas Hiszpania 2 obrońcaOB Armando Hiszpania 2 obrońcaOB Ivan Benitez Hiszpania 2 obrońcaOB Marc Muniesa Hiszpania 2 obrońcaOB Marc Barta Hiszpania 2 obrońcaOB Martin Montoya Hiszpania 2 obrońcaOB Jaume Sobregrau Hiszpania 3 pomocnikPO José Manuel Rueda Hiszpania 3 pomocnikPO Thiago Alcántara Nr ↓ Pozycja ↓ Piłkarz ↓ Hiszpania 3 pomocnikPO Oriol Romeu Meksyk 3 pomocnikPO Jonathan Dos Santos Hiszpania 3 pomocnikPO Miguel Angel Luque Hiszpania 3 pomocnikPO Ilie Sanchez Hiszpania 4 napastnikNA Víctor Vázquez Hiszpania 4 napastnikNA Nolito Hiszpania 4 napastnikNA Jeffrén Suárez Izrael 4 napastnikNA Gai Assulin Hiszpania 4 napastnikNA Edu Oriol Hiszpania 4 napastnikNA Benja Hiszpania 4 napastnikNA Ruben Rochina Hiszpania 4 napastnikNA Jonathan Soriano

Stworzono: Czwartek, 5 Listopad 2009

8 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Historia 1899 Skład FC Barcelona z 1903 roku. 29 listopada 1899 pasjonujący się futbolem 22-letni Szwajcar Hans Gamper wraz z grupą przyjaciół zebranych w sali gimnastycznej Gimnasio Solé[19], przy barcelońskiej ulicy La Rambla utworzył Foot-Ball Club Barcelona. Angielskie pochodzenie nazwy nie jest zbiegiem okoliczności, ponieważ pierwszy prezes klubu, Walter Wild i jego koledzy John Parsons i Wiliam Parsons pochodzili z Wielkiej Brytanii. Ogłoszenie w magazynie Los Deportes z 22 października 1899: Nasz przyjaciel i partner, Pan Kans Kamper z Sekcji Piłkarskiej (pisane "Foot-Vall") i były mistrz Szwajcarii, pragnąc zorganizować kilka meczów w Barcelonie, prosi, aby wszyscy, którzy lubią ten sport, skontaktowali się z nim, przyszli do biura redakcji w czwartkowe i piątkowe noce, od 9 do 11. Akt założycielski podpisali: Walter Wild, Lluís d'Ossó, Bartomeu Terradas, Joan Gamper, Otto Kunzle, Otto Maier, Enric Ducal, Pedro Cabot, Carlos Pujol, Jose Llobet, John Parsons i William Parsons[20]. Pierwszym prezesem klubu został Walter Wild, skarbnikiem mianowano Bartomeu'a Terradasa, a Lluísowi d'Ossó powierzono funkcję sekretarza. Wybrano też bordowo-granatowe barwy, a klubowym symbolem uczyniono miejski herb oraz ustalono składkę członkowską na utrzymanie klubu, która wynosiła dwie pesety[21][22]. 5 grudnia do zarządu klubu dołączyli: Elies Juncosa, Antonio López, Arthur Witty, Juan de Urruela, Lomba i Shilling. Tydzień później wybrano wiceprezesa, którym został John Parsons, a do drużyny dołączył William Parsons, którego mianowano drugim kapitanem zespołu[23]. 1899-1912 Dziesięć dni po założeniu klubu, 8 grudnia 1899 o godzinie piętnastej, na pierwszym boisku FC Barcelona, Velodromo de la Bonanova, rozegrano pierwszy, historyczny mecz, a rywalem byli Anglicy, którzy wygrali to spotkanie 1:0; bramka padła w pierwszej połowie spotkania. Ciekawostką jest to, iż grano w dziesięcioosobowych składach. Następnego dnia w istniejącym do dziś katalońskim dzienniku "La Vanguardia" napisano obszerną informację o tym meczu[24][25]. Skład na mecz z Anglikami 8 grudnia 1899 Velodromo de la Bonanova, Barcelona Juan de Urruela Walter Wild Lomba Lluís d'Ossó Josep Llobet Antonio López Bartomeu Terradas Joan Gamper Otto Kunzle Schilling Swoje pierwsze zwycięstwo w historii drużyna odniosła 25 grudnia, wygrywając 3:1 w towarzyskim meczu z lokalnym zespołem Catala FC. Kilka miesięcy później zdecydowano, iż drużyna zasługuje na własne boisko, którego nie będzie musiała dzielić z inną drużyną. Zarząd wydzierżawił obiekt w pobliżu hotelu Casanovas[26]. Pierwsze derby Katalonii rozegrano 23 grudnia 1900, przeciwko studenckiej drużynie Sociedad Española de Futbol. W składzie FC Barcelona nie było obcokrajowców, a spotkanie zakończyło się bezbramkowym remisem. W 1901 drużyna brała udział w turnieju o puchar ufundowany przez Alfonso Macaya. Zajęła w nim drugie miejsce, jednak już w następnej edycji zatriumfowała, strzelając we wszystkich ośmiu meczach sześćdziesiąt bramek, tracąc przy tym dwie[27]. 13 maja 1902, Barça rozegrała swój pierwszy mecz poza Katalonią, a rywalem był nowo powstały Madrid FC (obecnie znany jako Real Madryt), który przegrał z Blaugraną 1:3[28]. Było to spotkanie półfinałowe o Puchar Króla, które to rozgrywki zainicjował Alfons XIII. W finale katalońska drużyna przegrała z Vizcayą 1:2[29]. Dwa lata później, 1 maja 1904, drużyna po raz pierwszy wyjechała z kraju, do Francji, gdzie w Tuluzie na obiekcie Stade Olympique pokonała miejscowy zespół Stade O.E.T. 3:2[30]. W 1905, FC Barcelona triumfował w Pucharze Katalonii, wygrywając w jego finale z Espanyolem 3:2[31]. Jednak wygrana ta nie uchroniła klubu przed kryzysem - malała liczba socios, w rezultacie w 1908 pozostało ich tylko 38[32]. Wszystko wskazywało na to, że klub się rozpadnie. W tej sytuacji, Joan Gamper zrezygnował z funkcji kapitana drużyny, kończąc sportową karierę i wszedł w skład zarządu jako prezes, który panował przez pięć kadencji. Efekty jego pracy były widoczne już w następnym roku, kiedy to drużyna przeniosła się na wykupiony na własność klubową Stadion de la calle Industria, gdzie od 14 marca 1909 zaczęto rozgrywać mecze. W sezonie 1909/1910 FC Barcelona wywalczył mistrzostwo Katalonii oraz Puchar Hiszpanii, gdzie w finale drużyna wygrała 3:2 z Españolem Madrid[33]. To spowodowało, że do klubu sami zaczęli zgłaszać się kandydaci na socios i już w następnym sezonie (1910/1911) ich liczba wzrosła do 367. Zespół ponownie był triumfatorem Katalonii oraz zdobył Puchar Pirenejów. W sezonie 1911/1912 przeciwko zarządowi klubowemu zbuntowali się piłkarze, domagając się zapłaty za ich grę dla klubu. W tym okresie w klubie grał jedyny jak dotąd Polak, W. Rozitsky [34]. 1912-1930 Figura woskowa Joana Gampera w muzeum klubowym. 14 sierpnia 1912 w klubie pojawił się Paulino Alcántara. W chwili przyjścia do klubu miał niewiele ponad 15 lat. Zadebiutował w wygranym 8:2 spotkaniu w Sabadell z miejscową drużyną CE Sabadell FC[35]. W pierwszym oficjalnym meczu strzelił hat-tricka, a jego drużyna pokonała 9:0 Català SC w rozgrywkach o Puchar Katalonii. Jest do dziś niepokonanym rekordzistą w ilości zdobytych bramek dla klubu (357 goli w 357 meczach)[36]. Rok później klub zdobył trzeci w historii Puchar Hiszpanii, pokonując w finale Real Sociedad San Sebastian 3:2[37], a w następnym roku doznał trzech porażek w meczach z angielską drużyną, Notts County (0:2, 0:4, 3:10)[38]. W 1916 Real Madryt po raz pierwszy rozegrał mecz w Katalonii, który przegrał 0:3. Zawodnikiem drużyny ze stolicy Hiszpanii był Santiago Bernabéu[39]. 17 lipca 1917, gdy pierwszym oficjalnym trenerem piłkarzy został Jack Greenwell, FC Barcelona wygrał z CE Europa 3:1[40]. W 1922 uzyskano nowy stadion, który nosił nazwę Camp de Les Corts[41][42], jednak zespół nie miał możliwości rozgrywania meczów ze względu na nawierzchnię boiska, które początkowo nie było porośnięta trawą. Wybudowanie stadionu uczczono rozegraniem meczu ze szkockim klubem St. Mirren, który drużyna Barcelony uwieńczyła sukcesem 2:1[43]. W tym samym roku klub zdobył kolejny Puchar Hiszpanii, pokonując w jego finale Unión de Irun 5:1 (gole Torralby, Samitiera, Gracii, Alcántary (2))[44]. W 25-lecie istnienia klub liczył już 12 207 członków[45]. Tabela po ostatniej kolejce sezonu 1928/1929 1. FC Barcelona 18 25 37-23 2. Real Madryt 18 23 40-27 3. Athletic Bilbao 18 20 43-33 4. Real Sociedad 18 20 46-41 5. Arenas Guecho 18 19 32-39 6. Atletico Madryt 18 18 43-41 7. Espanyol Club 18 18 32-38 8. Europa Barcelona 18 16 45-49 9. Real Union Irun 18 12 40-42 10. Racing Santander 18 9 20-50 W 1923, w atmosferze wzrastającego napięcia na arenie politycznej, zwalczające separatystyczny ruch kataloński władze hiszpańskie zmusiły szefów klubu do podania listy członków, wprowadziły też zakaz używania języka katalońskiego i wywieszania na stadionie katalońskich flag. Dwanaście miesięcy później nowo otwarty stadion klubowy został zamknięty na pół roku po tym, jak spalono hiszpańską flagę, a hymn hiszpański wykonywany przez angielską orkiestrę został zagłuszony gwizdami kibiców, którzy zrewanżowali się funkcjonariuszom policji bijących fanów przed stadionem. Joan Gamper został oskarżony o dowodzenie spiskiem, w związku z czym musiał opuścić Hiszpanię i wyjechał do swojego rodzinnego kraju – Szwajcarii. Po powrocie nie brał już aktywnego udziału w życiu klubu[46]. Podczas prezesury Arcadi Balaguera, klub sięgnął dwukrotnie po Copa del Rey - w latach 1925/1926 (2:0 z Arenas de Guecho)[47] i 1927/1928 (3:2 po dogrywce z Atletico Madryt)[48], trzykrotnie triumfował w Campionat de Catalunya (który zastąpił puchar Macaya) w latach 1925/1926, 1926/1927 i 1927/1928[49][50] oraz wygrał pierwszą edycję hiszpańskich rozgrywek ligowych, które 10 maja 1929 zostały zainaugurowane. FC Barcelona wygrał zarówno mecz w pierwszej kolejce rozgrywek 12 lutego 1929 przeciwko Real Racing Club na wyjeździe (2:0), jak i ostatni - u siebie 4:1 z Real Union Club Irun 23 czerwca 1929. Dzięki temu zwycięstwu, zepchnął rywala ze stolicy, Real Madryt, na drugą pozycję w tabeli. Kataloński klub strzelił wtedy 37 bramek, stracił dwie[51]. Arcadi Balaguer, po zrezygnowaniu ze stanowiska, został odznaczony medalem za zasługi[52]. 1933-1942 Jeden z meczów na stadionie de la calle Industria Josep Samitier przeszedł do Realu Madryt, gdzie z Zamorą pomógł klubowi ze stolicy w zdobyciu tytułu mistrza kraju, a w 1935 Samitier, który wykorzystał słabe strony Barcelony, poprowadził swój obecny klub do jednej z najwyższych wygranych z odwiecznym rywalem, 8:2. W 1936 wybuchła wojna domowa, która toczyła się między centrolewicowym rządem republikańskim wspomaganym przez Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich i Meksyk, a nacjonalistami pod wodzą generała Franco. W czasie działań ucierpiał również kataloński klub. Zmniejszyła się liczba członków – z 7719 do 2500. Miesiąc po rozpoczęciu walk Josep Sunyol, ówczesny prezes klubu, został wezwany na posiedzenie federacji piłkarskiej do Madrytu. Po wyjeździe jego samochód został zatrzymany w Sierra de Guadarrama przez patrol wojsk frankistowskich, a sam Sunyol zastrzelony[53][54]. Natomiast Angel Arocha, piłkarz, który strzelił 214 bramek dla Katalończyków w 207 meczach, został siłą wcielony do armii w Aragonii. Szesnastu graczy zespołu wyjechało do Ameryki, aby rozegrać mecze w Meksyku i w Stanach Zjednoczonych, co miało poprawić kiepską sytuację klubu; tylko czterech z nich wróciło do Hiszpanii w związku z trwającą wojną[55]. Francuska sekretarka klubu, Rossend Calvet Mata wyjechała do Francji, aby w paryskim banku ulokować 12 900 dolarów. Fundusz ten był podporą klubowych władz. 16 marca 1938 na budynek siedziby klubu spadła bomba niszcząc pomieszczenie z trofeami. Została też zniszczona kasa klubu. Jednak klub istnieć nie przestał, ponieważ dozorca odnalazł kasetkę, w której znajdowało się 2500 peset. Klub zdobył tylko mistrzostwo Katalonii, bo rozgrywki ligowe były zawieszone na czas wojny, która skończyła się w 1939 porażką republikanów[56]. W 1940, na osobisty rozkaz Francisco Franco, zmieniono nazwę z angielsko brzmiącej Football Club Barcelona na hiszpańską nazwę – Club del Futbol Barcelona, a także herb (redukując z czterech do dwóch czerwonych pasków na Seneyrze; powrót nastąpił w 1949, na pięćdziesięciolecie klubu). Do dawnej nazwy powrócono w 1974[57], zaś pozwolenie na wywieszanie katalońskich flag na obiekcie nastąpiło dopiero po śmierci dyktatora w 1975[58]. 1942-1957 Alfredo Di Stéfano w stroju reprezentacji Argentyny, 1947. W 1942 klub przeżył jeden z najdziwniejszych okresów w historii ligi hiszpańskiej – drużyna, która gdyby nie wygrała meczu (5:1) z Realem Murcią spadłaby do Segunda División, jednak ostatecznie zajęła 12 miejsce w lidze, a jednocześnie zdobyła Puchar Hiszpanii wygrywając w finale z Athletic Bilbao 4:3[59], co dało awans do rozgrywek Pucharu Miast Targowych, natomiast Mariano Martín został królem strzelców w lidze, strzelając 32 gole w 26 meczach[60]. Rok później, w pierwszym meczu w półfinale Pucharu krajowego, FC Barcelona wygrał mecz z Realem Madryt u siebie na Les Corts 3:0, lecz w rewanżu na stadionie Santiago Bernabéu, doszło do niecodziennego aktu agresji. Przed rewanżem do szatni Katalończyków weszli agenci tajnych służb dyktatorskich, grożąc piłkarzom. Inna grupa, także z generalskiego ramienia, przekupiła sędziów. Dodatkowo, po przerwie ówczesny bramkarz Barçy musiał stać poza polem karnym, ponieważ kibice klubu z Kastylii rzucali w niego niebezpiecznymi przedmiotami[61], a mecz rozegrany 13 czerwca 1943 został zakończony wynikiem 1:11[62]. W następnym roku z pracy w roli trenera został zwolniony José Nogués, a na jego miejsce mianowano byłęgo zawodnika zespołu, Josepa Samitiera. W roli trenera pracował przez trzy lata, lecz do jego osiągnięć zaliczyć można tylko pierwsze miejsce w lidze w sezonie 1944/1945[63]. Później drużyna, prowadzona już przez jego następcę, triumfowała w sezonach: 1947/1948[63] i 1948/1949[63]. W 1950, w meczu rozgrywanym na Les Corts pomiędzy CF Barcelona a Realem Madryt padł wynik 7:2. Kilka miesięcy po tym wydarzeniu do FC Barcelona przyszedł Ladislao Kubala. Z początku nie mógł jednak uczestniczyć w spotkaniach, jakie rozgrywała jego nowa drużyna, z powodu sankcji nałożonych przez organizację FIFA, co trwało aż do 29 kwietnia 1950. Po oficjalnym dołączeniu Węgra do zespołu, Duma Katalonii z sześcioma zwycięstwami i jednym remisem wygrała kolejną edycję Pucharu Hiszpanii. W finale tych rozgrywek, Kubala strzelił trzy gole w wygranym 3:0 meczu z Realowi Sociedad[64]. W 1952 Drużyna Pięciu Pucharów (kat. Barça de les 5 Copes)[65] zdobyła Puchar Ligi Hiszpańskiej, Latin Cup, Trofeum Eva Duarte, Trofeum Martini & Rossi oraz Puchar Hiszpanii, pokonując w jego finale Valencię CF 4:2, pomimo że do przerwy przegrywała 0:2[66]. Na początku następnego sezonu Węgier zachorował na gruźlicę, co odbiło się miejscem w środkowej części tabeli, jakie Azulgrana zajmowała podczas jego choroby do 22 lutego, gdy ten powrócił na spotkanie z Racingiem Santander i pomógł drużynie wywalczyć pierwsze miejsce w tabeli (FC Barcelona wyprzedziła w ostatniej kolejce Valencię)[67] i zdobyć kolejny Puchar kraju (2:1 w finale z Athletikiem Bilbao)[68]. 1953 - 1957 Gdy władze stołecznego klubu dowiedziały się, iż Alfredo Di Stéfano ma przejść do FC Barcelona, za wszelką cenę usiłowały nie dopuścić do tego transferu. Rozpoczęły negocjacje z Millonarios de Bogotá, gdzie Argentyńczyk wcześniej występował, lecz bez zgody federacji FIFA. Wcześniej klub z Katalonii ustalił z uprawnionym właścicielem piłkarza – River Plate Buenos Aires, kwotę odstępnego, która wynosiła 2 miliony peset. 15 września 1953 Królewska Hiszpańska Federacja Piłkarska poprosiła FIFA o rozsądzenie kwestii, którego klubu zawodnikiem jest Argentyńczyk. Ta najpierw oznajmiła, iż "Di Stéfano nie może zagrać w żadnym klubie hiszpańskim do chwili, gdy jego sytuacja [...] nie zostanie całkowicie wyjaśniona", a następnie poprosiła o arbitraż byłego prezesa RFEF, Armado Muñoza Calero, który zaproponował, aby Di Stéfano rozegrał sezony 1953/1954 i 1955/1956 w barwach Realu Madryt, natomiast 1954/1955 i 1956/1957 w barwach FC Barcelona. Oba kluby zaprotestowały, chcąc mieć zawodnika na własność. W Barcelonie cały zarząd podał się do dymisji rezygnując jednocześnie z praw do zawodnika. W efekcie, Di Stéfano trafił do Madrytu, gdzie pomógł zwyciężyć w kilku pierwszych edycjach Pucharu Mistrzów[69]. Po dwóch latach dominacji w lidze Barça w 1953 spadła na drugie miejsce w tabeli, a triumfował Real Madryt[70]. Także w Pucharze krajowym Katalończykom się nie powiodło – w ćwierćfinałowym meczu z Athletic Bilbao, kontuzjowany został Kubala, co wyłączyło go z gry na cztery i pół miesiąca, a w finale tych rozgrywek pokonała ich Valencia rezultatem 3:0[71]. W następnym sezonie zakupiono dla wzmocnienia drużyny Luisa Suáreza z Deportivo La Coruña, ponieważ Kubala narzekał na kontuzję kolana, a klub uplasował się na drugiej pozycji w tabeli La Liga ulegając stołecznemu rywalowi. 28 listopada 1954 została rozpoczęta budowa nowego stadionu – Camp Nou. Drużyna pod wodzą byłego bramkarza klubowego – Franza Platki zdobyła w sezonie 1955/1956 pierwszy w swojej historii Puchar Miast Targowych, wygrywając z reprezentacją Londynu w dwumeczu 6:2[72]. Mecz z okazji otwarcia Camp Nou Barcelona – Reprezentacja Warszawy. 4:2 Barcelona, 24 września 1957 roku. W lidze zajęła drugie miejsce, zaraz za Athletic Bilbao. Inauguracyjny mecz na otwarcie Camp Nou został rozegrany 24 września 1957. Rywalem był stołeczny polski klub, Legia Warszawa, która wystąpiła jako Reprezentacja Warszawy. Mecz zakończył się zwycięstwem gospodarzy 4:2. Bramki dla Dumy Katalonii zdobyli Eulogio Martínez, Justo Tejada, Francisco Sampedro Lluesma oraz Evaristo. Dla warszawian trafili Henryk Szymborski oraz Władysław Soporek. Natomiast w pucharze krajowym, CF Barcelona pokonał w derbowym pojedynku Espanyol Barcelona 1:0[73]. 1960-1978 W 1960, zawodnik Dumy Katalonii Luis Suárez, został uznany najlepszym piłkarzem Europy i zdobył Złotą Piłkę[74]. Ponadto zespół obronił Puchar Miast Targowych, (finał z Birmingham 0:0 w pierwszym spotkaniu, i 4:1 w drugim)[75]. Świetna passa utrzymywała się także w lidze, gdzie drużyna w sezonie 1959/1960 nie przegrała żadnego meczu rozegranego u siebie, czego skutkiem był triumf w La Liga[76]. Liczba członków klubu wzrosła do 50 000. Na arenie międzynarodowej drużyna powstrzymała Real Madryt w jego wędrówce po kolejny z rzędu Puchar Mistrzów (w drugiej rundzie, 1/8 finału). W pierwszym meczu padł remis 2:2 w Madrycie, w drugim rozgrywanym w Barcelonie, 2:1 dla gospodarzy. Bramkę na wagę awansu do kolejnej rundy zdobył z rzutu karnego Luis Suárez. Arbitrem tego spotkania był Arthur Ellis[77]. Barcelona doszła do finału, gdzie ostatecznie przegrała z SL Benfica 2:3 (dwa gole dla Barçy zdobył Sándor Kocsis)[78]. 23 czerwca 1963, klub zdobył kolejny Puchar Hiszpanii (nazywany, w czasie rządów Franco, Copa del Generalisimo). Rywalem w finale rozegranym na Camp Nou był Real Saragossa. Gole dla Barçy zdobyli: Pereda, Sandor Kocsis i Zaldúa[79]. Natomiast w lidze, po zajęciu szóstej, najgorszej od dwudziestu lat pozycji[80], władze zdecydowały się odmłodzić zespół, na skutek czego odeszli Antonio Ramallets, Zoltán Czibor i Luis Suárez. Trzy lata później zostały sprzedane tereny byłego stadionu Les Corts za 226 milionów peset, co wyraźnie wpłynęło na budżet klubu, który potrzebował dobrych piłkarzy. Po raz trzeci w swojej historii drużyna wywalczyła Puchar Miast Targowych. Mimo porażki w pierwszym meczu finałowym z Realem Saragossa 0:1, triumfowała wygrywając rewanżowe spotkanie 4:2 (po dogrywce)[81][82]. W 1968 Real Madryt przegrał z Barçą 0:1 na swoim własnym stadionie w finale Pucharu Hiszpanii[83]. Mecz ten został określony mianem butelkowego finału, ponieważ wściekli madryccy kibice po przegranym meczu zaczęli rzucać w piłkarzy Blaugrany butelkami; żaden z nich nie został jednak trafiony[84]. W 1969 roku Duma Katalonii poniosła porażkę 0:1 ze Slovanem Bratysława w finale Pucharu Zdobywców Pucharów[85]. 13 sierpnia 1973 za 922 000 funtów został kupiony Johan Cruijff z Ajaksu Amsterdam - trener Rinus Michels zaoferował mu ponad pięciokrotnie wyższą stawkę niż poprzedni klub piłkarza. Sam zawodnik miał też do wyboru Real Madryt, lecz wybrał Barçę. Na uzasadnienie swojego stanowiska wypowiedział zdanie: „ Nigdy nie przejdę do klubu, który sympatyzował z reżimem Franco. ” — Johan Cruijff o wyborze klubu[86] Rok po dołączeniu do składu Cruijffa, także za namową Michelsa podpisano kontrakt z Johanem Neeskensem. W 1974 FC Barcelona zapewnił sobie na sześć kolejek przed końcem rozgrywek pierwsze miejsce w tabeli ligi hiszpańskiej, a w jednym z ostatnich meczów wygrał na wyjeździe 5:0 z Realem Madryt. Jednak w kolejnym sezonie zajął ostatecznie trzecie miejsce z 14. punktami straty do rywala z Madrytu. W finale Pucharu Hiszpanii Real wygrał z Blaugraną 4:0[87]. W 1978 na stanowisko prezesa klubu został wybrany Josep Lluis Nuñez, który sprawował ten urząd najdłużej - przez 22 lata (5 kadencji). Radość piłkarzy z tego wyboru przypieczętowana została zwycięstwem 3:1 w finale pucharu krajowego[88]. W następnym roku Barcelona ograła 4:3 (2:2) niemiecką Fortunę Düsseldorf w finale Pucharu Zdobywców Pucharów. Spotkanie oglądało na stadionie w Bazylei 58 000 kibiców obu drużyn[89]. 1978-1988 1 marca 1981, po meczu ligowym z Hérculesem Enrique Quini został uprowadzony przez ludzi związanych z Realem Madryt i był więziony przez 25 dni. Po złożeniu przez władze klubu obietnicy, że rezygnuje z wygranej w Pucharze Hiszpanii, został uwolniony przed meczem finałowym, w którym przeciwnikiem klubu z Katalonii był Sporting Gijón. Katalończycy wygrali 3:1, a jedną z bramek strzelił właśnie wcześniej uprowadzony piłkarz[90]. Na potrzeby Mistrzostw Świata Camp Nou powiększono do 120 000 miejsc. 7 listopada 1982 do Barcelony przyjechał papież Jan Paweł II, który odprawiał mszę w obecności kilkuset tysięcy wiernych (otrzymał także kartę socios klubu z numerem 10 080)[91]. Diego Armando Maradona Następnie został rozegrany mecz finałowy Pucharu Zdobywców Pucharów pomiędzy drużyną Barcelony a belgijskim Standardem Liège, który drużyna gospodarzy wygrała 2:1 (dwa gole Allana Simonsena i jeden Quiniego)[92]. W ramach transakcji transferowych w roku 1982 został zakupiony Diego Maradona z Boca Juniors za dość dużą sumę w owych czasach – 3 miliony funtów, jednak nękany kontuzjami, po dwóch latach pobytu w Katalonii, sprzedany został do włoskiego klubu SSC Napoli za 5 milionów funtów. Jego miejsce zajął wcześniej rezerwowy, Bernd Schuster, który pomógł drużynie zdobyć swój dziesiąty tytuł triumfatora ligi hiszpańskiej w historii klubu. Liczba członków klubu przekroczyła 100 000. Rok później Barça po raz pierwszy w historii przegrała na swoim obecnym stadionie, Camp Nou z Realem Madryt 1:2. Przed tym meczem zespół z Madrytu doznał tu 14 porażek i trzy razy zremisował. W 1986 drużyna pod wodzą trenera Terry'ego Venablesa dostała się do finału Pucharu Mistrzów, jednak przegrała w karnych ze Steauą Bukareszt 0:2, (po 120 minutach brzmiał wynik 0:0). Rozegrano go w Sewilli, w obecności 50 tysięcy kibiców[93]. W sezonie 1987/1988 trenerem został Luis Aragonés, który jednak nie umiał wprowadzić nowego nowego ducha w drużynę, co odbiło się na wynikach – 15 zwycięstw w lidze w sezonie uplasowało klub na szóstej pozycji w tabeli[94]. Mimo to klub zdobył Puchar Hiszpanii[95] dający awans do zmagań o Puchar Zdobywców Pucharów, który w następnym sezonie udało się zdobyć pod wodzą nowego trenera – Johana Cruijffa[96]. Holender sprowadził nowych zawodników: Bakero, Begiristaina, Sacristána i Salinasa, którzy przyczynili się do wygranej w Pucharze[97]. 1988-1996 Skład na mecz z Sampdorią Genua Boiskonowe2.png Zubizarreta Juan Carlos Eusebio Koeman Ferrer Nando Bakero Laudrup Guardiola (113.Alexanko) Stoiczkow Salinas (64.Goikoetxea) W sezonie 1989/1990 do drużyny Cruijffa dołączyli Ronald Koeman i Michael Laudrup. Zespół wygrał 2:0 w finale Pucharu Hiszpanii z Królewskimi (mecz był rozgrywany w Walencji), po raz kolejny triumfując w krajowych pucharach. Następny sezon też okazał się szczęśliwy – pomimo operacji wszczepienia by-passów, jakiej musiał poddać się trener Katalończyków oraz półrocznej pauzy w grze Ronalda Koemana (Christo Stoiczkow, piłkarz, który w barwach klubu rozegrał 151 spotkań i strzelił 76 bramek nie grał przez dwa miesiące z powodu zawieszenia), klub zdobył Superpuchar Hiszpanii[98], mistrzostwo Hiszpanii i mistrzostwo Katalonii oraz Puchar Theresa Therrara[99]. Rok 1992 zapisał się złotymi zgłoskami w historii katalońskiego klubu. W Hiszpanii Azulgrana zdobyła dwunasty tytuł triumfatora ligi hiszpańskiej[100]. Natomiast w Pucharze Europy dotarła do finału i 20 maja 1992 zmierzyła się z włoskim Sampdoria Genua na londyńskim stadionie Wembley w obecności 70 827 kibiców[101]. W regulaminowym czasie gry, mimo kilku akcji podbramkowych, nie padła ani jedna bramka. Dopiero w dogrywce, w 112 minucie, po faulu jednego z piłkarzy włoskich, do piłki podszedł Koeman (mimo że występował na pozycji obrońcy, strzelił 213 bramek w karierze) i z rzutu wolnego ulokował piłkę w siatce przy lewym słupku. W tym samym roku odbywały się także Igrzyska Olimpiskie w Barcelonie. Na Camp Nou reprezentacja Hiszpanii pokonała Polskę 3:2. Rok później ważyły się losy pierwszego miejsca w lidze do ostatniej kolejki. Klub ze stolicy poleciał na Wyspy Kanaryjskie, aby zagrać z Teneryfą, z którą przegrał ostatecznie 0:2, natomiast Barcelona dopełniła formalności wygrywając z Realem Sociedad 1:0, co dało mistrzostwo kraju[102]. Drużyna zdobyła także Puchar Therresa oraz Puchar Katalonii. W 1994 zmagania były bardziej dramatyczne. W spotkaniu w styczniu FC Barcelona pokonał swojego odwiecznego rywala 5:0 na Camp Nou, i rozgromił 5:2 Sevillę FC. Ale to drugie spotkanie nie miałoby większego znaczenia, gdyby gracz Deportivo La Coruña wykorzystał rzut karny w meczu z Valencią, rywalem La Coruñi. Barça zanotowała wówczas kolejny tiumf w La Liga[103]. Na arenie międzynarodowej drużyna przegrała w finale Ligi Mistrzów z AC Milan 0:4. To spowodowało, że odeszli Andoni Zubizarreta, Julio Salinas, Michael Laudrup i niezadowolony ze złej atmosfery wewnętrznej Christo Stoiczkow. W następnym sezonie Barcelona nie wywalczyła już pierwszego miejsca w tabeli ligowej (jak to było przez ostatnie 4 lata) i zajęła czwarte miejsce, z 9 punktami straty do lidera, którym był Real Madryt[104]. W 1996 z posady trenera Barçy zrezygnował Johan Cruijff, któremu nie udało się zdobyć żadnego znaczącego trofeum w sezonie 1995/1996. Ronald Koeman – strzelec jedynej bramki w meczu z Sampdorią Genua w finale Ligi Mistrzów w 1992. 1996-2000 W sezonie 1996/1997 drużynę prowadził sir Bobby Robson, a do zespołu dołączyli Ronaldo i niechciany w Realu Madryt Luis Enrique. Doszli także: Vítor Baía, Fernando Couto, czy Laurent Blanc. Ronaldo i Luis Enrique spisywali się świetnie, pierwszy zdobył tytuł króla strzelców, a pochodzący z Asturii Enrique nie miał problemów z aklimatyzacją. Barcelona zdobyła Puchar Zdobywców Pucharów wygrywając w finale 1:0 z Paris Saint Germain po golu Brazylijczyka[105]. W lidze hiszpańskiej, mimo zdobycia aż 102 goli, klub zajął drugie miejsce[106], ale zdobył na osłodę Puchar Króla Hiszpanii[107]. W sezonie 1997/1998 zespół prowadził już Louis van Gaal. W pierwszym sezonie Holendra Barcelona zdobył dublet: mistrzostwo[108] i puchar Hiszpanii[109]. Natomiast w jubileuszowym sezonie 1998/1999 mistrzostwo Hiszpanii[110]. W kolejnym sezonie mimo walki na kilku frontach FC Barcelona nie zdobył żadnego trofeum, a kibice mieli powoli dość van Gaala, który uczynił z Barçy "holenderską kolonię". Przez kolejne kilka sezonów Barcelona rozczarowywała swych fanów, nie osiągając żadnych sukcesów mimo ogromnych pieniędzy wydanych na piłkarzy przez Joana Gasparta wybranego w 2000 na prezesa klubu. 2000-2003 Joan Gaspart, który dotąd był wiceprezesem klubu, dążył do naprawy sytuacji. Podczas jego urzędowania na tym stanowisku sprowadzono między innymi Diego Maradonę, Romário i Ronaldo. W wyborach na prezesa zdobył 54,87% głosów, głosowało na niego 25 181 socios FC Barcelona. Na początku oddany barwom klubowym prezes był szanowany przez kibiców. W czasie swojej prezesury zakupił między innymi Marca Overmarsa, Emmanuela Petita. Za te transfery zapłacił 32 miliony funtów. Część tych funduszy odzyskał, po nieporozumieniu z Portugalczykiem Luísem Figo, którego sprowadził Johan Cruijff, ówczesny trener klubowy. W tym czasie niemal równolegle trwały wybory prezesa Realu Madryt, gdzie wystartował Florentino Pérez, który chciał pozyskać piłkarza do kastylijskiego klubu. Pérez oznajmił, iż spotkał się z Portugalczykiem i ten wykazał chęć gry na Santiago Bernabéu. Jednak Joan Gaspart temu zaprzeczał, a piłkarz nie wypowiadał się oficjalnie na ten temat. Zarząd FCB sądził, iż chce on wymusić na klubie wyższy kontrakt. Jednak ostatecznie, ku zdziwieniu socios jak i kibiców Azulgrany, przeszedł na stronę przeciwnika. W lidze hiszpańskiej FC Barcelona na koniec sezonu zajął 4 miejsce, dzięki hat-trickowi Rivaldo w ostatnim w sezonie spotkaniu z Valencią[111]. Klub w rozgrywkach europejskich Pucharu UEFA doszedł do półfinału, ale został pokonany przez Liverpool. W następnym sezonie do klubu przyszli między innymi Fábio Rochemback, Javier Saviola, Philippe Christanval, Patrik Andersson. Jednak nie przyniosło to oczekiwanych rezultatów – pomimo tych wzmocnień klub ponownie uplasował się na koniec sezonu na czwartej pozycji w tabeli[112]. W Lidze Mistrzów został wyeliminowany przez Real Madryt. W 2002 trenerem drużyny został Louis van Gaal, który już prowadził klub w latach 1997-2000, jednak bez większych sukcesów. Tak było też tym razem. Pomimo że zakupiono Juana Romána Riquelme, w dziewiętnastej kolejce Primera División klub znajdował się trzy punkty od strefy spadkowej. To spowodowało, iż van Gaal pożegnał się z posadą trenera pierwszego zespołu, a następcą został Radomir Antić, z pomocą którego na koniec sezonu klub uplasował się na szóstej pozycji, dającej awans do rozgrywek o Puchar UEFA[113]. Po tym sezonie z fotela prezesa ustąpił Joan Gaspart, pozostawiając klub w głębokim kryzysie. Podczas jego prezesury na transfery wydano około 200 milionów euro. od 2003 Joan Laporta, obecny prezes FC Barcelona. Przełomem okazało się przybycie nowego prezesa klubu, Joana Laporty, wybranego przez socios na to stanowisko w 2003[114]. Mimo przegranej walki z Realem Madryt o sprowadzenie do klubu Davida Beckhama, udało mu się w 2004, niejako na osłodę, podpisać kontrakt z Ronaldinho. Stał się on od razu ostoją drużyny oraz jej najpewniejszym punktem. Sezon później na Camp Nou przybyli zawodnicy, którzy mieli za zadanie odmłodzenie kadry, między innymi: Deco, Samuel Eto'o, Ludovic Giuly. Razem z Ronaldinho oraz wychowankami klubu (Puyolem, Xavim i Valdésem) mieli sprawić, by Barcelona zabłysła jak za dawnych lat. Pierwszym zwiastunem lepszych czasów było zdobycie mistrzostwa oraz Superpucharu Hiszpanii w 2005[115]. Sezon 2005/2006 Sezon 2005/2006 był jednym z najlepszych w historii klubu. W tabeli Primera División klub uplasował się na pierwszej pozycji[116]. Po raz drugi w swojej historii drużyna zdobyła Puchar Mistrzów. W finale zmierzyła się z Arsenalem, który po raz pierwszy miał okazję walczyć o najwyższe piłkarskie trofeum. Na początku tego spotkania przeważali gracze angielskiej drużyny i już w drugiej minucie gry doszło do poważnego zagrożenia bramki Barcelony, ale Thierry Henry nie wykorzystał sytuacji sam na sam z Valdésem. Dopiero po kilku minutach gry, Katalończycy ruszyli do ataku na bramkę Jensa Lehmanna. W 19. minucie Ronaldinho podał do znajdującego się w obrębie pola karnego Samuela Eto'o. Kameruńczyk został sfaulowany przez Lehmanna, za co ten dostał czerwoną kartkę, a na jego miejsce wszedł Manuel Almunia. W 36. minucie minucie gry "zasnęła" nieco obrona Azulgrany, czego skutkiem było dośrodkowanie Thierry'ego Henry, na główkę Sola Campbella, a ten strzelił prosto do bramki nie dając szans katalońskiemu bramkarzowi. Dopiero w drugiej połowie gry padła bramka dla Barcelony, po podaniu szwedzkiego napastnika Henrika Larssona w stronę Eto'o, który był zaledwie dwa metry przed bramką Almunii i wykorzystał tę sytuację w 76. minucie. Pięć minut później Barcelona wyszła na prowadzenie po golu brazylijskiego rezerwowego, Juliana Bellettiego, który tym samym zdobył swoją pierwszą bramkę dla drużyny. Finał Ligi Mistrzów 2005/2006[117] 17 maja 2006, środa FC Barcelona 2:1 Arsenal Londyn Stade de France Widzów: 79 500 Sędzia: Terje Hauge Samuel Eto'o Gol 76' Juliano Belletti Gol 80' 0:1 Sol Campbell Gol 36' - Yellow card.svg Emmanuel Eboué (22'), Thierry Henry (51') Red card.svg Jens Lehmann (18') Víctor Valdés - Oleguer (61' → Juliano Belletti), Rafael Márquez, Carles Puyol, Giovanni van Bronckhorst - Edmílson (46' → Andrés Iniesta), Deco, Mark van Bommel (61' → Henrik Larsson), Ludovic Giuly, Ronaldinho - Samuel Eto'o; trener: Frank Rijkaard Jens Lehmann - Emmanuel Eboué, Kolo Touré, Sol Campbell, Ashley Cole - Alaksandr Hleb (85' → José Antonio Reyes), Cesc Fàbregas (74' → Mathieu Flamini), Gilberto Silva, Robert Pirès (18' → Manuel Almunia - Fredrik Ljungberg, Thierry Henry; trener: Arsène Wenger Liga Mistrzów UEFA 2005–06 Zwycięzcy Hiszpania FC Barcelona Drugi Tytuł Sezon 2006/2007 Sezon 2006/2007 Barça rozpoczęła od zwycięstwa 3:0 w Superpucharze Hiszpanii przeciwko Espanyolowi Barcelona[118]. Z Ligi Mistrzów drużyna odpadła w fazie pucharowej, od razu po wyjściu z grupy, z rywalem, jakim był Liverpool F.C., notabene zwycięzcą tych rozgrywek z 2005 roku[119]. W lidze Barcelona od początku zajmowała pierwsze miejsce w tabeli, czasami oddając je Sevilli. Lecz pod koniec sezonu Real Madryt dogonił drużynę z Katalonii. Mimo wygranego przez Barçę w ostatniej kolejce spotkania z beniaminkiem i zarazem spadkowiczem z Primera División Gimnastikiem Tarragona 5:1[120], drużyna nie obroniła mistrzostwa kraju, gdyż Real Madryt odniósł zwycięstwo 3:1 nad Realem Mallorca i mając korzystniejszy bilans bramkowy, zdobył mistrzostwo kraju[121]. Na osłodę zespół Azulgrany wywalczył w sezonie 2006/2007 Puchar Katalonii. 15 sierpnia 2007 FC Barcelona zdobyła Puchar Beckenbauera, grając przeciwko Bayernowi Monachium i wygrywając ostatecznie 1:0 po bramce Lionela Messiego[122]. 3 lipca 2007, ogłoszono, iż przestała istnieć druga drużyna rezerw – FC Barcelona C. Stało się to z powodu spadku z Segunda División B do Tercera División pierwszej drużyny rezerw – Barçy B. W efekcie FC Barcelona C musiał być przesunięty do I ligi katalońskiej, ponieważ przepisy zakazują gry dwóm zespołom jednego klubu w jednej klasie rozgrywkowej Hiszpanii[123]. Sezon 2007/2008 Sezon 2007/2008 zaczął się od kupna Thierry'ego Henry'ego za 24 miliony euro. Mimo bardzo dobrego składu, drużyna grała słabo. Główną przyczyną tak słabego sezonu był Ronaldinho, który, oficjalnie, doznał kontuzji. Sezon drużyna FC Barcelona zakończyła na trzeciej pozycji[124]. Sezon 2008/2009 Sezon 2008/2009 FC Barcelona rozpoczął z nowym trenerem, Josepem Guardiolą. Jedną z jego pierwszych decyzji było sprzedanie dwóch podstawowych zawodników: Deco do Chelsea Londyn i Ronaldinho do A.C. Milan. Następnie sprowadził siedmiu nowych zawodników, wśród nich był prawy pomocnik - Daniel Alves, który przeszedł do klubu za 29,5 mln euro plus ewentualne premie za wyniki (maksymalnie może osiągnąć 35,5 mln). Tym samym stał się najdroższym obrońcą zakupionym przez klub z Primera División[125]. Azulgrana rozpoczęła sezon od przegranej z CD Numancia 0:1[126], a później zremisowała na Camp Nou z Racingiem 1:1[127]. Jednak, po tych początkowych niepowodzeniach zespół grał coraz lepiej i wygrał La Liga i Copa del Rey, pokonując w finale Athletic Bilbao 4:1[128]. 27 maja 2009 roku FC Barcelona pokonał 2:0 Manchester United w finale Ligi Mistrzów, po bramkach Samuela Eto'o w 10 minucie oraz Lionela Messiego w 70 minucie[129]. Finał Ligi Mistrzów 2008/2009 27 maja 2009, środa FC Barcelona 2:0 Manchester United Stadio Olimpico, Rzym Widzów: 62 467 Sędzia: Massimo Busacca Szwajcaria Samuel Eto'o Gol 10' Lionel Messi Gol 70' 1:0 - Yellow card.svg Cristiano Ronaldo (78'), Paul Scholes (80'), Nemanja Vidić (90+3') 1. Víctor Valdés - 3. Gerard Pique, 5. Carles Puyol, 6. Xavi, 8. Andres Iniesta (90+2' → Pedro), 9. Samuel Eto'o, 10. Lionel Messi, 14. Thierry Henry (72' → Seydou Keita), 16. Sylvinho, 24. Yaya Touré, 28. Sergio Busquets; trener: Pep Guardiola 1. Edwin van der Sar - 3. Patrice Evra, 5. Rio Ferdinand, 7. Cristiano Ronaldo, 8. Anderson (46' → Carlos Tevez), 10. Wayne Rooney, 11. Ryan Giggs) (75' → Paul Scholes), 13. Park Ji-sung (66' → Dimityr Berbatow), 15. Nemanja Vidić, 16. Michael Carrick, 22. John O'Shea; trener: Alex Ferguson Liga Mistrzów UEFA 2008–09 Zwycięzcy Hiszpania FC Barcelona Trzeci Tytuł Sezon 2008/2009 został uznany za najlepszy w historii całego klubu. Nigdy dotąd drużyna nie wygrała 3 najważniejszych trofeów[130]. Sezon 2009/2010 Zmagania w sezonie 2009/2010 Barça rozpoczęła triumfem w Superpucharze Hiszpanii, pokonując Athletic Bilbao 2:1 na San Mamés oraz 3:0 na Camp Nou[131]. Następnym sukcesem drużyny prowadzonej przez Pepa Guardiolę było zdobycie Superpucharu Europy. Mecz rozegrany w Monako przeciwko Szachtarowi Donieck zakończył się wynikiem 1:0, a zwycięskiego gola zdobył w 115. minucie meczu Pedro. W 2009 roku FC Barcelona zanotował rekordowy budżet w historii klubu, wynoszący 405 milinów euro[132]. Symbole i barwy Herb Tarcza herbowa klubu posiada, popularny w XVI-wiecznej Europie, kształt dzbana. Jest to tarcza trójdzielna, gdzie dwa górne pola przedstawiają krzyż świętego Jerzego i barwy Katalonii, co nawiązuje do godła Barcelony, zaś w polu dolnym widnieje piłka na tle czterech granatowych i trzech bordowych pasów - barw klubowych. Pola górne od dolnego oddziela żółty pas, na którym widnieją inicjały klubu - FCB. Istnieją trzy legendy związane z kształtem tarczy. Pierwsza z nich głosi, że Joan Gamper wzorował się na herbach klubów szwajcarskich. Druga wersja mówi o konkursie, jaki rozpisano wśród kibiców, a rysunek kartusza dostarczył anonimowy fan. Trzecia podaje, iż wygląd herbu opracowali pierwsi członkowie klubu wraz z założycielami, ale kształt tarczy to pomysł Gampera. Pierwszą wersją była odznaka Barcelony z koroną i nietoperzem. Kilka lat później dodano dębowo-palmowy wieniec sławy na tle prostokątnego dwudzielnego, granatowo-żółtego pola, a następnie obwiedziono go okrągłą obwódką z rokiem założenia klubu i jego nazwą. W 1906 wszedł w użycie pomysł Gampera – pierwszy kartusz herbowy w formie dzbana, do którego wkrótce zostały dodane skrzydełka. Widniejące na białym pasie w jego środku litery F.C.B.. Herb utrzymał się do 1920. Następny projekt odbiegał nieco od poprzedniego. U dołu był nieco szerszy, a pola zostały oddzielone żółtymi pasami. Powiększono też piłkę znajdującą się w środku dolnego pola, a środkowy pas otrzymał żółtą barwę. W 1936 zmieniono kształt skrzydełek, zmianie uległ także pas, na którym widoczne były inicjały – na kolor czarny. Żółte pasy dzielące zostały zlikwidowane. Pojawiła się także nowa piłka, na wzór tej, którą rozgrywano mecze w Primera División. Gdy w Hiszpanii zakończyła się wojna domowa, logo uległo kolejnej modyfikacji, co nastąpiło pod naciskiem faszystowskiego rządu. Usunięto dwa z czterech pasów, symbolizujących flagę regionu. Zmianie uległ także kolor pasa – z czarnego na żółty, na której znajdowały się nowej, bardziej hiszpańsko brzmiącej nazwy klubu C.F.B. Herb z okazji stulecia klubu W 1946, zmieniono ułożenie skrzydełek i do monogramu dodano de z napisem znajdującym się na zmienionym, białym tle. Kolor piłki zmieniono na czerwony. Czternaście lat później znikł jednak przyimek de, zmieniono również tło pasa na żółty. Ten projekt emblematu utrzymał się do 1974. Na siedemdziesięciopięciolecie klubu przywrócono dawne inicjały, które zostały umieszczone na białym tle. Zmieniono nieznacznie kształt skrzydełek. W 1975 zmieniono po raz kolejny pas, na kolor żółty. Ów pas po raz pierwszy połączono z żółtym obramowaniem. Ostatni projekt przyjęto 28 sierpnia 2002, a przedstawił go Claret Serrahim. Liczba zakończeń na skrzydełkach została zredukowana do jednego, z monogramu usunięto kropki – teraz widnieje napis FCB. Także piłka znajdująca się w dolnej części herbu zmieniła barwę na żółtą. Źródło: [133] Stroje Barwy drużyny Kit body bluehalf.png Barwy drużyny Barwy drużyny Barwy drużyny 1899 Kit left arm blue stripes.png Kit body bluestripes.png Kit right arm blue stripes.png Barwy drużyny Barwy drużyny 1910 Kit left arm blue stripes.png Kit body bluestripes.png Kit right arm blue stripes.png Barwy drużyny Barwy drużyny 1913 Kit left arm blue stripes.png Kit body bluestripes.png Kit right arm blue stripes.png Barwy drużyny Barwy drużyny 1920 Barwy drużyny Kit body halfbluestripes.png Barwy drużyny Barwy drużyny Barwy drużyny 1992 Kit left arm blue stripes.png Kit body bluestripes.png Kit right arm blue stripes.png Barwy drużyny Barwy drużyny 1995 Barwy drużyny Kit body bluestripes2.png Barwy drużyny Barwy drużyny Barwy drużyny 1998 Barwy drużyny Kit body bluehalf.png Barwy drużyny Barwy drużyny Barwy drużyny 1999 Kit left arm fcbarcelona.png Kit body fcbarcelona.png Kit right arm fcbarcelona.png Barwy drużyny Barwy drużyny 2004/05 Kit left arm blue stripes.png Kit body bluestripes.png Kit right arm blue stripes.png Barwy drużyny Barwy drużyny 2005/06 Barwy drużyny Kit body halfbluestripes.png Barwy drużyny Barwy drużyny Barwy drużyny 2006/07 Kit left arm left nike Baca.png Kit body Barca1.png Kit right arm right nike Baca.png Barwy drużyny Barwy drużyny 2007/08 Barwy drużyny Kit body redhalf2.png Barwy drużyny Barwy drużyny Barwy drużyny 2008/09 Kit left arm fcbarcelona0910h.png Kit body fcbarcelona0910h.png Kit right arm fcbarcelona0910h.png Barwy drużyny Kit socks fcbarcelona0910h.png 2009/10 Źródło: [134][135] Sukcesy Międzynarodowe Superpuchar Hiszpanii Trofea umieszczone w Muzeum FC Barcelona Information icon.svg Osobny artykuł: Mecze piłkarskie FC Barcelona w finałach europejskich rozgrywek pucharowych. Puchar/Liga Mistrzów: 3 Puchar Mistrzów zdobyty przez Barcelonę w 1992 r 1991/1992 1:0 (dogrywka) rywal: Sampdoria Genua; bramka: Ronald Koeman w 112[136] minucie z rzutu wolnego 2005/2006 2:1 rywal: Arsenal F.C.; bramki: Samuel Eto'o w 76 minucie i Juliano Belletti w 81 minucie 2008/2009 2:0 rywal: Manchester United; bramki: Samuel Eto'o w 10 minucie i Lionel Messi w 70 minucie Finał Ligi Mistrzów: 3 1960/1961 2:3 rywal: SL Benfica 1985/1986 0:0 (karne 0:2) rywal: Steaua Bukareszt 1993/1994 0:4 rywal: A.C. Milan Puchar UEFA (Puchar Miast Targowych): 3 1957/1958 2:2 i 6:0 rywal: Reprezentacja Londynu 1959/1960 0:0 i 4:1 rywal: Birmingham City 1965/1966 0:1 i 4:2 rywal: Real Saragossa Finał Pucharu UEFA: 1 1961/1962 2:6 i 1:1 rywal: Valencia CF Puchar Zdobywców Pucharów: 4 1978/1979 4:3 rywal: Fortuna Düsseldorf 1981|1982 2:1 rywal: Standard Liege 1988/1989 2:0 rywal: Sampdoria Genua 1996/1997 1:0 rywal: Paris Saint-Germain Finał Pucharu Zdobywców Pucharów: 2 1968/1969 2:3 rywal: Slovan Bratysława 1990/1991 1:2 rywal: Manchester United F.C. Superpuchar Europy: 3 1993 1:1 i 2:1 rywal: Werder Brema 1998 2:0 i 1:1 rywal: Borussia Dortmund 2009 1:0 (0:0 0:0 0:0) rywal: Szachtar Donieck Przegrane: 4 1979 0:1 i 1:1 rywal: Nottingham Forest 1982 1:0 i 0:3 (po dogrywce) rywal: Aston Villa 1989 1:1 i 0:1 rywal: A.C. Milan 2006 0:3 (0:2) rywal: Sevilla FC Puchar Interkontynentalny/Klubowe Mistrzostwa Świata: 0 Przegrane: 2 1992 1:2 rywal: Sport Club Corinthians Paulista 2006 0:1 rywal: Internacional Porto Alegre Puchar Łaciński: 2 1949, 1952 Mały Puchar Świata: 1 1957 Puchar Beckenbauera[137]: 1 2007 1:0 rywal: Bayern Monachium Krajowe Mistrzostwo Hiszpanii: 19[138] Wyniki uzyskane przez FC Barcelona w Primera División (w latach 1937-1939 z powodu wojny domowej w Hiszpanii nie prowadzono rozgrywek) * o 1928/1929, 1944/1945, 1947/1948, 1948/1949, 1951/1952, 1952/1953, 1958/1959, 1959/1960, 1973/1974, 1984/1985, 1990/1991, 1991/1992, 1992/1993, 1993/1994, 1997/1998, 1998/1999, 2004/2005, 2005/2006, 2008/2009 2 miejsce: 21 * o 1929/1930, 1945/1946, 1953/1954, 1954/1955, 1955/1956, 1961/1962, 1963/1964, 1966/1967, 1967/1968, 1970/1971, 1972/1973, 1975/1976, 1976/1977, 1977/1978, 1981/1982, 1985/1986, 1986/1987, 1988/1989, 1996/1997, 1999/2000, 2002/2003, 2006/2007 3 miejsce: 12 * o 1931/1932, 1942/1943, 1956/1957, 1957/1958, 1965/1966, 1968/1969, 1971/1972, 1974/1975, 1983/1984, 1989/1990, 1995/1996, 2007/2008 Puchar Hiszpanii: 25 (rekord)[139] * o 1909/1910, 1911/1912, 1912/1913, 1919/1920, 1921/1922, 1924/1925, 1925/1926, 1927/1928, 1941/1942, 1950/1951, 1951/1952, 1952/1953, 1956/1957, 1958/1959, 1962/1963, 1967/1968, 1970/1971, 1977/1978, 1980/1981, 1982/1983, 1987/1988, 1989/1990, 1996/1997, 1997/1998, 2008/2009. Superpuchar Hiszpanii: 8[140] od lewej mecze u siebie i na wyjeździe 1983 3:1 i 0:1 rywal: Athletic Bilbao 1991 1:0 i 1:1 rywal: Atlético Madryt 1992 3:1 i 1:2 rywal: Atlético Madryt 1994 0:2 i 4:5 rywal: Real Saragossa 1996 5:2 i 1:3 rywal: Atlético Madryt 2005 3:0 i 1:2 rywal: Real Betis 2006 0:1 i 3:0 rywal: Espanyol Barcelona 2009 3:0 i 2:1 rywal: Athletic Bilbao Przegrane: 7 * o 1985, 1988, 1990, 1993, 1997, 1998, 1999 Mistrzostwo Katalonii: 21[141] 1904/1905, 1908/1909, 1909/1910, 1910/1911, 1912/1913, 1915/1916, 1918/1919, 1919/1920, 1921/1922, 1923/1924, 1924/1925, 1925/1926, 1926/1927, 1927/1928, 1929/1930, 1930/1931, 1931/1932, 1934/1935, 1935/1936, 1937/1938. Puchar Ligi: 2[142] * 1982/1983 2:2 i 2:1 rywal: Real Madryt * 1985/1986 0:1 i 2:0 rywal: Real Betis Puchar Katalonii: 4[143] * 1999/2000 3:0 rywal: CE Mataró * 2003/2004 1:0 rywal: Espanyol Barcelona * 2004/2005 2:0 rywal: Espanyol Barcelona * 2006/2007 1:1 (k.5-4) rywal: Espanyol Barcelona Puchar Joana Gampera: 33[144] * o 1966, 1967, 1968, 1969, 1971, 1973, 1974, 1975, 1976, 1977, 1979, 1980, 1983, 1984, 1985, 1986, 1988, 1990, 1991, 1992, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, 2000, 2001, 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2008. Puchar Alfonso Macaya (Puchar Katalonii): 22[145] * o 1902, 1905, 1909, 1910, 1911, 1913, 1916, 1919, 1920, 1921, 1922, 1924, 1925, 1926, 1927, 1928, 1930, 1931, 1932, 1935, 1936, 1938. Liga Śródziemnomorska: 1[146] * o 1937. Puchar ligi Katalońskiej: 1[147] * o 1937/1938. Gran Derbi Gran Derbi nazywane również El Clásico to rywalizacja Barcelony i Realu Madryt, wchodzi w skład derbowych rywalizacji piłkarskich Europy. Co najmniej dwukrotnie w każdym sezonie piłkarze obu klubów spotykają się na murawie jednej z drużyn, aby rozegrać Gran Derbi – wymagające historycznie spotkanie w całym sezonie Primera División. Historia rozgrywania Derbów Europy sięga 13 maja 1902, kiedy to w stolicy Hiszpanii Madrid FC podejmował FC Barcelona w pierwszym w historii finale Pucharu Copa del Rey. Drużyna z Katalonii pokonała Madrid FC 3:1, za sprawą większego doświadczenia oraz obecności w składzie sześciu zagranicznych piłkarzy. Natomiast założony w 1902 przeciwnik miał ich tylko trzech. Pierwsze mecze Do tej pory w meczach ligowych rozegrano po 76 spotkań na boiskach obu rywali. Pierwsze spotkanie w lidze miało miejsce 17 lutego 1929, w drugiej kolejce pierwszego sezonu ligowego. Wówczas Barcelona uległa na swoim ówczesnym stadionie – Camp de Les Corts 1:2 zespołowi gości. Jednak doprowadzono do wyrównania statystyk wygrywanych meczów jeszcze w owym sezonie, osiem kolejek później, wygrywając na stadionie Madrid FC - Chamartin - 1:0. Statystyki Na przestrzeni ponad stu lat Barça odnosiła więcej zwycięstw w tej rywalizacji, włączając w rachunki również mecze nieoficjalne. Zawodnicy ci wygrywali 94 spotkania, a przegrali 87 razy. Wynik remisowy padł w 51 meczach. Statystyka strzelonych bramek również jest korzystna dla FC Barcelona – 402 strzelonych bramek, natomiast liczba goli strzelonych dla madryckiego zespołu wynosi 390. Jednak to Real Madryt może się poszczyć większą ilością bramek zdobytych w jednym meczu. Najbardziej dotkliwa porażka Dumy Katalonii miała miejsce w 1943, kiedy to przegrał 1:11. Natomiast FC Barcelona na wyjeździe wygrał z Blancos 5:0, w rok później. Tylko jednemu trenerowi Barçy udało się dwukrotnie pokonać Królewskich na wyjeździe – Frankowi Rijkaardowi – w sezonach 2003/2004 i 2005/2006. Podsumowanie * Rozegranych spotkań: 238 * Wygranych przez Barçę: 96 * Wygranych przez Real: 89 * Zakończonych remisem: 53 * Goli dla Barçy: 411 * Goli dla Realu: 396 * Najwyższe zwycięstwo FC Barcelona: 5:0 (sezon 1944/1945) * Najwyższe zwycięstwo Realu Madryt: 11:1 (sezon 1942/1943) * Przypisy: [148] Grupy kibicowskie Almogàvers Almogàvers[149] – grupa dopingująca piłkarzy FC Barcelona, jak również reprezentację Katalonii. Została założona 1 listopada 1989 w czasie pucharowego meczu z RSC Anderlecht. Na stadionie zasiada na trybunie północnej. Większość członków tej grupy stanowią Katalończycy, którzy chcieliby, aby Katalonia była niepodległym państwem, a nie – jak obecnie – jedynie autonomią. W kulminacyjnym momencie działania tej grupy, liczyła ona około 500 członków, jednak ta liczba spadła, i w listopadzie 2006 wyniosła zaledwie 150 osób. Sympatyzują z kibicami klubów: Genoa CFC, San Lorenzo de Almagro Buenos Aires, West Ham United F.C. oraz Celtic F.C.. Ich wrogowie to najbardziej radykalna grupa kibiców Realu Madryt i Espanyolu Barcelona. Dracs 1991 Dracs 1991[150][151] to grupa kibiców powstała 6 stycznia 1991 podczas meczu z CD Logrones. Na stadionie zajmują miejsca na trybunie południowej. Założeniem tej grupy jest nie okazywanie agresji, ale z utrzymaniem katalońskiego patriotyzmu. Wcześniej grupa ta dopingowała piłkarzy, teraz dopinguje sportowców innych sekcji klubowych, którzy rozgrywają mecze w Palau Blaugrana[152]. Boixos Nois Boixos Nois[153] [154] to najbardziej radykalna grupa kibiców katalońskiego klubu, założona w 1981. Członkowie przychodzili na każdy mecz, a gdy nadarzała się okazja, głośno wyrażali swą opinię na temat polityki władz Hiszpanii, nie zgadzających się na niepodległość państwa Katalonia. Ich poglądy były nacjonalistyczne. Jednak w pięć lat później po założeniu tej grupy utworzyła się dodatkowa formacja Boixos Oi!, zrzeszająca fanatyków, skrajnych prawicowców, często karanych. Ich ideologia polegała na zmuszaniu kibiców innych klubów do kibicowania FC Barcelona drogą przemocy fizycznej. W 2000, gdy prezesem klubu został Joan Gaspart, członkowie tej grupy zaczęli wchodzić na stadion bezpłatnie. Podczas meczu przeważnie występują w szalikach z herbem klubu i nazwą grupy. Jednak ich radykalizm nie zawsze jest akceptowany – w 2000, turysta z Meksyku został zasztyletowany na Camp Nou, ponieważ miał na sobie koszulkę piłkarza Realu Madryt i reprezentacji Hiszpanii – Raúla. Ich działalność została ograniczona, gdy prezesem klubu został Joan Laporta, któremu obce są poglądy radykalne. W efekcie grupa ograniczyła swoją działalność do meczów wyjazdowych. Hymn Obecny hymn FC Barcelona – Cant del Barça – powstał 27 listopada 1974 z okazji obchodów siedemdziesiątej piątej rocznicy założenia klubu. Muzykę skomponował Manuel Valls Gorina, natomiast słowa napisali: Jaume Picas oraz Josep Maria Espinàs i Massip. Zapis nutowy zachował się do dnia dzisiejszego[155]. Wcześniej hymnem był utwór napisany przez Capdevilę i Rafaela Folcha. Wtedy wykonawcą podkładu muzycznego był Enric Morera. Wykonano też hymn z okazji obchodów stulecia. Słowa napisał Ramón Solsona, a pieśń wykonał Antoni Ros-Marbá[156]. Kadra drużyny na sezon 2009/2010 Nr Pozycja Piłkarz 1 Hiszpania 1 bramkarzBR Víctor Valdés (drugi wicekapitan) 2 Brazylia 2 obrońcaOB Dani Alves 3 Hiszpania 2 obrońcaOB Gerard Piqué 4 Meksyk 2 obrońcaOB Rafael Márquez 5 Hiszpania 2 obrońcaOB Carles Puyol (kapitan) 6 Hiszpania 3 pomocnikPO Xavi (pierwszy wicekapitan) 8 Hiszpania 3 pomocnikPO Andrés Iniesta (trzeci wicekapitan) 9 Szwecja 4 napastnikNA Zlatan Ibrahimović 10 Argentyna 4 napastnikNA Lionel Messi 11 Hiszpania 4 napastnikNA Bojan Krkić 13 Hiszpania 1 bramkarzBR José Manuel Pinto 14 Francja 4 napastnikNA Thierry Henry 15 Mali 3 pomocnikPO Seydou Keita 16 Hiszpania 3 pomocnikPO Sergio Busquets 17 Hiszpania 4 napastnikNA Pedro Nr Pozycja Piłkarz 18 Argentyna 2 obrońcaOB Gabriel Milito 19 Brazylia 2 obrońcaOB Maxwell 21 Ukraina 2 obrońcaOB Dmytro Czyhrynski 22 Francja 2 obrońcaOB Éric Abidal 24 Wybrzeże Kości Słoniowej 3 pomocnikPO Yaya Touré 26 Hiszpania 2 obrońcaOB Marc Bartra 27 Hiszpania 4 napastnikNA Oriol 28 Meksyk 3 pomocnikPO Jonathan dos Santos 30 Hiszpania 1 bramkarzBR Rubén 31 Izrael 3 pomocnikPO Gai Assulin 32 Hiszpania 2 obrońcaOB Andreu Fontàs 33 Hiszpania 2 obrońcaOB Marc Muniesa 34 Hiszpania 4 napastnikNA Thiago 35 Hiszpania 4 napastnikNA Jeffrén 36 Hiszpania 4 napastnikNA Jonathan Soriano Źródło:[157][158] Piłkarze na wypożyczeniu Nr Pozycja Piłkarz –– Hiszpania 2 obrońcaOB Alberto Botía (do Sportingu Gijon) –– Urugwaj 2 obrońcaOB Martín Cáceres (do Juventusu Turyn) –– Brazylia 2 obrońcaOB Henrique (do Racingu Santander) Nr Pozycja Piłkarz –– Hiszpania 2 obrońcaOB Víctor Sánchez (do Xerez) –– Białoruś 3 pomocnikPO Aliaksandr Hleb (do Stuttgartu) –– Brazylia 4 napastnikNA Keirrison (do Benfiki Lizbona) Transfery na sezon 2009/2010 Przybyli Piłkarz Narodowość Pozycja Transfer Klub Kraj Zlatan Ibrahimović Szwecja Napastnik 69 mln € Inter Mediolan Włochy Maxwell Brazylia Obrońca 4,5 mln € Inter Mediolan Włochy Keirrison Brazylia Napastnik 14 mln € Palmeiras Brazylia Dmytro Czyhrynski Ukraina Obrońca 25 mln € Szachtar Donieck Ukraina Henrique Brazylia Obrońca powrót z wypożyczenia Bayer Leverkusen Niemcy Odeszli Piłkarz Narodowość Pozycja Transfer Klub Kraj Sylvinho Brazylia Obrońca za darmo Manchester City F.C. Anglia Samuel Eto'o Kamerun Napastnik 20 mln € Inter Mediolan Włochy Albert Jorquera Hiszpania Bramkarz za darmo Girona FC Hiszpania Eiður Guðjohnsen Islandia Napastnik 2 mln € AS Monaco Monako Wypożyczeni Piłkarz Narodowość Pozycja Transfer Klub Kraj Keirrison Brazylia Napastnik za darmo Benfica Lizbona Portugalia Alaksandr Hleb Białoruś Pomocnik za darmo VfB Stuttgart Niemcy Martín Cáceres Urugwaj Obrońca za darmo Juventus Turyn Włochy Henrique Brazylia Obrońca za darmo Racing Santander Hiszpania Podsumowanie Zarobki Green Arrow Up.svg Wydatki Red Arrow Down.svg Bilans Straight Line Steady.svg 22 mln € 112,5 mln € - 90,5 mln € Sztab szkoleniowy[159][8] * Pierwszy trener: Josep Guardiola * Drugi trener: Tito Vilanova * Trzeci trener: Lorenzo Buenaventura * Dyrektor Sportowy: Txiki Begiristain * Trener bramkarzy: Juan Carlos Unzué * Trener FC Barcelona Atlètic: Luis Enrique * Trener fitness: Paco Seirul-lo * Trener fitness: Aureli Altimira * Trening siłowy: Francesc Cos * Lekarz: Ricard Pruna * Lekarz: Daniel Medina * Fizjolog: Estebana Gorostiaga Władze klubu * Prezes: Joan Laporta i Estruch * Pierwszy wiceprezes: Albert Vicens i Rahola * Wiceprezesi: o Alfons Godall i Martínez o Marc Ingla i Mas o Ferran Soriano i Compte * Sekretarz i rzecznik prasowy: Xavier Cambra i Vergés * Skarbnik: Jaume Ferrer i Graupera * Członkowie: o Joan Boix i Sans o Alfonso Castro i Sousa o Josep Cubells i Ribé o Joan Franquesa i Cabanas o Evarist Murtra i de Anta o Albert Perrín i Calvet o Antoni Rovira i Monjo o Josep Lluís Vilaseca i Requena o Clàudia Vives-Fierro i Planas o Rafael Yuste i Abel o Jacint Borràs i Manuel Źródło: [160] Indywidualne sukcesy piłkarzy Gracze, którzy zdobyli ze swoją reprezentacją tytuł Mistrzów Świata i grali w FC Barcelona. * Argentyna Diego Maradona (Meksyk 1986) * Brazylia Romario (USA 1994) * Brazylia Ronaldo (USA 1994, Korea i Japonia 2002) * Francja Laurent Blanc (Francja 1998) * Francja Emmanuel Petit (Francja 1998) * Francja Lilian Thuram (Francja 1998) * Francja Thierry Henry (Francja 1998) * Francja Christophe Dugarry (Francja 1998) * Brazylia Rivaldo (Korea i Japonia 2002) * Brazylia Edmilson (Korea i Japonia 2002) * Brazylia Ronaldinho (Korea i Japonia 2002) * Brazylia Juliano Belletti (Korea i Japonia 2002) * Włochy Gianluca Zambrotta (Niemcy 2006) Laureaci Złotej Piłki, którzy występowali w FC Barcelona. * Hiszpania Luis Suárez (1960) * Holandia Johan Cruijff (1973) * Dania Allan Simonsen (1977) * Bułgaria Christo Stoiczkow (1994) * Brazylia Ronaldo (1997, 2002) * Brazylia Rivaldo (1999) * Portugalia Luís Figo (2000) * Brazylia Ronaldinho (2005) Gracze, którzy zdobyli tytuł Piłkarza Roku FIFA i grali w FC Barcelona. * Brazylia Romario (1994) * Brazylia Ronaldo (1996, 1997, 2002) * Brazylia Rivaldo (1999) * Portugalia Luís Figo (2001) * Brazylia Ronaldinho (2004, 2005) Zdobywcy Trofeo Pichichi[161] w barwach FC Barcelona. * Hiszpania Mariano Martín (1942/1943 – 32 bramki) * Hiszpania César Rodríguez (1948/1949 – 28 bramek) * Paragwaj Cayetano Ré (1964/1965 – 25 bramek) * Hiszpania Carles Rexach (1970/1971 – 17 bramek) * Austria Hans Krankl (1978/1979 – 29 bramek) * Hiszpania Quini (1980/1981 – 20 bramek, 1981/1982 – 26 bramek) * Brazylia Romario (1993/1994 – 30 bramek) * Brazylia Ronaldo (1996/1997 – 34 bramki ) * Kamerun Samuel Eto'o (2005/2006 – 26 bramek) Zdobywcy Trofeo Zamora w barwach FC Barcelona[162]. * Hiszpania Velasco (1947/1948 - średnia wpuszczonych bramek na mecz: 1,19) * Hiszpania Antonio Ramallets (1951/1952 – 1,42; 1955/1956 – 0,82; 1956/1957 – 1,20; 1958/1959 – 0,82; 1959/1960 – 0,88) * Hiszpania José Manuel Pesudo (1965/1966 – 0,68) * Hiszpania Salvador Sadurni (1968/1969 – 0,60; 1973/1974 – 0,73; 1974/1975 – 0,79) * Hiszpania Miguel Reina (1972/1973 - 0,66) * Hiszpania Pedro María Artola (1977/1978 – 0,82) * Hiszpania Francisco Javier Urruti (1983/1984 – 0,78) * Hiszpania Andoni Zubizarreta (1986/1987 – 0,67) * Hiszpania Víctor Valdés (2004/2005 – 0,71; 2008/2009[163] - 0,89) Piłkarze znajdujący się na liście FIFA 100, którzy występowali lub występują w FC Barcelona. * Holandia Johan Cruijff * Surinam Holandia Edgar Davids * Portugalia Luís Figo * Rumunia Gheorghe Hagi * Francja Thierry Henry * Holandia Patrick Kluivert * Dania Michael Laudrup * Anglia Gary Lineker * Hiszpania Luis Enrique * Argentyna Diego Maradona * Holandia Johan Neeskens * Turcja Rüştü Reçber * Brazylia Rivaldo * Brazylia Romário * Brazylia Ronaldinho * Brazylia Ronaldo * Argentyna Javier Saviola * Bułgaria Christo Stoiczkow * Francja Lilian Thuram Stadiony Velodromo de la Bonanova Velodromo de la Bonanova to pierwsze boisko piłkarskie, na którym swoje mecze rozegrał FC Barcelona, w tym przegrany z Anglikami 0:1. Drużyna nie miała go wykupionego na własność, a przez to musiała je dzielić z inną drużyną regionu – El Catala. Poza tym murawa boiska była bardzo nierówna, i trudno było piłkarzom zaprezentować pełnię swoich umiejętności. The Hotel Casanovas Ground Po meczu sparingowym z miejscową drużyną El Catala dnia 25 grudnia 1899, zarząd zdecydował, iż nie mogą dwie drużyny dzielić boiskiem. Dlatego też władze zdecydowały się na dzierżawę stadionu nieopodal hotelu w Barcelonie, Casanovas. Pierwszym meczem jakie rozegrano na tym obiekcie były pierwsze, historyczne derby Katalonii z drużyną Sociedad Española de Futbol, dzisiaj znaną jako Espanyol. Jednak zbyt długi dojazd do obiektu utrudniał piłkarzom jak i trenerom w dobrym przygotowaniu swoich podopiecznych, i punktualne przybycie na spotkanie z rywalem. The Carretera D'Horta Ground Zbytnie opóźnianie rozpoczynania meczów przyczynił się do tego, iż zarząd klubowy musiał szukać kolejnego rozwiązania w kwestii boiska. Poszukiwania zostały zakończone znalezieniem boiska znajdującego się w pobliżu parku w Barcelonie, Guinardo. Pierwszym meczem, jaki rozegrano na tym obiekcie odbył się w ramach Pucharu Alfonso Macaya, 23 listopada 1901, zakończony wynikiem 4:0 dla gospodarzy, a hat-trickiem popisał się kapitan drużyny, Joan Gamper. The Carrer Muntander Ground Poprzedni stadion był zbyt mały, aby można było pomieścić wszystkich kibiców, przychodzących na spotkania, aby zobaczyć drużynę na żywo, dlatego też, zdecydowano się na kolejne przeprowadzenie na inny stadion w Barcelonie. Tym razem to The Carrer Muntander Ground. Pierwszym meczem było spotkanie rozegrane w finale Pucharu Katalonii z Espanyolem Barcelona 3:2. Jednak mimo wygranej, odchodzili socios, a nie przybywało nowych, którzy wprowadziliby nową atmosferę w klubie. Dlatego też Joan Gamper zdecydował się pełnić funkcję prezesa i rozpoczął poszukiwania kolejnego stadionu, ponieważ lokalny rywal kupił obiekt. Stadion de la calle Industria Pierwszym meczem jaki rozegrano na Spittonie był mecz pomiędzy FC Barcelona a El Catala. Ostateczny wynik tego spotkania to 2:2. Miało to miejsce dnia 14 marca 1909 w Pucharze Katalonii. W ówczesnych latach stadion można było uznać za nowoczesny, ponieważ posiadał sztuczne oświetlenie, i żaden inny stadion nie mógł się tym poszczycić. Obiekt był też stosunkowo duży – dysponował 6000 miejsc, w tym 1500 siedzących. Camp de Les Corts Information icon.svg Osobny artykuł: Camp de Les Corts. Na pomysł wybudowania stadionu klubowego wpadł w 1921, ówczesny prezes klubu, Joan Gamper. Wraz z zarządem doszedł do wniosku, iż popularyzacja piłki nożnej w Hiszpanii jest coraz większa, a na mecze przychodziło coraz więcej kibiców, dlatego też zlecił budowę nowego stadionu. Obiekt był pracą Santiago Mestresa i Josepa Alemany. Inauguracyjne spotkanie odbyło się 22 maja 1922, a przeciwnikiem był klub ze szkockiej Premier League, St. Mirren F.C., wygranym przez gospodarzy 2:1. Obiekt był nazywany przez mieszkańców Hiszpanii Katedrą Futbolu ponieważ mógł pomieścić 30 tysięcy widzów. Wojna domowa w Hiszpanii nie przeszkodziła we wzroście liczby cules, których do 1941 przybywało coraz więcej, aż w końcu zarząd zdecydował się na modernizację obiektu. Po czterech latach ta liczba wyniosła 60 tysięcy widzów, a po czterech kolejnych 75 tysięcy. Istniał jednak pewien problem – inne kluby chciały być gospodarzami na obiekcie, a zarząd zdecydował się na sprzedanie stadionu zespołowi wówczas występującemu w Segunda División. Camp Nou Information icon.svg Osobny artykuł: Camp Nou. Camp Nou przed meczem FC Barcelona - Valencia CF, wrzesień 2006. Projekt zmodernizowanego Camp Nou Po sprzedaniu obiektu Les Corts innemu klubowi, władze FC Barcelona zdecydowały się na budowę jeszcze większego stadionu – Camp Nou. Jego budowa trwała 3 lata i kosztowała 300 mln peset. Pierwsze, inauguracyjne spotkanie rozegrano 24 września 1957, a przeciwnikiem była Reprezentacja Warszawy, która przegrała 2:4. W 2012 do użytku ma zostać oddane przebudowane Camp Nou. W ramach projektu wartego 250 mln euro stadion zostanie m.in. powiększony do 104 000 miejsc oraz częściowo zadaszony. Autorem pro

Stworzono: Czwartek, 5 Listopad 2009

8 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Historia klubu Początki klubu Zespół Interu Mediolan w roku 1908 Historia Interu Mediolan jest związana z rywalem zza miedzy – Milanem. Ten drugi klub powstał w 1899 roku i już na początku XX wieku zdobywał mistrzostwo Włoch. W 1908 roku Włoska Federacja Piłkarska wprowadziła przepis zakazujący obcokrajowcom występów w rozgrywkach mistrzowskich. Zakaz skłonił więc grupę postępowych działaczy Milanu do założenia nowego klubu. 9 marca odbyło się spotkanie na którym podjęto decyzję o utworzeniu Football Club Internazionale Milano. Słowo "międzynarodowy" określało charakter klubu, który miał być otwarty na przedstawicieli wszystkich nacji. Pierwszym kapitanem zespołu został Szwajcar – Hernst Manktl, a prezesem nowo powstałego klubu wybrano Giovaniego Paramithiottiego. Pierwsze mistrzostwo Inter zdobył już w 1910 roku – grającym trenerem był wówczas Virgilio Fossati. W kilku następnych latach Inter nie zdołał przebić się do finałowych rozgrywek. Do 1928 roku we Włoszech nie było wspólnej ligi – zespoły rywalizowały w rozgrywkach lokalnych i dopiero najlepsi grali między sobą o mistrzostwo kraju. Inter dwukrotnie wygrywał grupę regionalną, ale zdobycie drugiego mistrzostwa kraju uniemożliwiła mu I wojna światowa. Udało to się jednak w 1920 roku. Zmiana nazwy Po wojnie we Włoszech do władzy doszli faszyści pod wodzą Benito Mussoliniego, którym zaczął przeszkadzać charakter Interu, a konkretnie przymiotnik "międzynarodowy" w nazwie, który w dwudziestoleciu międzywojennym kojarzył się z komunizmem. Inter musiał więc połączyć się z innym mediolańskim klubem [US Milanese – ta efemeryda występowała od 1929 roku jako Ambrosiana lub Ambrosiana-Inter. Nazwa pochodziła od Świętego Ambrożego – byłego biskupa i patrona Mediolanu. Trzeci tytuł mistrzowski (pierwszy w Serie A) klub wywalczył w 1930 roku. W zespole debiutował wówczas jeden z najwybitniejszych włoskich piłkarzy – Giuseppe Meazza. W latach 30. "Nerazzurri" grali świetnie, ale trzykrotnie stawał im na drodze Juventus Turyn – to właśnie w tamtych latach miały początek słynne Derby Włoch między Juve i Interem. Meazza bił strzeleckie rekordy, jednak nie zdobywał złotych medali w Serie A. Inter wrócił na tron we Włoszech w 1938 i 1940 roku. Ligowe triumfy przedzielił też zdobyty po raz pierwszy w historii klubu Puchar Włoch. Po wojnie [edytuj] Do oryginalnej nazwy klub wrócił w 1942 roku, lecz po wojnie na drużynę mówiono już po prostu Inter. "Nerazzurri" wciąż byli w czołówce Serie A, ale na drodze stawał im Juventus albo Milan. Wreszcie w latach 1953-1954 Inter po raz pierwszy zdobył dwa tytuły z rzędu. Zespół prowadził wówczas Alfredo Foni, a grali w nim m.in. świetny bramkarz Giorgio "Kamikaze" Ghezzi, szwedzki lewoskrzydłowy Lennart Skoglund, a w ataku szalał węgier Istvan Nyers. W następnych pięciu sezonach Inter nie stanowił już większego zagrożenia dla Juventusu. Era wielkiego Interu [edytuj] W 1960 roku do Mediolanu przeniósł się z Barcelony trener Helenio Herrera, który został twórcą największych sukcesów Interu. W 1961 roku ściągnął za sobą Hiszpana Luisa Suáreza – jednego z najlepszych wówczas piłkarzy świata. Pierwszy tytuł z "Nerazzurri" Herrera zdobył w 1963 roku – mistrzostwo Włoch dało im przepustkę do Pucharu Europy Mistrzów Klubowych. Rozgrywki po raz pierwszy odbyły się w sezonie 1955/1956, więc Inter z Herrerą dopiero w nich debiutował. Nie był to jednak pierwszy występ w europejskich pucharach – Inter czterokrotnie już brał udział w Pucharze Miast Targowych (późniejszy Puchar UEFA), raz doszedł nawet do półfinału tych rozgrywek. W sezonie 1963/64 Inter w PEMK wyeliminował kolejno Everton F.C., AS Monaco, FK Partizan, a w półfinale Borussię Dortmund. W finale zaś pokonał 3:1 wielki Real Madryt, który wygrał pięć pierwszych edycji Pucharu Europy. Styl Interu określało się jako nowoczesny i skuteczny. Słynne "catenaccio", czyli "rygiel" – defensywne ustawienie zespołu nastawione na kontratak przyniosło Interowi największe sukcesy w historii klubu. "Nerazzurri" co prawda nie zdobyli mistrzostwa Włoch – zajęli pierwsze miejsce w tabeli ex-aequo z Bologną, ale dodatkowy mecz – dziesięć dni po finale z Realem przegrali 0:2. Inter triumfował za to w Pucharze Interkontynentalnym. Rywalizacja z Independiente Avellaneda zakończyła się dopiero w trzecim, decydującym meczu na neutralnym stadionie w Madrycie. Inter wygrał 1:0. Na latach 1964-1965 przypada najlepszy jak dotąd sezon w dziejach klubu. Inter wywalczył swój dziewiąty tytuł mistrza Włoch, ponownie zdobył PEMK oraz Puchar Interkontynentalny. Mógł uzyskać nawet jedno trofeum więcej, ale w finale Pucharu Włoch przegrał w Rzymie z Juventusem 0:1. W Serie A Inter przegrał w sezonie 1964/1965 tylko dwa mecze i wyprzedził Milan o trzy punkty. W finale rozgrywek europejskich dokładnie rok po zwycięstwie nad Realem, "Nerazzurri" pokonali 1:0 Benficę na własnym stadionie San Siro. W finale Pucharu Interkontynentalnego Independiente przegrało natomiast z Interem po raz drugi. W 1966 roku Inter zdobył dziesiąte mistrzostwo Włoch i uzyskał prawo do noszenia na koszulkach złotej gwiazdki (patrz: scudetto). W Pucharze Europy mediolańczycy odpadli w półfinale po potyczkach z Realem. W kolejnych latach mediolańczycy nie wrócili już na szczyt. W sezonie 1966/1967 mistrzostwo Włoch przegrali o punkt z Juventusem. Zresztą na własne życzenie, bo w ostatniej kolejce ulegli 0:1 na wyjeździe przeciętnej Mantovie. Inter do końca walczył teraz o Puchar Europy – w ćwierćfinale wziął rewanż na Realu i wyeliminował "Królewskich", wygrywając 2:0 na Santiago Bernabeu. W finale w Lizbonie czarno-niebiescy wygrywali z Celtikiem 1:0 po bramce Sandra Mazzoli z karnego już w siódmej minucie, ale potem taktyka "catenaccio" nie zdołała powstrzymać Szkotów, którzy strzelili dwa gole. Upadek z piedestału W 1968 roku Herrera zamienił Inter na AS Romę, odszedł prezes Angelo Moratti i dominacja "Nerazzurrich" definitywnie się skończyła. Zespół prowadzi Alfredo Foni, potem pojawił się kolejny Herrera – Heriberto, niespokrewniony jednak z Helenio Herrerą i dopiero Giovanni Invernizzi w 1971 roku wrócił z Interem na szczyt. W zespole wciąż grali Jair, Mazzola i fenomenalny obrońca Giacinto Facchetti, którzy rok później doprowadzili Inter do kolejnego finału Pucharu Europy. 31 maja 1972 roku na stadionie w Rotterdamie mediolańczyków pokonał jednak Ajax Amsterdam z genialnym Johannem Cruyffem, który zdobył oba gole. Przez kolejnych osiem sezonów "Nerazzurri" ani razu nie zakończyli sezonu na podium Serie A. Na kolejny finał europejskich rozgrywek czekali osiemnaście lat. W najważniejszych rozgrywkach, Pucharze Europy (obecna Liga Mistrzów), mediolańczycy nie dotarli już jednak więcej do finału. Tytuł po dziewięciu latach [edytuj] W sezonie 1976/1977 "Nerazzurri" doszli do finału Pucharu Włoch, w którym przegrali 0:2 z lokalnym rywalem, Milanem. Rok później to już Inter zdobył jednak swój drugi puchar, po zwycięstwie 2:1 z SSC Napoli. Dwa lata później klub zdobył dwunaste mistrzostwo Włoch, po kolejnej dwuletniej przerwie "Nerazzurri" wywalczyli krajowy puchar. Wielki sukces odniosło też pięciu piłkarzy Interu, którzy z reprezentacją Włoch zdobyli w 1982 roku mistrzostwo świata. Byli to Alessandro Altobelli, Ivano Bordon, Giampero Marini, Gabriele Oriali i młodziutki Giuseppe Bergomi, który w latach 80. i 90. był następcą Facchetiego. Po dwóch triumfach w lidze Inter jednak znów wpadł w dołek. Odszedł trener Eugenio Bersellini, w następnych sezonach szkoleniowców zmieniano pięć razy, a największymi osiągnięciami były dwa trzecie miejsca. Przełom nastąpił w 1986 roku, gdy trenerem Interu został Giovanni Trapattoni. Jeden z najlepszych włoskich szkoleniowców w historii miał odbudować wielki Inter. Przez pierwsze dwa sezony postępów nie było, ale kiedy zespół wzmocnili Niemcy, Lothar Matthaeus i Andreas Brehme, Inter zdominował rozgrywki Serie A, wyprzedzając drugie w tabeli Napoli o 11 punktów! Trzynaste mistrzostwo Włoch zostało wywalczone w wielkim stylu. Powrót do Europy Na następny triumf w lidze włoskiej "Nerazzurri" mieli czekać najdłużej, bo aż 17 lat. W lata 90. Inter wkraczał z ogromnymi ambicjami – miał w składzie Matthaeusa, który był wówczas jednym z najlepszych pomocników na świecie, a niemieckie trio dopełnili obrońca Brehme i napastnik Juergen Klinsmann. Co prawda w Serie A w latach 1990 i 1991 mediolańczycy zajmowali trzecie miejsce, ale za to znów wygrywali w Europie. W 1991 roku – po raz pierwszy w historii klubu – zdobyli Puchar UEFA (po zwycięstwie w finale z Romą). Potem drużyna przez kilka lat znów grała w kratkę. I biła rekordy zmian na stanowisku trenera. W ciągu trzynastu lat takich roszad było aż 18, a mimo to zespół grał źle – sezon 1993/1994 Inter zakończył dopiero na trzynastym miejscu, najgorszym w historii klubu. Udało się za to zdobyć Puchar UEFA. W finałowym dwumeczu "Nerazzurri" pokonali Austrię Salzburg 2:0. W pierwszym spotkaniu bramkę zdobył Nicola Berti, w rewanżowym – Wim Jonk. Moratti bierze wszystko W lidze nastały chude lata dla Interu. Największa zmiana nastąpiła w 1995 roku – prezydenta Ernesto Pellegriniego (szefował od 1984 roku) zastąpił Massimo Moratti – syn Angelo, który prezesował Interowi w czasach wielkiej ery lat 60. Młodszy z klanu Morattich dał się poznać w kolejnych latach z dwóch stron – jako najbardziej rozrzutny prezydent europejskich klubów oraz jako najbardziej niecierpliwy. Za brak wyników po wydaniu setek milionów euro płacili trenerzy, których Moratti zmieniał jak rękawiczki. Pierwsze trofeum Inter Morattiego zdobył, kiedy do Mediolanu przeszedł najlepszy wówczas piłkarz na świecie – Ronaldo. Brazylijski napastnik prowadził "Nerazzurrich" do zwycięstwa z Pucharze UEFA w sezonie 1997/1998. I znów nastąpiło sześć lat posuchy w których Inter tylko dwa razy znajdował się na podium Serie A. Dopiero w 2005 roku, kiedy nikt w Mediolanie nie pamiętał już o Ronaldo gole strzelał inny Brazylijczyk, Adriano, a zespół prowadził Roberto Mancini, Inter zdobył Puchar Włoch pokonując w finałowym dwumeczu Romę. Rok później "Nerazzurri" powtórzyli sukces po ponownym zwycięstwie nad Romą. Ważniejszy był jednak czternasty tytuł mistrzowski. Po ujawnieniu afery Calciopoli Juventus i Milan otrzymały tak duże kary punktowe, że tytuł przypadł trzeciemu w tabeli Interowi. Sezon 2006/2007 mediolańczycy rozpoczęli nieźle, a w jego połowie grali wręcz fantastycznie. Wygrali aż 17 meczów z rzędu i pobili tym samym rekord Serie A. Inter błyszczał w lidze. Złośliwi mówili jednak, że nie sztuka wygrywać, kiedy w stawce brakuje zdegradowanego do Serie B Juventusu, a ukarany ujemnymi punktami Milan dostał zadyszki przy odrabianiu strat i utknął w środku tabeli. Inter mimo to dominował – przegrał tylko jeden z 38 meczów, zdobył 97 punktów i o 22 wyprzedził drugą w tabeli Romę. W Lidze Mistrzów mediolańczycy odpadli jednak już w 1/8 finału po dramatycznym, zakończonym bójką dwumeczu z Valencią. Wynik 2:2 promował Hiszpanów dzięki golom strzelonym na wyjeździe. W sezonie 2007/2008 Inter potwierdzał swoją dominacje we włoskiej lidze. Po porażce z Liverpoolem w 1/8 Ligi Mistrzów drużyna czarno-niebieskich zaczęła przechodzić lekki kryzys i dopiero po zwycięstwie z AC Parmą w ostatniej kolejce 2:0 i dwóch bramkach Zlatana Ibrahimovicia "Nerazzurri" zapewnili sobie mistrzowski tytuł. W finale Pucharu Włoch po raz czwarty z rzędu zmierzyli się z AS Romą, po zaciętej walce przegrywając w Rzymie 2:1 (w tym sezonie rozgrywany był tylko jeden mecz finałowy). Mecz ten wzbudził nieco kontrowersji, wielu twierdziło bowiem, że druga bramka Romy padła tuż po faulu na zawodniku Interu, a Mirko Vucinic przez pewien czas grał z dwiema żółtymi kartkami (choć nie jest pewne, czy sędzia faktycznie zapisał go w pierwszej połowie na żółtym kartoniku). Także sezon 2008/09 jest dla Nerazzurrich udany. Inter na 3 kolejki przed końcem rozgrywek (wygrana ze Sieną 3-0) zapewnił sobie po raz 4. z rzędu tytuł mistrza włoskiej Serie A – jest to także 17. w historii klubu mistrzostwo w ramach najwyższej klasy włoskiej klubowej piłki nożnej. Osiągnięcia Drużynowe Mistrz Włoch – 17 razy * 1910, 1920, 1930, 1938, 1940, 1953, 1954, 1963, 1965, 1966, 1971, 1980, 1989, 2006, 2007, 2008, 2009. Puchar Włoch – 5 razy * 1939, 1978, 1982, 2005, 2006 Superpuchar Włoch – 4 razy * 1989, 2005, 2006, 2008 Puchar Europy – 2 razy * 1964, 1965 Puchar UEFA – 3 razy * 1991, 1994, 1998 Puchar Interkontynentalny – 2 razy * 1964, 1965 Pirelli Cup – 7 razy * 1996, 1997, 2000, 2001, 2002, 2003, 2006 Tim Trophy – 5 razy * 2002, 2003, 2004, 2005 2007 Birra Moretti Trophy – 3 razy * 2001, 2002, 2007 Stadion [edytuj] Commons-logo.svg Zobacz galerię na Wikimedia Commons: Stadion Giuseppe Meazzy Information icon.svg Osobny artykuł: Stadion Giuseppe Meazzy. Stadio Giuseppe Meazza Stadionem, na którym zespół Interu Mediolan rozgrywa swoje mecze jest Stadion Giuseppe Meazzy o pojemności 85 700 miejsc. Jest to stadion miejski, więc na tym samym obiekcie rozgrywa swoje spotkania drugi mediolański klub – AC Milan. Tradycyjny sektor kibiców Milanu to Curva Sud (Zakole Południowe), a kibiców Interu – Curva Nord (Zakole Północne). Budowa stadionu została rozpoczęta w grudniu 1925 roku. Inauguracja nastąpiła 19 września 1926, kiedy to Inter wysoko pokonał Milan 6:3. Pierwotnie stadion nosił nazwę "San Siro" – od nazwy dzielnicy w której został wybudowany. W 1981 roku obiekt został nazwany imieniem słynnego gracza Interu – Giuseppe Meazzy. Mimo to kibice używają częściej łatwiejszej i pierwotnej nazwy stadionu. W klasyfikacji UEFA San Siro jest jednym z 26 stadionów ocenionych na 5 gwiazdek (najwyższa klasa). * Pojemność: 85 700 miejsc * Długość boiska: 105 m * Szerokość boiska: 68 m * Adres stadionu: Via Piccolomini, 5 20151 Milano Statystyki i ciekawostki [edytuj] * Kapitan zespołu Argentyna Javier Zanetti * Najstarszy zawodnik Włochy Francesco Toldo (37 lat) * Najmłodszy zawodnik Włochy Davide Santon (18 lat) * Najwięcej spotkań Włochy Giuseppe Bergomi (758) * Najwięcej goli (ogółem) Włochy Giuseppe Meazza (287) * Najdłużej występował Włochy Giuseppe Bergomi (przez 19 lat) * Najwięcej bramek w Pucharze Włoch Włochy Alessandro Altobelli (46) * Najwięcej bramek w Europejskich Pucharach Włochy Alessandro Altobelli (35) * Lokalnym rywalem Interu Mediolan jest A.C. Milan. Obydwa te kluby dzielą ze sobą stadion San Siro. Mecze derbowe pomiędzy Interem a Milanem liczą już 265 spotkań. Biorąc ogólne zestawienie spotkań, bilans jest korzystniejszy dla Milanu: 89 razy wygrywał Inter, natomiast Milan odnotował 104 zwycięstwa. 72 razy mecze zakończyły się remisem. W tych meczach Inter zdobył 391 bramek, a Milan strzelił 423 gole. * Mecze pomiędzy Interem a Juventusem są określane mianem derbów D'Italia. Spotkania pomiędzy tymi dwoma zespołami były rozgrywane 205 razy. Inter odnotował 63 zwycięstwa, natomiast Juventus – 93. 49 meczów zakończyło się remisem. W tych wszystkich spotkaniach Inter strzelił 256 bramek, a Juventus 296 goli. * Tytuł mistrza Włoch w 2006 roku Inter zdobył dzięki ukaraniu w aferze korupcyjnej Juventusu, który kosztem Nerazzurrich stracił tytuł mistrzowski. Przyznanie tytułu Interowi wzbudziło pewne kontrowersje, jednak przez wielu obserwatorów zostało uznane za słuszne. Władze Interu określiły przyznanie tytułu dla Czarno-niebieskich mianem Scudetto sprawiedliwych. * Jedynym zastrzeżonym numerem w zespole Interu Mediolan jest numer 3, w którym w latach 1960-1978 występował Giacinto Facchetti * Jedyny klub grający nieprzerwanie w Serie A. Rekordziści Serie A Najwięcej występów * Giuseppe Bergomi 519 * Giacinto Facchetti 476 * Javier Zanetti 467 * Sandro Mazzola 418 * Mario Corso 414 * Giuseppe Baresi 392 * Giuseppe Meazza 365 * Tarcisio Burgnich 359 * Walter Zenga 328 * Alessandro Altobelli 317 Najwięcej bramek * Giuseppe Meazza 246 * Luigi Cevenini 156 * Benito Lorenzi 138 * István Nyers 133 * Alessandro Altobelli 128 * Sandro Mazzola 116 * Roberto Boninsegna 113 * Ermanno Aebi 106 * Christian Vieri 103 * Attilio Demaria 76 Europejskie puchary [edytuj] Najwięcej występów * Javier Zanetti 119 * Giuseppe Bergomi 117 * Iván Córdoba 85 * Giuseppe Baresi 73 * Giacinto Facchetti 73 * Walter Zenga 71 * Alessandro Altobelli 69 * Sandro Mazzola 67 * Riccardo Ferri 62 * Tarcisio Burgnich 61 Najwięcej bramek * Alessandro Altobelli 35 * Giuseppe Meazza 29 * Roberto Boninsegna 22 * Adriano Leite Ribeiro 18 * Sandro Mazzola 16 * Julio Ricardo Cruz 13 * Alvaro Recoba 13 * Aldo Serena 12 * Christian Vieri 12 * Obafemi Martins 12 Puchar Włoch Najwięcej występów * Giuseppe Bergomi 122 * Giuseppe Baresi 94 * Giacinto Facchetti 85 * Alessandro Altobelli 80 * Sandro Mazzola 80 * Giampiero Marini 77 * Walter Zenga 74 * Gabriele Oriali 70 * Graziano Bini 66 * Riccardo Ferri 66 Najwięcej bramek * Alessandro Altobelli 46 * Roberto Boninsegna 36 * Sandro Mazzola 24 * Julio Ricardo Cruz 13 * Giuseppe Meazza 12 * Eddie Firmani 11 * Aldo Serena 10 * Giacinto Facchetti 10 * Mario Corso 9 * Karl-Heinz Rummenigge 9 * Obafemi Martins 9 Ogółem Najwięcej występów * Giuseppe Bergomi 758 * Javier Zanetti 645 * Giacinto Facchetti 634 * Sandro Mazzola 565 * Giuseppe Baresi 559 * Mario Corso 502 * Walter Zenga 473 * Tarcisio Burgnich 467 * Alessandro Altobelli 466 * Riccardo Ferri 418 Najwięcej bramek * Giuseppe Meazza 288 * Alessandro Altobelli 209 * Roberto Boninsegna 171 * Luigi Cevenini 158 * Sandro Mazzola 158 * Benito Lorenzi 143 * István Nyers 133 * Christian Vieri 123 * Ermanno Aebi 106 * Mario Corso 94 Prezydenci klubu * 1908-1909 – Giovanni Paramithiotti * 1909-1910 – Ettore Strauss * 1910-1912 – Carlo De Medici * 1912-1914 – Emilio Hirzel * 1914 – Luigi Ansbacher * 1914-1919 – Giuseppe Visconti Di Modrone * 1919-1920 – Giorgio Hulss * 1920-1923 – Francesco Mauro * 1923-1926 – Enrico Olivetti * 1926-1929 – Senatore Borletti * 1929-1930 – Ernesto Torrusio * 1930-1932 – Oreste Simonotti * 1932-1942 – Ferdinando Pozzani * 1942-1955 – Carlo Masseroni * 1955-1968 – Angelo Moratti * 1968-1984 – Ivanoe Fraizzoli * 1984-1995 – Ernesto Pellegrini * 1995-2004 – Massimo Moratti * 2004-2006 – Giacinto Facchetti * 2006-???? – Massimo Moratti Trenerzy klubu [edytuj] * 1909-1915 – Virgilio Fossati * 1919-1920 – Francesco Mauro * 1920 – Nino Resegotti * 1922-1924 – Bob Spotishwood * 1924-1926 – Paolo Schiedler * 1926-1928 – Arpad Veisz * 1928-1929 – József Viola * 1929-1931 – Arpad Veisz * 1931-1932 – István Tóth * 1932-1934 – Arpad Veisz * 1934-1936 – Gyula Feldmann * 1936 – Albino Carraro * 1936-1938 – Armando Castellazzi * 1938-1940 – Tony Cargnelli * 1940-1941 – Giuseppe Peruchetti * 1941 – Italo Zamberletti * 1941-1942 – Ivo Fiorentini * 1942-1943 – Giovanni Ferrari * 1945-1947 – Carlo Carcano * 1947 – Nino Nutrizio * 1947-1948 – Giuseppe Meazza * 1948 – Carlo Carcano * 1948-1949 – John Astley * 1949-1950 – Giulio Cappelli * 1950-1952 – Aldo Olivieri * 1952-1955 – Alfredo Foni * 1955-1956 – Aldo Campatelli * 1956 – Giuseppe Meazza * 1956-1957 – Annibale Frossi * 1957 – Luigi Ferrero * 1957 – Giuseppe Meazza * 1957-1958 – Jesse Carver * 1958-1959 – Giuseppe Bigogno * 1959-1960 – Aldo Campatelli * 1960 – Camillo Achilli * 1960 – Giulio Cappelli * 1960-1968 – Helenio Herrera * 1968-1969 – Alfredo Foni * 1969-1970 – Heriberto Herrera * 1970-1973 – Giovanni Invernizzi * 1973 – Enea Masiero * 1973-1974 – Helenio Herrera * 1974 – Enea Masiero * 1974-1975 – Luis Suárez Miramontes * 1975-1977 – Giuseppe Chiappella * 1977-1982 – Eugenio Bersellini * 1982-1983 – Rino Marchesi * 1983-1984 – Luigi Radice * 1984-1986 – Ilario Castagner * 1986 – Mario Corso * 1986-1991 – Giovanni Trapattoni * 1991-1992 – Corrado Orrico * 1992 – Luis Suárez Miramontes * 1992-1994 – Osvaldo Bagnoli * 1994 – Giampiero Marini * 1994-1995 – Ottavio Bianchi * 1995 – Luis Suárez Miramontes * 1995-1997 – Roy Hodgson * 1997 – Luciano Castellini * 1997-1998 – Gigi Simoni * 1998-1999 – Mircea Lucescu * 1999 – Luciano Castellini * 1999 – Roy Hodgson * 1999-2000 – Marcello Lippi * 2000-2001 – Marco Tardelli * 2001-2003 – Héctor Raúl Cúper * 2003 – Corrado Verdelli * 2003-2004 – Alberto Zaccheroni * 2004-2008 – Roberto Mancini * od 2008 – José Mourinho Kibice Fani Interu należą do najbardziej znanych i najlepiej zorganizowanych w Europie. Pierwsze grupy, nazywane ultras – kibice tworzący na każdym meczu tak zwaną oprawę (flagi, race, konfetti, kartony, transparenty itp.) powstały w latach 60 XX w. Najbardziej znani są Boys San, którzy zostali założeni w 1969 roku – to jedna z najstarszych tego typu organizacji we Włoszech. Boys San uważani są za najważniejszą grupę na Curva Nord, czyli Północnym Zakolu stadionu San Siro. Na lewo od nich swoje miejsce mają fani grupy Viking, która powstała w 1984 roku i zasłynęła na jednym z meczów przygotowaniem największej flagi w historii klubu. Wysoko, po prawej stronie od Boys San stoją najbardziej skrajni Irriducibili – bezpośredni spadkobiercy rozwiązanych w połowie lat 80 XX w. grup skinów. Inną ważną grupą jest Brianza Alcoolica, której motto jest parafrazą refrenu hymnu Liverpoolu "You'll never walk alone". W Mediolanie brzmi to "You'll never drink alone". Inne wyróżniające się grupy fanów na Północnym Zakolu to: Ultras, Milano Nerazzura, Boys Roma, Pessimi Elementi, Buldogs, Imbastisci, Monkeys, Gruppo Decisi, Asterix Group, Squilibrati, D.N.A. i Pitbulls. Wśród najbardziej znanych osobistości kibicujących Interowi znajduje się m.in. Valentino Rossi – wielokrotny mistrz świata w wyścigach motocyklowych Moto GP. Jego ulubionym zawodnikiem był Ronaldo. Inni znani kibice Interu to doskonały włoski kolarz Mario Cipollini, popularny w Polsce gwiazdor estrady Paolo Cozza oraz Adriano Celentano – włoski aktor, reżyser i piosenkarz, który zagrał m.in. hymn dla reprezentacji Włoch na MŚ 2006. Kibicem "Nerazzurrich" jest także amerykański reżyser Spike Lee, który posiada roczny karnet wstępu na mecze Interu na San Siro. Fanką Interu jest również Katy Perry – amerykańska piosenkarka pop i autorka tekstów. Kadra A w sezonie 2009/10 Źródło: oficjalna strona Interu Mediolan[1] Nr Pozycja Piłkarz 1 Włochy 1 bramkarzBR Francesco Toldo 2 Kolumbia 2 obrońcaOB Iván Córdoba (wicekapitan) 4 Argentyna 2 obrońcaOB Javier Zanetti (kapitan) 5 Serbia 3 pomocnikPO Dejan Stanković 6 Brazylia 2 obrońcaOB Lúcio 7 Portugalia 3 pomocnikPO Ricardo Quaresma 8 Brazylia 3 pomocnikPO Thiago Motta 9 Kamerun 4 napastnikNA Samuel Eto'o 10 Holandia 3 pomocnikPO Wesley Sneijder 11 Ghana 3 pomocnikPO Sulley Ali Muntari 12 Brazylia 1 bramkarzBR Júlio César 13 Brazylia 2 obrońcaOB Maicon 14 Francja 3 pomocnikPO Patrick Vieira 15 Słowenia 3 pomocnikPO Rene Krhin Nr Pozycja Piłkarz 18 Honduras 4 napastnikNA David Suazo 19 Argentyna 3 pomocnikPO Esteban Cambiasso 20 Nigeria 3 pomocnikPO Joel Chukwuma Obi 21 Włochy 1 bramkarzBR Paolo Orlandoni 22 Argentyna 4 napastnikNA Diego Milito 23 Włochy 2 obrońcaOB Marco Materazzi 25 Argentyna 2 obrońcaOB Walter Samuel 26 Rumunia 2 obrońcaOB Cristian Chivu 30 Brazylia 3 pomocnikPO Mancini 39 Włochy 2 obrońcaOB Davide Santon 45 Włochy 4 napastnikNA Mario Balotelli 51 Słowenia 1 bramkarzBR Vid Belec 89 Austria 4 napastnikNA Marko Arnautović (wypożyczony z Twente) Podstawowy skład w sezonie 2009/2010 Soccer.Field Transparant.png Júlio César Maicon Lúcio W. Samuel Chivu Zanetti Cambiasso Sneijder D. Milito Stanković Eto'o Rezerwowi: Toldo, Santon, Cordoba, Muntari, Vieira, Motta, Balotelli. Piłkarze na wypożyczeniu Nr Pozycja Piłkarz 76 Brazylia 4 napastnikNA Kerlon (do AFC Ajax) –– Brazylia 2 obrońcaOB Rincon (do Piacenzy) –– Włochy 2 obrońcaOB Andrea Bertin (do Chievo) 16 Argentyna 2 obrońcaOB Nicolás Burdisso (do Romy) 24 Kolumbia 2 obrońcaOB Nelson Rivas (do Livorno) –– Włochy 1 bramkarzBR Enrico Alfonso (do Modeny, współwłasność z Chievo) –– Francja 4 napastnikNA Jonathan Biabiany (do Parmy) –– Rumunia 2 obrońcaOB Cristian Daminuţă (do Modeny) –– Węgry 3 pomocnikPO Attila Filkor (do Sassuolo) Nr Pozycja Piłkarz –– Włochy 4 napastnikNA Alberto Gerbo (do Ancony) –– Chile 3 pomocnikPO Luis Jiménez (do West Hamu, współwłasność z Ternaną) –– Włochy 3 pomocnikPO Gianluca Litteri (do Vicenzy) –– Włochy 3 pomocnikPO Andrea Mei (do Crotone) –– Włochy 4 napastnikNA Aiman Napoli (do Modeny) –– Nigeria 4 napastnikNA Victor Obinna (do Málagi) –– Włochy 2 obrońcaOB Daniele Pedrelli (do Ceseny) –– Włochy 3 pomocnikPO Luca Siligardi (do Triestiny) Transfery 2009/10 Przybyli Piłkarz Narodowość Pozycja Transfer Klub Kraj Wesley Sneijder Holandia Pomocnik 15 mln € Real Madryt Hiszpania Marko Arnautović Austria Napastnik wypożyczenie Twente Enschede Holandia Samuel Eto'o Kamerun Napastnik rozliczenie FC Barcelona Hiszpania Lucio Brazylia Obrońca 8 mln € Bayern Monachium Niemcy Thiago Motta Brazylia Pomocnik rozliczenie[2] Genoa CFC Włochy Diego Milito Argentyna Napastnik 22 mln €[3] Genoa CFC Włochy Emiliano Viviano Włochy Bramkarz 3,5 mln € Brescia Calcio Włochy Kerlon Brazylia Napastnik powrót z wypożyczenia[4] Chievo Werona Włochy David Suazo Honduras Napastnik powrót z wypożyczenia Benfica Lizbona Portugalia Ricardo Quaresma Portugalia Pomocnik powrót z wypożyczenia Chelsea Londyn Anglia Gianluca Litteri Włochy Napastnik z współwłasności[5] Treviso FC Włochy Daniele Pedrelli Włochy Pomocnik z współwłasności[5] Treviso FC Włochy Odeszli [edytuj] Piłkarz Narodowość Pozycja Transfer Klub Kraj Zlatan Ibrahimovic Szwecja Napastnik 50 mln € FC Barcelona Hiszpania Maxwell Brazylia Obrońca 4,5 mln € FC Barcelona Hiszpania Hernán Crespo Argentyna Napastnik wolny transfer Genoa CFC Włochy Julio Cruz Argentyna Napastnik koniec kontraktu Lazio Rzym Włochy Luís Figo Portugalia Pomocnik koniec kariery Świat Robert Acquafresca Włochy Napastnik 15,5 mln €[6] Genoa CFC Włochy Olivier Dacourt Francja Pomocnik koniec kontraktu Standard Liège Belgia Emiliano Viviano Włochy Bramkarz współwłasność Bologna FC Włochy Francesco Bolzoni Włochy Pomocnik rozliczenie[2] Genoa CFC Włochy Leonardo Bonucci Włochy Obrońca rozliczenie[2] Genoa CFC Włochy Riccardo Meggiorini Włochy Napastnik rozliczenie[2] Genoa CFC Włochy Ivan Fatić Czarnogóra Obrońca z współwłasności[5] Chievo Werona Włochy Ilario Aloe Włochy Pomocnik z współwłasności[5] Ascoli Calcio Włochy Ibrahim Maaroufi Maroko Pomocnik z współwłasności[5] Vicenza Calcio Włochy N'Ze Kouassi Desmond Ghana Obrońca z współwłasności[5] U.S. Avellino Włochy Federico Piovaccari Włochy Pomocnik z współwłasności[5] Treviso FC Włochy Nicola Redomi Włochy Pomocnik z współwłasności[5] Valenzana Calcio Włochy Guilherme Siqueira Brazylia Napastnik z współwłasności[5] Udinese Calcio Włochy Wypożyczeni [edytuj] Piłkarz Narodowość Pozycja Transfer Klub Kraj Kerlon[7] Brazylia Napastnik nieujawniona Ajax Amsterdam Holandia Rincon Brazylia Obrońca nieujawniona Piacenza Calcio Włochy Andrea Bertin Włochy Obrońca nieujawniona Chievo Verona Włochy Victor Obinna Nigeria Napastnik nieujawniona Malaga CF Hiszpania Nelson Rivas Kolumbia Obrońca nieujawniona AS Livorno Włochy Nicolas Burdisso Argentyna Obrońca nieujawniona AS Roma Włochy Andrea Mei Włochy Pomocnik nieujawniona FC Crotone Włochy Enrico Alfonso Włochy Bramkarz nieujawniona Modena FC Włochy Jonathan Biabiany Francja Napastnik nieujawniona Parma FC Włochy Cristian Daminuţă Rumunia Obrońca nieujawniona Modena FC Włochy Gianluca Litteri Włochy Pomocnik nieujawniona Vicenza Calcio Włochy Aiman Napoli Włochy Napastnik nieujawniona Modena FC Włochy Luca Siligardi Włochy Pomocnik nieujawniona Triestina Calcio Włochy Luis Jiménez Chile Pomocnik nieujawniona West Ham United Anglia Podsumowanie Zarobki Green Arrow Up.svg Wydatki Red Arrow Down.svg Bilans Straight Line Steady.svg 70 mln € 48,5 mln € + 21,5 mln €

Stworzono: Czwartek, 5 Listopad 2009

8 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Klub Piłki Ręcznej

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

7 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Klub Piłki Ręcznej

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

3 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Klub Piłki Ręcznej

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

3 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Klub Piłki Ręcznej

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Klub Piłki Ręcznej

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

4 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Klub Piłki Ręcznej

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Klub Piłki Ręcznej

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

4 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Klub Piłki Ręcznej

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Klub Piłki Ręcznej

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

7 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Klub Piłki Ręcznej

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

6 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

Klub Piłki Ręcznej

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

8 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

4 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

6 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

4 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 1 Dyskusja 0 komentarzy

nba

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

NBA

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

NBA

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

NBA

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

NBA

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

6 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

NBA

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

klub koszykówki

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

4 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

klub koszykówki

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

5 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

klub koszykówki

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

6 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

klub koszykówki

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

4 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

klub koszykówki

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

4 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

klub koszykówki

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

6 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

klub koszykówki

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

4 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

klub koszykówki

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

4 Kibice 0 Dyskusje 0 komentarzy

klub koszykówki

Stworzono: Wtorek, 3 Listopad 2009

4 Kibice 0 Dyskusje 1 komentarz